กู้เยี่ยนเบนสายตากลับมา สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม
เขาหันกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะหลัง
ผู้หญิงคนนี้ชื่อหลินชิวเยี่ยน เป็นนักแสดงในสังกัดบริษัทของเขา
หลินชิวเยี่ยนกับฉู่อีอีเคยถ่ายละครด้วยกัน และทั้งคู่ก็มีเรื่องไม่ลงรอยกันในกองถ่าย
เรื่องก็ประมาณว่า หลินชิวเยี่ยนผลักฉู่อีอีตกน้ำ ส่วนฉู่อีอีก็ตบอีกฝ่ายจนสลบ
ท้ายที่สุดใบหน้าของหลินชิวเยี่ยนบวมอยู่หลายวัน ทำให้ถ่ายละครต่อไม่ได้ บทของเธอจึงถูกเปลี่ยนตัว
หลังถูกไล่ออกจากกองถ่าย หลินชิวเยี่ยนก็โกรธมาก จนด่าฉู่อีอีต่อเนื่องบนเวยป๋อนานหนึ่งเดือน
หลังจากนั้นก็ยังคอยพูดจาเหน็บแนมอยู่เป็นระยะ
ใคร ๆ ก็รู้ว่าพวกเธอสองคนไม่ถูกกัน
“เตรียมพร้อมหรือยัง?” กู้เยี่ยนถามเสียงขรึม
หลินชิวเยี่ยนหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง เธอถามเสียงสั่นว่า “คุณกู้ เปลี่ยน... เปลี่ยนวิธีได้ไหมคะ?”
“ขอร้องล่ะ เปลี่ยนวิธีเถอะ ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่...”
เธอกลัวจนร้องไห้ น้ำตาหยดลงมาไม่ขาดสาย
กู้เยี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม “ด้วยชื่อเสียงและสถานะของฉู่อีอีตอนนี้ เธอคิดว่ายังมีวิธีไหนที่จัดการเธอให้ตายได้ในคราวเดียว?”
หลินชิวเยี่ยนเม้มปาก คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร
กู้เยี่ยนกล่าวเสียงขรึม “ถ้าเธอไม่อยากไป ฉันก็ไม่บังคับ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอเอง”
“แต่ถ้าเธอไม่ไป เรื่องที่ฉันรับปากเธอไว้ก็จะไม่เกิดขึ้นเหมือนกัน”
หลินชิวเยี่ยนรีบพูดว่า “ไม่ได้นะคะ คุณกู้ คุณผิดคำพูดไม่ได้นะ!”
“คุณรับปากแล้วว่าจะจัดการให้แม่ฉันไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ ถ้าไม่รักษาโรคของแม่ตอนนี้ก็ไม่มีทางช่วยได้แล้ว คุณผิดคำพูดไม่ได้นะคะ!”
กู้เยี่ยนกล่าวว่า “แม่เธอจะได้รับการรักษาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ”
หลินชิวเยี่ยนกำหมัดแน่น ใบหน้าซีดเผือดไร้ชีวิตชีวา
พ่อกับปู่ย่าของเธอให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ตั้งแต่แม่คลอดเธอออกมา พวกเขาก็ทุบตีด่าทอแม่มาตลอดเพราะเธอเป็นผู้หญิง
ตอนเธอยังเด็ก ย่าจงใจพาเธอไปยังสถานที่อันตรายอยู่หลายครั้ง หวังจะทำให้เธอตาย
ต่อมาแม่ทนไม่ไหว จึงพาเธอออกจากบ้าน
แม่ไม่มีความรู้ เพื่อเลี้ยงดูเธอให้เติบโตจึงทำได้แค่ไปทำงานใช้แรงงาน