“อะไรนะ?”
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง
ไม่เพียงแต่คนตระกูลหลงที่แทบอ้าปากค้าง แม้แต่เซี่ยงชิงคง หลานสาวของเซี่ยงอู๋เว่ย ก็ยังยืนตะลึงงันอยู่กับที่
ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนหน้านี้เธอติดตามคุณปู่เดินทางไปทั่วสารทิศ วางอำนาจบาตรใหญ่มาโดยตลอด แต่ไม่เคยพบใครกล้าเสียมารยาทกับคุณปู่ถึงเพียงนี้
เพราะอย่างไรเสีย เซี่ยงอู๋เว่ยก็เป็นยอดปรมาจารย์ระดับแนวหน้าของวงการยุทธภพในมณฑลเทียนหนาน
คนระดับเขา ไม่ต้องพูดถึงทั่วทั้งมณฑล ต่อให้เดินทางไปหลายแห่งทั่วประเทศ ก็ยังได้รับการต้อนรับเยี่ยงแขกผู้มีเกียรติ
แต่เฉินเทียนหยางไม่เพียงด่าทอเขา ยังไล่ให้เขาไสหัวไปอีก!
เมื่อหันไปมองเซี่ยงอู๋เว่ยซึ่งก่อนหน้านี้เชิดหน้าอยู่ตลอด บัดนี้ดวงตาทั้งคู่ของเขากำลังจ้องเฉินเทียนหยางเขม็งผ่านกระจกรถ
หลานสาวของเขาก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่แววตาของเธอดุดันยิ่งกว่า ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเฉียบคม
เมื่อเผชิญกับจิตสังหารของเธอ หลงเจิ้งอวิ๋นก็ใจฝ่อจนแทบทำอะไรไม่ถูก
ไอ้เด็กเวรนี่ช่างเหมือนลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือจริง ๆ!
มันคงไม่เคยตาย เลยไม่รู้ว่าคำว่าตายเขียนอย่างไรสินะ
นั่นมันยอดปรมาจารย์ระดับแนวหน้าของวงการยุทธภพทั่วทั้งมณฑลเชียวนะ!
เป็นบุคคลที่ใครเห็นก็ต้องคุกเข่าคารวะ!
กว่าฉันจะคุกเข่าอ้อนวอนจนเชิญเขามาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แกไม่คุกเข่าคารวะก็แล้วไป ยังด่าทอเขา แล้วยังไล่ให้ท่านผู้อาวุโสไสหัวไปอีก...
ไอ้บ้าเอ๊ย ก่อนหน้านี้ฉันก็พูดจริงอยู่ว่าให้แกไปวางอำนาจบาตรใหญ่ ส่วนฉันจะตามเช็ดก้นให้
แต่ไม่ได้บอกให้แกไปหาเรื่องยอดปรมาจารย์สักหน่อย!
คราวนี้คงเช็ดก้นไม่ไหวแล้ว...
ตอนนี้หลงเจิ้งอวิ๋นแทบคลั่ง
“ไอ้เด็กบ้า อย่าเสียมารยาท!” หลงเจิ้งอวิ๋นรีบคว้าตัวเฉินเทียนหยางมาดึงไว้ข้างหลัง เขากลัวว่าเซี่ยงชิงคงจะอดใจไม่ไหว ลงมือกับเฉินเทียนหยางเข้า
จากนั้นก็รีบประสานมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอน พลางมองเซี่ยงอู๋เว่ยในรถ “ปรมาจารย์เซี่ยง ผมขอโทษ ผมขอโทษ! ลูกเขยของผมไม่ใช่คนในวงการยุทธภพ ไม่รู้ถึงชื่อเสียงของท่าน ขอท่านโปรดให้อภัยด้วย กลับไปแล้วผมจะอบรมสั่งสอนเขาให้ดี!”
การกระทำของเฉินเทียนหยางทำให้หลงเจิ้งอวิ๋นขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว