หยางซิ่วฉินยืนอยู่หน้าร้านขายของชำ ข้างเท้าขวาของเธอ หลี่ เพิ่งเฟยเบะปาก น้ำตาคลออยู่ในเบ้าแต่ไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ส่วนซือฉีกลับทำหน้าไร้เดียงสา มือยังกำดอกไม้เสียดที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนไว้แน่น ข้างเท้ามีกระป๋องที่ระเบิดแตกกระจายเกลื่อนพื้น
“ดูนี่สิ! ดูนี่!” หยางซิ่วฉินชี้ไปยังรูไหม้ดำขนาดเท่าฝ่ามือเด็กบนขากางเกงของหลี่ เพิ่งเฟย ซับในกางเกงถูกแรงระเบิดจนพลิกออกมา
“ฉันแค่ไปซื้อหัวหมูตรงปากทางแป๊บเดียวเอง! หวังอี! หวังอี!”
หวังอีโผล่หัวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ “แม่ หนูกำลังเฝ้าร้านอยู่นะคะ… เมื่อกี้เฟยเฟยไม่ได้อยู่ข้างนอกเหรอคะ”
“ใครใช้ให้เฝ้าร้าน! ลูกถูกระเบิดจนเป็นแบบนี้ ยังมองไม่เห็นอีกหรือไง”
พอหันไปเห็นหวังอีฟานเปิดม่านออกมา ความโมโหก็หันไปหาเป้าหมายใหม่ทันที “อีฟาน! หายหัวไปไหนมา! เด็กเล่นประทัดอยู่ตรงนี้ ผู้ใหญ่ตัวโตขนาดนี้ กลับมาก็รู้จักแต่หลบไปสบาย ไม่รู้จักช่วยดูแลบ้างหรือไง!”
หวังอีฟานหดคอเล็กน้อย เดินเข้าไปอุ้มหลี่ เพิ่งเฟยขึ้นจากพื้น แล้วปัดฝุ่นบนกางเกงให้ “แม่ครับ ผมเพิ่งกลับมานี่เอง เมื่อกี้อยู่ในครัวช่วยซือซือหั่นผัก…”
หยางซิ่วฉินชะงักไป คำพูดครึ่งหลังที่ค้างอยู่ในปากถูกกลืนกลับลงไป เธอมองหน้าเขาอย่างสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง
“อยู่บ้านก็ช่วยทำงานบ้าง อย่าเอาแต่เกียจคร้านทั้งวัน…”
“รู้แล้วครับแม่!” หวังอีฟานรีบส่งหลี่ เพิ่งเฟยให้หวังอี แล้วลากซือฉีที่ยังตื่นเต้นอยากเล่นดอกไม้เสียดต่อไปออกมา
“ไป พ่อจะพาหนูไปชิมซี่โครงที่แม่ทำ”
หวังอีฟานจูงมือฉีฉี เปิดม่านแล้วพาเข้าครัว กลิ่นควันน้ำมันผสมกลิ่นซอสหอมฉุยปะทะหน้าเข้ามา
หลิวซือซือยืนอยู่หน้าเตา กำลังเรียงปลาดาบทอดใส่จานทีละชิ้น พอได้ยินเสียงก็หันไปมองลูกสาวแวบหนึ่ง แล้วมองหวังอีฟาน
“ฉีฉีไปก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะ”
“แม่ หนูอยากกินซี่โครง!” ซือฉีสะบัดมือหวังอีฟานออก แล้วเขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้เตา
“แม่คะ น้องชายดื้อจะเหยียบดอกไม้เสียดที่หนูโยนไว้บนพื้น จนกางเกงเขาระเบิดเป็นรูเลยค่ะ!”
ตะเกียบในมือหลิวซือซือชะงัก สายตากวาดจากหน้าฉีฉีไปหยุดอยู่ที่หวังอีฟาน แววตานั้นชัดเจนว่ากำลังถามว่า หวังอีทำอะไรอยู่