ตั้งแต่ชายหนุ่มก้าวออกมาจากห้องโดยสาร สายตาของเขาก็จับจ้องฉู่อีอีไม่วาง
พอลงถึงพื้น เขาก็ก้าวเท้าเตรียมเดินมาทางนี้
แต่ยกขาขึ้นได้ไม่นานก็วางลงอีกครั้ง
เขาหันไปพูดอะไรบางอย่างกับพ่อบ้านชายที่ยืนอยู่ข้างกาย อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าจออย่างรวดเร็วสองสามครั้ง
ไม่นาน อุปกรณ์ถ่ายทำทั้งหมดที่รายล้อมฉู่อีอีก็ปิดลง
ระหว่างนั้น ฉู่อีอีก็ก้าวเข้าไปหาเขาแล้ว
“จวินเช่อ นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
ฉู่อีอีเดินมาหยุดตรงหน้าจวินเช่อ รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้า
ตั้งแต่เธอกลับไปอยู่ตระกูลกู้เมื่อปีก่อน ก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย
ไม่ได้เจอกันปีหนึ่ง ความไร้เดียงสาบนใบหน้าเขาจางลงไปไม่น้อย แถมยังสูงขึ้นอีกด้วย
เธอสูงตั้ง 170 เซนติเมตร แต่เขาสูงเกือบกว่าเธอหนึ่งช่วงหัวแล้ว
ทั้งที่ก่อนอายุสิบสอง เธอสูงกว่าเขามาตลอด หลังจากนั้นเขาก็โตพรวดพราดราวกับใส่ปุ๋ย
เธอเคยลองใช้วิธีแปลก ๆ กดส่วนสูงเขา เช่น แกล้งก้าวข้ามหัวเขาตอนเผลอ หรือกางร่มให้เขาในบ้าน แต่ก็ไม่ได้ผลสักอย่าง
จวินเช่อมีรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า เขายื่นมือเข้ามากอดเธอทันที น้ำเสียงใสกังวานเจือความแหบพร่าเล็กน้อย “พี่สาว ผมคิดถึงพี่”
ฉู่อีอียกมือขึ้นตบหลังเขาเบา ๆ “ฉันไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว นายไม่รังเกียจกลิ่นตัวเหรอ?”
กลิ่นหญ้าอ่อน ๆ จากตัวเขาหอมสดชื่นชวนให้สบายใจ
พอเทียบกับกลิ่นตัวเองแล้ว ฉู่อีอีรู้สึกว่าตัวเองมอมแมมเหลือเกิน
จวินเช่อกระชับอ้อมแขน กระซิบว่า “พี่จะมีกลิ่นแบบไหน ผมก็ไม่รังเกียจ”