“เหตุใดจึงไม่ดื่มเล่า? หรือเจ้าไม่อยากให้มารข้างนอกสังเกตเห็น?” จูซงยวีเลิกคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มยั่วโมโห ทอดสายตามองซูหว่านเจาอย่างเพลิดเพลินใจ
เมื่อถูกจับได้ขณะทำเรื่องไม่ดี ซูหว่านเจาภายใต้สายตากดดันของชายหนุ่ม แก้มยิ่งแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาสีกาแฟอ่อนเคลือบเอิกมอกด้วยหมอกน้ำบางๆ ปลายจมูกก็ชมพูระเรื่อ งดเขินจนบอกไม่ถูก
จูซงยวีไม่รู้เช่นไร สายตาจับจ้องบนใบหน้าที่งามดั่งดอกบัวนั้น พลันพบความสนุกใหม่ ชมมองไปด้วยความเพลิดเพลิน ถ้อยคำที่พูดออกมาก็ยิ่งกลั่นแกล้งมากขึ้น “หรือทายถูกต้อง? เจ้าแอบชอบข้า ถึงได้วางยาประเภทนั้นลงไป?”
ครานี้ซูหว่านเจาแดงทั้งใบหู ปลายนิ้วที่กำจอกเหล้าแน่นจนซีด “ไม่มี”
คนหน้าด้านชนิดนี้ ใครจะไปชอบเขา
“ไม่มีจริงหรือ? ขอให้เจ้าไม่มีดีกว่า” ชายหนุ่มลูบคางตนอย่างเหลิงศักดิ์ “สตรีที่ตามตื้อข้านับไม่ถ้วน อุบายชั่วร้ายอะไรบ้างที่ไม่เคยใช้ เจ้าแบบนี้ข้าเห็นมามากแล้ว ขอบอกไว้เลยว่าอย่าคิดว่าเจ้าเป็นศิษย์พี่ข้าแล้วข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า หากไม่ใช่เพราะกู้หยานอยู่ที่สำนักโวหลง ข้าจะยอมอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนอย่างเจ้าได้อย่างไร?”
คนอย่างนาง?
อย่างไหนกัน?
ซูหว่านเจาตาแดงกว่า อยากโต้เถียงกลับ แต่ก็รู้สึกว่าครึ่งหลังของเขาพูดไม่ผิด
นางก็คือสมุนปีศาจสายร้ายของเรื่องเสียหน่อย
และนางก็วางยาเขาจริง นางคือคนชั่วจริง แถมยังเป็นพวกโง่เขลาเสียด้วย วางยาสามครั้งก็ยังไม่สำเร็จเลย