ทาน่ากับลอฟฟ์รีบไปเก็บฟืนแห้ง
ไม่นานทั้งคู่ก็ก่อไฟขึ้นมาได้
ทาน่ากดตัวเจย์ บาวเออร์ไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนลอฟฟ์ก็คว้ามือข้างหนึ่งของเขา...
“อ๊ากกกกก—!”
เจย์ บาวเออร์กรีดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างดิ้นพล่าน
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นมาจากมือ ทำให้เขาอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ความทรมานนี้เจ็บยิ่งกว่าตอนถูกตัดเท้าไม่รู้กี่เท่า!
แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหน ก็ไม่มีทางหลุดจากการควบคุมของทาน่ากับลอฟฟ์ได้
“ฉู่อีอี... ฉันขอร้อง ฆ่าฉันเถอะ... ขอให้ฉันตายสบาย ๆ ที... ฉันจะคุกเข่าก้มหัวให้...”
เจย์ บาวเออร์ร่ำไห้อ้อนวอน น้ำตาน้ำมูกไหลพราก
เจ็บเหลือเกิน
ทรมานเหลือเกิน
นี่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่มนุษย์จะทนไหวเลย
เขาแค่อยากหลุดพ้นจากความทรมานให้เร็วที่สุด ไม่ได้หวังว่าจะรอดชีวิตอีกแล้ว
ฉู่อีอียิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็กำลังส่งนายไปสู่ความตายอยู่นี่ไง ใจเย็น ๆ อีกไม่นานหรอก ถ้าทุกอย่างยังเป็นไปตามนี้”
“ทนอีกหน่อย สองสามวันเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว”
รูม่านตาของเจย์ บาวเออร์หดเล็กลง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
สองสามวัน...
ถ้าเป็นเวลาปกติ ก็ถือว่าไม่นานจริง ๆ
แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าแต่ละวินาทียาวนานราวกับเป็นปี แค่มีชีวิตต่ออีกหนึ่งนาทีก็รู้สึกว่ายาวนานจนทนไม่ไหวแล้ว
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว... รอสองสามวันไม่ไหว... ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้เถอะ ขอร้องล่ะ ช่วยเมตตาฉันที...” เจย์ บาวเออร์ร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาน้ำมูกนองหน้า