เสิ่นเมิ่งซียิ้ม “ลุงคะ! ฉันมาแล้ว!”
ลุงหม่าดึงสติกลับมา รีบเบือนสายตาหนีแล้วกระแอมเบา ๆ “อ้อ! ข้าวเพิ่งทำเสร็จ เข้ามาเร็ว”
พอเข้าบ้าน เสิ่นเมิ่งซีก็ก้มตัวเอื้อมหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะ คอเสื้อของชุดเดรสสายเดี่ยวเผยอออกเล็กน้อย สายตาของลุงหม่าพลาดไถลตามเนินอกลงไปโดยไม่ทันตั้งตัว
เขาสะดุ้งวาบในใจ รีบเบือนหน้าหนีทันที
“ลุงคะ เดี๋ยวฉันตักข้าวให้นะ” เธอเช็ดมือพลางเดินไปทางห้องครัว
“ไม่ต้อง ๆ ลุงทำเองได้!”
ลุงหม่ารีบก้าวเข้าไปขวาง แขนเผลอเฉียดโดนเนื้อนุ่มสองก้อนเข้าโดยไม่ตั้งใจ
ชั่วขณะนั้นลุงหม่าทำตัวไม่ถูก แต่ก็แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วรีบเข้าไปตักข้าวในครัว
ระหว่างนั่งกินข้าว เสิ่นเมิ่งซียิ้มถาม “ลุงคะ มีเหล้าไหม? ฉันอยากดื่มสักหน่อย”
ลุงหม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไวน์แดงออกมาหนึ่งขวดกับแก้วสองใบ
ทั้งคู่กินไปคุยไป บรรยากาศก็เป็นกันเองดี
เห็นเสิ่นเมิ่งซีอารมณ์ยังพอไหว ลุงหม่าจึงเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ “เมื่อกี้ทะเลาะกันมาเหรอ?”
เสิ่นเมิ่งซียิ้มขื่นแล้วพยักหน้า “ซ่งฉีนอกใจอีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ”
ลุงหม่าคิดจะปลอบสักสองสามคำ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เรื่องระหว่างสามีภรรยาแบบนี้ ตาแก่คนหนึ่งอย่างเขาจะไปแนะนำอะไรได้?
เสิ่นเมิ่งซีรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว “ลุงคะ ฉันกับซ่งฉีแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีลูก ลุงรู้ไหมว่าทำไม?”
ลุงหม่าไม่ได้ต่อบทสนทนา เพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า
“อย่าหัวเราะเยาะฉันนะคะ!”
เสิ่นเมิ่งซียิ้มขื่น
“เราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน เขาก็ไปมั่วกับผู้หญิงข้างนอก เรื่องนี้กลายเป็นปมในใจฉัน ชีวิตคู่ของเราก็เลยไม่ค่อยลงรอยกัน ตลอดปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้มีอะไรกันเลยค่ะ”
ลุงหม่าชะงักไปนิด ก่อนจะปลอบตามมารยาท “สามีภรรยาก็ต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา พวกเธอยังหนุ่มสาว มองไปข้างหน้าเถอะ”
เสิ่นเมิ่งซีไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่ดื่มเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า
พอไวน์แดงหมดขวด แก้มของเธอก็แดงระเรื่อ ดวงตาเริ่มพร่าเลือน
หลังกินข้าวเสร็จ เสิ่นเมิ่งซียืนกรานจะช่วยล้างจาน ลุงหม่าห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยให้เธอเดินตามเข้าครัวมาช่วยเก็บกวาด
เพิ่งเก็บของเสร็จ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน
ลุงหม่าเดินไปเปิดประตู พนักงานส่งของยืนถือกล่องกระดาษใบใหญ่อยู่หน้าบ้าน “พัสดุของคุณครับ!”
บนกล่องพิมพ์ตัวอักษรว่า “คู่รักจำลอง”
บ้าเอ๊ย!
ลุงหน้าชาทันที มัวแต่กินข้าวเป็นเพื่อนเสิ่นเมิ่งซีจนลืมเรื่องนี้ไปสนิท
จะให้เธอเห็นของชิ้นนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มกล่องขึ้นมาเตรียมเอาไปไว้ในห้องนอน
“นี่อะไรเหรอคะ?” เสิ่นเมิ่งซีเดินออกมาจากห้องครัว “กล่องใหญ่จัง น่าจะหนักมากนะคะ ให้ฉันช่วยยกไหม?”
“ไม่ต้อง ๆ!” ลุงหม่ารีบห้าม “ก็...ก็แค่เครื่องนวดน่ะ!”
คำพูดของเขาไม่ได้ผล เสิ่นเมิ่งซียังเดินเข้ามาจะช่วยยก
แล้วเธอก็เห็นตัวอักษรที่พิมพ์อยู่บนกล่อง
คู่รักจำลอง
รู้ใจทุกความต้องการ · ผิวสัมผัสเสมือนจริง · สั่งงานด้วยเสียงอัจฉริยะ
ข้าง ๆ ยังมีรูปสาวสวยเซ็กซี่พิมพ์อยู่ด้วย
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ
ลุงหม่ารู้สึกสมองแข็งค้างไปหมด
เสิ่นเมิ่งซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองลุงหม่า มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
“ลุงคะ!” เธอกลั้นหัวเราะ น้ำเสียงสั่นพร่า “ยังมีไฟอยู่นี่นา”
ลุงหม่าอยากมุดดินหนีไปเสียตรงนั้น
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!
แต่พอคิดอีกที เขาก็ปล่อยวางได้
เรื่องส่วนตัวของสามีภรรยาคู่นี้ยังกล้าพูดออกมาตรง ๆ งานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาจะนับเป็นอะไรได้?
“เฮ้อ!”
เขาถอนหายใจแล้ววางกล่องลงกับพื้นอย่างแรง เลิกคิดจะยกไปไว้ในห้องนอนแล้ว
“ลุงไม่ปิดบังเธอแล้วนะ เรื่องที่ลุงเมาจนต้องเข้าโรงพยาบาลคราวก่อน ยังจำได้ไหม?”
เสิ่นเมิ่งซีพยักหน้าอย่างสงสัย
“ดูท่าลุงเองก็มีเรื่องราวเหมือนกันนะคะ ดื่มต่ออีกหน่อยไหม? ฉันก็อยากฟังเรื่องของลุงเหมือนกัน”
แขกยังอยากดื่ม เจ้าบ้านก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ ลุงหม่าจึงไปเปิดไวน์แดงอีกขวด
ทั้งคู่ถือแก้วเหล้าย้ายไปนั่งบนโซฟา
ลุงหม่าถอนหายใจ “ลุงไม่ปิดบังเธอแล้ว”
เสิ่นเมิ่งซีนั่งอยู่ตรงข้าม กระโปรงแดงเลิกขึ้นมาอีกนิด เผยให้เห็นต้นขาขาวผ่อง
ลุงหม่าเบือนสายตาหนี ดื่มไวน์แดงไปหนึ่งอึกก่อนอธิบายเหตุผลที่ซื้อคู่รักจำลอง
“เดือนก่อนลุงเมาหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลใช่ไหม? ตั้งแต่นั้นร่างกายก็ไม่เหมือนเดิม จะพูดยังไงดีล่ะ...เหมือนเด็กหนุ่มเพิ่งรู้จักเรื่องอย่างว่า แค่โดนกระตุ้นนิดหน่อยก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัว”
เสิ่นเมิ่งซีกะพริบตาปริบ ๆ “หรือว่าจะ...ร้อนรุ่มเรื่องนั้นคะ?”
ลุงหม่าพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน “เธอก็รู้ ลุงอายุหกสิบแล้ว เรื่องแบบนี้พูดออกไปก็น่าอาย ลุงลองทุกวิธีที่พอคิดออกแล้ว”
เขาพลางชี้ไปที่กล่องตรงมุมห้อง “จนปัญญาแล้วจริง ๆ ถึงได้ซื้อเจ้านี่มา อย่าหัวเราะเยาะลุงเลยนะ”
เสิ่นเมิ่งซีฟังแล้วรอยยิ้มที่มุมปากก็ค่อย ๆ จางลง
“ลุงคะ เรื่องนี้จะน่าอายตรงไหน? แปลว่าร่างกายลุงแข็งแรงต่างหาก เป็นเรื่องดีมากเลยนะ ลุงลองคิดดูไหมคะว่าจะหาคู่ใหม่สักคน”
“ช่างเถอะ!” ลุงหม่าแหงนดื่มอีกอึก “อายุปูนนี้แล้ว คนอายุมากกว่าลุงก็ไม่ถูกใจ ส่วนคนอายุน้อยกว่าก็ไม่สนใจลุง”
เสิ่นเมิ่งซีหัวเราะพรืด เสียงหัวเราะทำให้หน้าอกสั่นไหว
“ลุงดูไม่แก่เลยนะคะ แถมรูปร่างก็ยังแข็งแรง จะมีรักครั้งใหม่ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ”
ทั้งคู่ผลัดกันดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า คุยไปคุยมาก็วกกลับมาเรื่องซ่งฉีอีกจนได้
ฤทธิ์เหล้าเริ่มออก เสิ่นเมิ่งซีก็พูดมากขึ้น
“ลุงไม่รู้หรอกค่ะ ซ่งฉีชอบบอกว่าฉัน...ไม่กล้าปล่อยตัว แล้วก็ยังบอกว่าฉันต้องใช้เวลาปรับตัวนานเกินไป...”
ตอนพูด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ลุงหม่าได้ยินแล้วก็ไม่พอใจขึ้นมา
“ไอ้เด็กนี่ก็เหลือเกิน! ได้ภรรยาดีขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักพอ ดูสิ! เมิ่งซีของเราทั้งสวย ทั้งรูปร่างดี...”
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าไม่เหมาะ จึงหยุดไว้แค่นั้น
ทั้งคู่เงียบกันไปครู่หนึ่ง
เสิ่นเมิ่งซีแกว่งแก้วเหล้า ดวงตาเริ่มเลื่อนลอย เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วจ้องลุงหม่าเขม็ง
“ลุงคะ ช่วงนี้ลุงร้อนรุ่มไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้น...ให้ฉันช่วยลุงดีไหม...”
แค่ก! แค่ก! แค่ก!
ลุงหม่าสำลักเหล้าแทบพ่นออกมา “เธอ...เธอพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า...”
เสิ่นเมิ่งซีหน้าแดง โน้มตัวเข้ามาข้างหน้าเล็กน้อย
“ฉันช่วยคุณได้นะ ยังไงซ่งฉีก็นอกใจมาตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมฉันจะนอกใจสักครั้งบ้างไม่ได้ล่ะ?”
เอาแล้วไง!
ไม่เรียก “ลุง” แล้วด้วย คำเรียกจาก “คุณ” แบบสุภาพก็เปลี่ยนเป็น “คุณ” แบบสนิทสนม
ลุงหม่ารู้สึกเหมือนตัวเองหนุ่มลงไปถึงสามสิบปีในพริบตา
แต่สติยังอยู่ครบ
เรื่องนี้น่ะ คิดได้ แต่ทำจริงไม่ได้
“เมิ่งซี!”
ลุงหมาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ดื่มมากไปแล้ว พูดจาเหลวไหลอะไร รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ!”
เขารู้ดี ไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะสวยแค่ไหน รูปร่างเซ็กซี่เพียงใด ก็ไม่อาจมีอะไรกับเธอได้
นี่เป็นเรื่องหลักการ!
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ซื้อคู่รักจำลองหรอก
“ฉันไม่ได้เมานะ!”
เสิ่นเมิ่งซีกัดริมฝีปาก ดวงตาพร่ามัวด้วยฤทธิ์เหล้า
“คุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่าฉันสวย รูปร่างดี? เมื่อกี้คุณแอบมองตรงไหน ฉันเห็นหมดแล้ว”
หน้าลุงหม่าร้อนผ่าว “ลุง...ขอโทษนะ เมื่อกี้ลุงเสียมารยาทเอง!”
“ไม่ค่ะ!” เสิ่นเมิ่งซีส่ายหน้า “คุณไม่ได้เสียมารยาท ฉันไม่ได้โทษคุณ! แค่อยากพูดความจริงให้ฟัง...”
“เมิ่งซี!” ลุงหม่ารีบขัดจังหวะ “อย่าพูดต่อเลย ลุงเป็นตาแก่ใกล้ลงโลง จะให้เป็นพ่อเธอยังได้เลย เราทำอะไรเหลวไหลไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?”
เสิ่นเมิ่งซียกแก้วเหล้าขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวหมด
“คุณต้องการผู้หญิง ส่วนฉันก็ต้องการผู้ชาย”
ตอนพูด แก้มของเธอแดงระเรื่อจากฤทธิ์เหล้า แววตาทั้งดื้อรั้นและเย้ายวน
ลุงหม่าพูดไม่ออก แต่ก็ยังดึงดันปฏิเสธ “เมิ่งซี! รีบกลับบ้านไปเถอะ”
“ไม่!”
เธอโน้มตัววางแก้วเหล้าลง แล้วมองลุงหมาด้วยแววตาเย้ายวน
“คุณไม่ชอบฉันเหรอ? ไม่ต้องการฉันเหรอ?”
เห็นลุงหม่าแก้มแดงแต่ไม่พูดอะไร เธอก็เหลือบมองพัสดุที่อยู่ข้าง ๆ
“หรือว่าฉันยังสู้ของเล่นชิ้นนั้นไม่ได้?”
เสิ่นเมิ่งซี