เข็มเหล็กแทงจมลงไป
“อ๊ากกกกก—”
อุเมกาวะ คุโกะกรีดร้องเสียงแหลม ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ดิ้นรนอย่างหนัก แต่ไม่ว่าจะดิ้นแค่ไหนก็หนีไม่พ้น
เจ็บ!
เจ็บเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ!
หนามแหลมนับไม่ถ้วนทิ่มแทงอยู่ข้างในไม่หยุด ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทุกขณะ ราวกับไม่มีวันจางหายไป
เมื่อคนอื่นเห็นเช่นนั้น ก็ทำตามด้วยวิธีเดียวกันกับจอห์นและพัค ซังอิน
ไม่นาน เสียงกรีดร้องของจอห์น พัค ซังอิน และอุเมกาวะ คุโกะก็ดังสลับกันไปมา แต่ละเสียงดังยิ่งกว่าเสียงก่อนหน้า
“อ๊ากกก…ฉู่อีอี รีบสั่งให้พวกเขาหยุดสิ! เธอบอกแล้วว่าจะให้พวกเราสามคนจัดการพวกเขาเอง ตอนนี้พวกเขากลับมาเล่นงานพวกเราแล้ว รีบห้ามพวกเขาเร็ว!”
จอห์นร้องโหยหวนพลางตะโกนใส่ฉู่อีอี พยายามให้เธอลงมือช่วย
อุเมกาวะ คุโกะร้องว่า “ฉู่อีอี ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย พวกเขาทำเกินไปแล้ว ถึงกับไม่สนคำสั่งของเธอ แบบนี้ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาชัด ๆ รีบฆ่าพวกเขาเลย!”
พัค ซังอินร้องว่า “ช่วยด้วย…ฉู่อีอี เธอจะปล่อยให้พวกเขาท้าทายอำนาจของเธอไม่ได้นะ รีบสั่งฆ่าพวกเขาสิ!”
ฉู่อีอียิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ฉันให้โอกาสพวกนายแล้ว แต่พวกนายไร้น้ำยา จัดการพวกเขาไม่ได้ โอกาสนั้นก็เลยตกไปอยู่ในมือพวกเขา”