เขาไม่พูด นางก็ลืมบาดแผลจุดนี้ไปแล้ว พอเขาพูด ความสนใจของนางก็หวนกลับมาที่เดิมทันที ข้อมือเริ่มเจ็บจี๊ดขึ้นมาลางๆ
นางก้มหน้าลง เศษดอกไม้เล็กๆ บนศีรษะก็เหี่ยวเฉาไปด้วย ดูช่างน่าเวทนายิ่งนัก
"นึกไม่ถึงว่าเขาจะกลายเป็นมาร ใครจะไปรู้... ช่างเถิด ยื่นมือมา"
สถานที่เดิม นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาให้นางยื่นมือ
ครั้งแรก เป็นการลงโทษด้วยไม้บรรทัด ไม้บรรทัดเย็นเฉียบฟาดลงบนเนื้อนุ่มกลางฝ่ามือ ทิ้งไว้เพียงความเจ็บแสบร้อนวูบวาบ
ครั้งที่สอง เป็นตอนที่เขาช่วยนางตรวจมารพิษ
ส่วนครั้งนี้ เขาจับมือนางขึ้นมาดูอย่างละเอียดด้วยตนเอง
แสงสว่างสาดลอดกรอบหน้าต่าง ตกลงบนตัวบุรุษผู้นั้น ชุดขาวของเขาถูกแสงทาบเป็นเงางามบางเบา นิ้วมือของเขาขาวผ่องจนเกือบโปร่งใส ทุกย่างก้าวทุกอิริยาบถล้วนงดงามน่าชม
"เจ็บหรือไม่?" ปลายนิ้วอุ่นๆ ลูบผ่านผิวเนียนละเอียดของนาง สร้างความรู้สึกประหลาดๆ ระริกๆ นางหดมือเล็กน้อย สะอื้นเบาๆ "เจ็บนิดหน่อย"
"คราวนี้ เซี่ยหานเซิงทำเกินไปจริงๆ" บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้ว เป็นครั้งแรกที่กล่าวตำหนิใครบางคนลับหลัง "ต่อไปจงห่างเขาให้มาก เขาอันตรายเกินไป"
ซูหว่านเจารู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง
"ใช่แล้ว เขาน่ากลัวมาก" พอคิดไปถึงเมื่อคืน ความอึดอัดตอนถูกอุดปากอุดจมูก นางก็สั่นสะท้านไปทั้งกาย พูดอย่างแค้นเคือง "เขาบิดเบี้ยวสิ้นดี"
บิดเบี้ยวเหลือเกิน
ปกติมองไม่ออกเลยว่าคนหัวรั้นตัวน้อยจะเป็นคนแบบนี้ ไม่น่าแปลกใจที่นิยายเซียนทั้งหลายในวงการบำเพ็ญเพียรจะเปรียบมารเป็นตัวร้าย