ซูหว่านเจาใช้ชีวิตในยุคปัจจุบันจนครบขวบปี
ชีวิตช่วงนั้นรอคอยให้พ่อแม่แก่เฒ่า เธอส่งพ่อแม่และพี่ชายจากไปอย่างไม่มีอะไรค้างคาใจ
แต่บนเส้นทางกลับมาเกิดเหตุไม่คาดฝัน โลกทัศน์ของเธอต้องถูกหล่อหลอมใหม่อีกครั้ง
เพราะเธอมาอยู่ในโลกใบหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย...ตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ ตัวเมื่อยไปหมดราวกับถูกสุนัขกัด เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก
ข้างกาย หนุ่มน้อยใช้ผ้าห่มห่อร่างกำยำไว้อย่างเกินจริง ดวงตาแทบถลนออกมา "ซูหว่านเจา เจ้าคนใจชั่ว ไม่รู้จักอาย แอบหมายปองร่างกายข้า แม้จะได้ตัวข้าไป ก็อย่าหวังจะได้ใจข้า"
ซูหว่านเจา: "???"
นางชะงัก แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ชี้ไปที่ตัวเอง "ใครนะ ข้ารึ?"
ไม่ชี้ก็ไม่เป็นไร พอชี้ก็ต้องตกใจ เพราะแขนข้างหนึ่งไม่มีที่ดี ๆ เลย เขียวช้ำไปหมด คล้ายกับถูกใครทุบตี
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
นางหรี่ตามองรอยบนแขน คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคืนต้องทำอะไรกันหนักหนาถึงได้โหดร้ายขนาดนี้?
หนุ่มน้อยก็เห็นแขนของนางเช่นกัน วินาทีถัดมาเลือดกำเดาก็พุ่งออกมา เขารีบปิดจมูกอย่างอลหม่าน หน้ายุ่ง "เจ้าไม่รู้จักอาย รีบเอามือลงเดี๋ยวนี้นะ!!!"
แค่แขนข้างเดียว ในวงการบำเพ็ญเพียรและยุคปัจจุบันยังทำอะไรที่เกินกว่านี้มาแล้ว ตอนนี้เขามาแสร้งเป็นคนบริสุทธิ์อะไรกัน?
ซูหว่านเจารู้สึกว่าสมองจะระเบิดเพราะคนพูดไม่หยุดคนนี้ จึงดุกลับไปทันที "จูซงยวี ถ้าไม่อยากให้ข้าไปหาคนหัวรั้นตัวน้อยมาจัดการเจ้า ก็หุบปากซะ!"
จูซงยวี: "ไปหาใครนะ คนหัวรั้นตัวน้อยเป็นใคร?"
คราวนี้ถึงตาซูหว่านเจานิ่งไป
"เจ้าไม่รู้จักคนหัวรั้นตัวน้อยรึ?"
จูซงยวีเพิ่งจะเข้าใจ "อ้อ ดีแล้ว เจ้าสารเลว เมื่อคืนเจ้าคิดจะเอาค้อนมาตีข้า!"
ซูหว่านเจา: "..."
[ที่รัก ดูเหมือนตอนกลับมา พลังของอาจารย์ของเจ้าไม่เสถียร พลาดทำให้เจ้ากับจูซงยวีตกลงมายังโลกนี้]
ถึงระบบจะไม่ใช่มนุษย์ แต่เรื่องหาข้อมูลนั้นใช้การได้ดีมาก ทำให้ซูหว่านเจาสามารถเข้าใจสถานการณ์ที่นี่ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด
ที่นี่เป็นโลกยุคโบราณ ชาตินี้ตัวตนของนางคือลูกกำพร้าของสหายร่วมรบของแม่ทัพ บิดาเสียชีวิตจากการรับลูกธนูแทนแม่ทัพ มารดาหลังจากบิดาตายก็เศร้าโศกจนจากไปตาม