ระบบจากไป เช่นเดียวกับอาจารย์ผู้จากลา
ซูหว่านเจากอดมังกรน้อยไว้โดยไม่ร่ำไห้ มังกรน้อยตัวจิ๋วไม่ได้ให้ความอบอุ่นใด ๆ ความเย็นเยียบในอกยังคงหล่อเลี้ยงหัวใจดวงที่แตกสลายแล้วถูกหลอมรวมใหม่ตลอดเวลา
ดังที่ระบบกล่าว ชีวิตของนางเพิ่งจะเริ่มต้น
วันรุ่งขึ้น เพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นกังวล นางตื่นแต่เช้าตรู่มาวุ่นวายอยู่หน้ากระจกส่องวิญญาณ
เกล้าผมทรงสวยด้วยตัวเอง ประดับด้วยเครื่องประดับแวววาว ไร้ซึ่งพี่ชายระบบคอยช่วยเลือกเครื่องประดับ นางจึงเลือกไม่ถูก
เพราะมังกรพาลบังคับให้นางใช้ปิ่นเขาสัตว์เกล้าผม พอเกล้าเสร็จก็นึกถึงคนหัวรั้นตัวน้อยขึ้นมาได้ จึงใส่ดอกไม้ประทับชีวิตอีกหนึ่งดอก
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าทรงผมนี้มีอีกคนที่ป่วยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำจะได้เห็น คงไม่พอใจแน่ ๆ
นางคิดอยู่นาน สุดท้ายก็เอาจี้อาคอปะการังเพียงชิ้นเดียวที่อาจารย์ทิ้งไว้ ใส่ที่หูข้างซ้าย หลักการคือต้องปฏิบัติอย่างเท่าเทียม
แต่ในเสี้ยววินาทีถัดมา นางต้องตกใจเมื่อพบว่า ในตอนที่สวมจี้ปะการังนั้น ขนตาของตัวเองในกระจกมีเกล็ดหิมะสีเงินปรากฏขึ้นมา
— อาจารย์ เมื่อท่านแข็งแกร่งแล้ว ต้องหาขนตาปลอมให้ศิษย์ด้วย ของแบบเดียวกันนะ
ดวงตาของซูหว่านเจาเจ็บแปลบ แต่แสร้งทำเป็นไม่เป็นไร กระพริบขนตาพลางพึมพำเบา ๆ "ถือว่าท่านไม่ผิดสัญญา"
กำลังคิดอยู่ก็มีเสียงเคาะประตูดังลั่น "หนูบ้า หนูบ้า รีบเปิดประตูสิ"
ซูหว่านเจากำลังชื่นชมขนตาสวย ๆ ของตัวเอง ชางเยี่ยนไม่พอใจหรี่ตาลง ก้าวเท้าเล็ก ๆ ไปเปิดประตู
เพราะบาดแผลยังไม่หายดี ร่างจึงยังเล็กอยู่ เกือบถูกไอ้บ้าไม่ดูตาม้าตาเรือที่เดินเข้ามาคนนั้นเหยียบแบน
จูซงยวีไม่สนใจมัน พัดพาสายลมเข้าไปถึงตัวซูหว่านเจา มือหนึ่งจับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ท่าทางหล่อเหลาสง่างาม อีกมือหนึ่งถือถุงเก็บสิ่งของ เทออกมาอย่างเท่อย่างเดียว
"ของที่นี่คือเครื่องประดับที่ข้าสะสมมาหลายปี ซื้อให้เจ้าหมดเลย หนูบ้า รีบใส่ดูสิ"
แกร่ก ๆ ๆ ๆ —
บ้านครึ่งหลังของซูหว่านเจาถูกเครื่องประดับงดงาม "ถล่ม"
ยังไม่ทันได้โกรธ ชางเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ชำเลืองมองสิ่งเหล่านั้นอย่างดูถูก แล้วคุ้ยเขี่ยในเกล็ดตัวเอง
แกร่ก ๆ ๆ ๆ —
บ้านของซูหว่านเจาถูกอัญมณีบดขยี้พังทลาย