[อาจะ ที่ข้าสัญญาจะมอบให้เจ้า ข้าทำได้แล้ว]
ติ๊ดติ๊ดติ๊ด——
"อ้า รีบไปแจ้งญาติผู้ป่วย คุณชูมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว!"
"รีบไป ไปบอกหมอ!"
"เข็นออกไป!"
ซูหว่านเจาอาจจะนอนหลับไม่ค่อยสบายนัก รอบข้างค่อนข้างจะวุ่นวาย มีเสียงเครื่องจักรติ๊ดติ๊ด และก็มีผู้คนกลุ่มหนึ่งพูดอะไรบางอย่างไม่ชัดเจน โพรงจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรค
ทั้งนานและคุ้นเคย
เปลือกตาลืมไม่ขึ้น ร่างกายก็หนักอึ้งผิดปกติ ลอยขึ้นลอยลงระหว่างความเป็นความตาย ราวกับได้ยินเสียงคุ้นหูมากมาย ในไม่ช้า ร่างกายที่อ่อนแอก็ทนไม่ไหว นางก็สลบไป
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เหนือศีรษะเป็นเพดานสีขาวสะท้อนแสง ข้างหูมีคนพูดด้วยความดีใจว่า "เจาจ้าว เจ้าตื่นแล้วหรือ?"
สมองของซูหว่านเจากำลังอยู่ในระหว่างการรีบูต มองไปอย่างมึนงง สบเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคยหนึ่งใบ
ชายผู้นั้นมีส่วนคล้ายกับนาง แต่ใบหน้าคมคายเข้มแข็งกว่านาง เขากำลังโบกไม้โบกมือ "เจาจ้าว โง่หรือเปล่า? ข้าคือใคร?"
ซูหว่านเจาไม่ได้ความจำเสื่อม อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาดนัก
นางกะพริบตาปริบ ๆ ยื่นมือออกไป หยิกอีกฝ่ายหนึ่งที เมื่อได้ยินอีกฝ่ายสูดลมหายใจอย่างเจ็บปวด จึงมั่นใจอีกครั้งว่านี่คือพี่ชายของนาง
"ซูต้าจ้วง?"
ซูหล่างสีหน้าดำคล้ำ "บอกกี่รอบแล้วว่า ข้าคือซูหล่างพี่ชายเจ้า! ไม่ใช่ซูต้าจ้วง! เจ้าชอบตั้งฉายาให้คนนี่เปลี่ยนไม่ได้หรือไง!"
นี่คือประวัติศาสตร์อันดำมืดของพี่ชายซูหว่านเจา พี่ชายของนางตอนโตขึ้นมาหน่อยก็ยังดี ตอนเด็ก ๆ หน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิง สวยเหมือนตุ๊กตา น่าเสียดายที่เป็นผู้ชาย
เปลืองใบหน้าสวย ๆ ครอบครัวอยากให้เขามีความเข้มแข็งแบบชายชาติ จึงตั้งชื่อที่แข็งแรงมากให้ว่า ซูต้าจ้วง
ชื่อซูหล่างนี้เป็นชื่อที่เขาหลังจากโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเปลี่ยนกลับมาด้วยตัวเอง ยังเกือบต้องตัดขาดกับทั้งครอบครัวเลย
ซูหล่างพูดพลางแก้ตัว พลางโทรหาใครต่อใคร
ไม่นานนัก ใบหน้าที่คุ้นเคยทีละคน ๆ ก็ปรากฏขึ้นหน้าเตียงผู้ป่วย
ซูหว่านเจาเบิกตากว้าง
บิดาของนาง มารดาของนาง พี่ชายของนาง คนที่นางคิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก กลับปรากฏตัวต่อหน้านาง