เหนือศีรษะซูหว่านเจามีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาเป็นแถว
นางค้อนเขาหนึ่งที “ไม่มี เจ้าอย่าพูดเหลวไหล”
อย่างมากนางก็แค่อยากวางยาเขาเท่านั้น อีกอย่างที่นี่ก็ต้องเดินตามเนื้อเรื่องอยู่แล้ว
เมื่อครู่ระบบเพิ่งบอกนางว่า ต้องทำให้พวกสิ่งเหล่านี้คลายความระแวง แล้วรอจังหวะที่เหมาะสม
หากขัดขืนตอนนี้ เกรงว่าจะไปกระตุ้นข่ายสังหารในค่ายกล แล้วถูกพวกผีสางเหล่านี้ฉีกเป็นชิ้น ๆ
แม้นางจะหวาดกลัว แต่ก็รู้ดีว่าต่อไปควรทำอะไร
เรื่องเดินตามเนื้อเรื่องอะไรพวกนี้ นางชำนาญที่สุดแล้ว
อีกทั้งระบบยังบอกนางว่า ก่อนจะ “นอน” กับศิษย์น้องเล็ก อย่าทะเลาะกับเขาจนเกินไป ถ้าทำให้เขาโกรธหนีไปก็ไม่ดี
นางจำไว้ทุกข้อ เพื่อดูแลอีกฝ่าย เกรงว่าเขาจะเล่นละครไม่เป็น จึงจงใจเข้าไปใกล้เขา ทว่าเขากลับไม่พอใจเสียอีก
ฝ่ามือของซูหว่านเจาคันยุบยิบไปหมด
ศิษย์น้องเล็กช่างน่าตบเสียจริง ในหัวเขามีแต่อะไรกันแน่ นางอยากตบคนเหลือเกิน
ระบบรีบปลอบอย่างบ้าคลั่ง: 【อย่าเลย รอให้เจ้าเล่นฉาก ‘แกล้งนอนกับเขา’ จบก่อนได้ไหม? พอจบฉากนี้ให้เขาคิดว่าพวกเจ้านอนด้วยกันแล้ว เจ้าจะขู่เขาอย่างไรก็ได้ อยากตบเขากี่ทีก็ได้】
【โฮสต์ที่รัก เป็นเด็กดีหน่อยนะ?】
ตอนเริ่มผูกพันกันใหม่ ๆ ระบบดุมาก ซูหว่านเจาเคยคิดว่าอีกฝ่ายเข้าหายาก แต่ไม่รู้ตัวว่าตั้งแต่เมื่อไร ระบบก็คอยปลอบนางบ่อย ๆ กลัวว่านางจะไม่เดินตามเนื้อเรื่อง ถึงขั้นเรียกนางว่าที่รัก
เพื่อกลับบ้าน ยังไงก็ต้องเดินตามเนื้อเรื่อง นางจะดื้อรั้นไม่ได้