หลังจ้าวเทียนเจ๋อจากไป สายตาทั้งห้องเรียนยังคงจับจ้องอยู่ที่หลินหยวน
บางคนเห็นใจ
บางคนส่ายหน้า
และบางคนก็คิดว่าเขาสมองเพี้ยนไปแล้ว
เริ่มต้นในแดนรกร้างระดับ F วงเงินกู้ 5,000 แต้ม เผ่าผู้ติดตามเป็นสมุนเกรย์สีเทา
แค่สามอย่างนี้รวมกัน อย่าว่าแต่จะแย่งสิบอันดับแรกของโรงเรียนเลย แค่จะรอดจากคลื่นแรกที่เหล่าอสูรจากต่างมิติโผล่มาได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
หลินหยวนไม่ได้อธิบาย
มีแต่คนอ่อนแอเท่านั้นที่ต้องคอยอธิบายตัวเอง
พออันดับประกาศออกมา หลายคนก็จะหุบปากไปเอง
หวังทับทิมขยับเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงพูดว่า “หยวนจื่อ เมื่อกี้นายพูดได้ใจมาก ถึงฉันจะฟังแล้วสะใจ แต่ไอ้จ้าวเทียนเจ๋อต้องแค้นฝังใจแน่”
“แค้นก็แค้นไปสิ”
หลินหยวนตอบอย่างสงบนิ่ง
หวังทับทิมกระตุกมุมปาก “ทัศนคตินายนี่เหมือนพวกโหดในเว็บบอร์ดที่ว่า ‘ฉันล้มละลายแล้ว ยังจะกลัวเจ้าหนี้อีกเหรอ’ เปี๊ยบเลย”
หลินหยวนเหลือบมองเขา “นายกู้เงินได้เท่าไร?”
“แปดหมื่น”
หวังทับทิมถอนหายใจ สีหน้าดีใจบนใบหน้าอ้วนท้วนจางลงไปไม่น้อย
“พ่อฉันโอนให้อีกแสนสอง รวมเป็นสองแสนพอดี พอซื้อการ์ดขยายพันธุ์ได้สักสองสามใบ แล้วก็เอาไปทำรั้วเพิ่มให้ฝูงหมูเนื้อ แต่ปัญหาคือของแบบนี้จะกันอสูรจากนรกได้หรือเปล่า?”
เขาเงียบไปสองวินาที ก่อนเสริมว่า “ตอนนี้ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าที่เลี้ยงอยู่ไม่ใช่เผ่าผู้ติดตาม แต่เป็นบุฟเฟต์ต่างหาก”
หลินหยวนอดหัวเราะไม่ได้
จังหวะนั้นเอง หลี่ซิวฉีก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินไปยืนข้างแท่นบรรยาย
หลี่ซิวฉีครอบครองเทพอาณาเขต【โอเอซิสอุดมสมบูรณ์】ระดับ B พ่อแม่ต่างก็เป็นครึ่งเทพขั้นสูงของเจียงเฉิง นับเป็นชนชั้นหัวกะทิอย่างแท้จริง
เมื่อเขาเอ่ยปาก น้ำเสียงก็อ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มชวนให้รู้สึกสดชื่น
“ทุกคนอย่าเพิ่งหมดกำลังใจ การทดสอบของสหพันธ์โหดหินก็จริง แต่หนทางแก้ปัญหาย่อมมีมากกว่าปัญหาเสมอ” หลี่ซิวฉีกวาดตามองนักเรียนสามัญชนหลายคนที่ปลุกพลังเทพอาณาเขตระดับ E และ F ขึ้นมาได้
“เทพอาณาเขตโอเอซิสของฉันเพิ่งสร้างเกราะเหล็กกล้าพื้นฐานเสร็จไปชุดหนึ่ง พวกคุณก็รู้ว่าเหล่านักธนูลูกครึ่งเอลฟ์ของฉันไม่จำเป็นต้องใช้เกราะหนัก”