กู้เยี่ยนชื่นชมสีหน้าสิ้นหวังของพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์
แล้วหยิบมีดพกที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา
“ไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว พวกนายคงหิวกันแล้วสินะ?”
พวกเขาหิวมานานแล้ว
แต่สิ่งที่มีมากกว่าความหิวคือความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ต่อให้หิวก็ไม่กล้าพูด
พอกู้เยี่ยนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา พวกเขาก็กลืนน้ำลายตามสัญชาตญาณ
“อยากกินอะไรไหม?” กู้เยี่ยนถามพลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
กู้หมิงจูรีบพูดว่า “พี่ใหญ่ ฉันหิวมากแล้ว รีบเอาอะไรมาให้ฉันกินหน่อยสิ เดิมทีฉันก็บาดเจ็บอยู่แล้ว ถ้ายังไม่ได้กินอะไรอีก ฉันคงทนไม่ไหว...”
เธอยังแสร้งทำเป็นน้อยใจจนมีน้ำตาไหล หวังให้เขาเห็นใจ
กู้เยี่ยนพยักหน้าอย่างใจดี “ได้ ในเมื่อเธอเป็นคนพูดก่อน งั้นก็ให้เธอกินก่อน”
กู้หมิงจูร้องไห้ด้วยความยินดี “ขอบคุณนะพี่ใหญ่”
“พี่ดีกับฉันขนาดนี้ ฉันจะจำไว้ไม่มีวันลืม!”
เธอคิดว่ากู้เยี่ยนคงไม่อยากฆ่าพวกเขา
ถ้าเขาคิดจะลงมือก็คงทำไปนานแล้ว จะพาพวกเขาออกมาลำบากทำไม?
แล้วตอนนี้จะมาสนใจทำไมว่าพวกเขาหิวหรือเปล่า?
เขาคงกังวลว่าถ้าปล่อยพวกเขาไป พวกเขาจะไปแจ้งตำรวจ แล้วแก้แค้นเขากับหลี่อวี้
ตอนนี้กู้เยี่ยนยังไม่ใจเย็นพอ ต่อให้รับปากไปเขาก็คงไม่เชื่อ
ถ้าพวกเขารับปากซ้ำ ๆ กู้เยี่ยนก็คงเชื่อว่าพวกเขาจะไม่แจ้งตำรวจ แล้วปล่อยพวกเขาไป
ขอแค่มีชีวิตอยู่ต่อไป รออย่างใจเย็นก็พอ!
ในใจของกู้หมิงจูเต็มไปด้วยความหวัง แววตาก็สว่างขึ้นเล็กน้อย
แต่ในวินาทีถัดมา เธอกลับสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม...
“อ๊าก—”
เสียงร้องโหยหวนของกู้เจี้ยนกัวดังสนั่นจนแทบทำให้แก้วหูแตก
กู้หมิงจูเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ
กู้เยี่ยนกำลังทำอะไร?
เขา... เขาถึงกับ...
กู้เยี่ยนลุกขึ้น แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ
“อ๊าก... ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันเป็นพ่อแกนะ...”
กู้เจี้ยนกัวยังคงกรีดร้องเสียงแหลม
กู้เยี่ยนไม่สนใจเสียงร้องและคำซักถามของกู้เจี้ยนกัว