ในหอพัก มีสาว ๆ สี่คนกำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน เรื่องเกมเทพทอดทิ้ง
สาวผมสั้นฉู่เยียน ซึ่งก็คือเพื่อนซี้ของฉินเสี่ยวโยว กำลังเก็บของไปพลางพูดไปพลางว่า:“ได้ยินว่าคนในพื้นที่เดียวกัน ถ้าหลับในเวลาเดียวกัน จะปรากฏตัวในเมืองเริ่มต้นแห่งเดียวกัน ฉันต้องกลับไปพาพ่อแม่...พวกท่านไม่เคยเล่นเกม ฉันกลัวจะปรับตัวไม่ได้”
มีสาวคนหนึ่งพูดอย่างจนใจว่า:“อย่าพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเลย จริง ๆ เราพัฒนาตัวเองก่อน แล้วค่อยกลับไปพาพ่อแม่ก็ได้นะ”
ยังมีสาวแว่นอีกคนผงกหัวรัวเร็ว:“ใช่ ๆ ๆ พวกเรายังไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดได้ไหมเลย...”
ฉินเสี่ยวโยวเหลือบมองมือถือ
จริง ๆ แล้ว เธอกำลังรอคำขอโทษจากฉินเฟิง
แต่...
จนถึงตอนนี้ ฉินเฟิงก็ไร้วี่แววใด ๆ
นั่นทำให้ฉินเสี่ยวโยวยิ่งหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่มาขอโทษอีก ไว้ตัวนักหรือไง?”
แต่การให้เธอไปขอโทษฉินเฟิงก่อน ยิ่งเป็นไปไม่ได้
ที่สำคัญที่สุด...
ฉินเสี่ยวโยวคิดว่า การที่เธอโดดสอบไปดูคอนเสิร์ตของซ่งเฟย ไม่ใช่เรื่องผิดเลย
ในสายตาเธอ คอนเสิร์ตของซ่งเฟยนั้นหาชมได้ยากยิ่ง จะเอาแค่การสอบเล็ก ๆ มาเทียบได้ยังไง?
“สอบตกยังสอบซ่อม ลงเรียนใหม่ได้”
“แต่ถ้าพลาดคอนเสิร์ต ก็พลาดโอกาสเข้าใกล้ซ่งเฟยไปตลอดกาล”
“ดีที่คราวนี้ฉู่เยียนไปเป็นเพื่อนด้วย เป็นครั้งที่ใกล้ชิดพี่ซ่งเฟยที่สุดเลย...”
พอคิดถึงซ่งเฟย ฉินเสี่ยวโยวก็รู้สึกหวานซึ้งในใจ