ฉู่อีอีพยักหน้า “อืม ในเมื่อเราเชิญพวกเขามาที่นี่แล้ว ก็ต้องให้พวกเขาสนุกกันหน่อย”
“เมื่อวานพวกเขาเล่นเกมแบบขอไปทีจนแพ้กันหมด ไม่ใช่ว่ามีบทลงโทษเหรอ?”
จวินเช่อประคองฉู่อีอีให้นั่งลง พลางถามว่า “พี่มีข้อเสนออะไรดี ๆ ไหม?”
ฉู่อีอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “อย่าทำให้พวกเขาเจ็บหนักเกินไป ไม่อย่างนั้นจะเล่นเกมต่อไม่ไหว”
“ลงโทษเบา ๆ พอเป็นพิธีก็พอ”
จวินเช่อพยักหน้า “ได้ เข้าใจแล้ว”
“บังเอิญฉันให้คนเอาเข็มเหล็กมาด้วย เข็มพวกนั้นมีกลไกอยู่ พอแทงเข้าไป กลไกก็จะทำงานและมีหนามเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนดีดออกมารอบ ๆ เพื่อล็อกเข็มไว้ ไม่ให้เลื่อนหลุดออกมา”
“อาเป่ย ไปจัดการได้”
เมื่อได้ยินจวินเช่อออกคำสั่ง อาเป่ยก็รีบสั่งให้บอดี้การ์ดลงมือทันที
พอการลงโทษจบลง ทุกคนก็ทรุดลงนั่งกับพื้น
เท้าปวดจนยืนไม่ไหว
“พี่อยากให้พวกเขาเล่นอะไรไหม?” จวินเช่อหันไปมองฉู่อีอี ใบหน้าประดับรอยยิ้ม
ฉู่อีอีพูดอย่างเบื่อหน่าย “ตอนนี้ตัวพวกเขาสกปรกสุด ๆ ทั้งเหม็นทั้งโสโครก แค่มองก็คลื่นไส้แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปกับของสกปรกพวกนี้ เลิกเล่นเถอะ รีบจบได้แล้ว”
จวินเช่อพยักหน้า “ได้ ตามใจพี่ทุกอย่าง”
“ให้จอห์น อุเมกาวะ คุโกะกับพัค ซังอินจัดการคนอื่นก่อน แล้วค่อยจัดการสามคนนั้นต่อ พี่คิดว่าไง?”