เวลานี้ เหล่าผู้ใหญ่ของทางการเมืองเจียงไห่ ต่างมารวมตัวกัน
บางคนในหมู่พวกเขา ก็เล่นเกมเป็นประจำอยู่แล้ว
ตอนนี้ต่างก็สนใจเกมเทพทอดทิ้งนี้อยู่ไม่น้อย
แน่นอนว่า...
ในฐานะเจ้าหน้าที่ทางการของต้าเซี่ย สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการรักษาเสถียรภาพ!
หลังจากได้ฟังรายงานจากหวังเมิ่ง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งขมวดคิ้วถามว่า: “หวังเมิ่ง ถ้าอย่างที่เจ้าว่า เงามืดนั่นเลเวล 3 ไปแล้วเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน แล้วทำไมเขาถึงไม่ออกสู่โลกจริง? หรือว่าในโลกจริงเขาไม่มีญาติพี่น้อง เลยไม่ต้องแจ้งญาติ?”
หวังเมิ่งส่ายหน้า: “นั่นข้าก็ไม่รู้แล้ว บางทีอาจจะไม่มีจริง ๆ ก็ได้”
ตอนนั้นเอง เสียงหญิงไพเราะใสกังวานก็ดังขึ้น: “เอ่อ เงามืดนี่ไม่ใช่ผู้ข้ามภพใช่ไหม? ผู้ข้ามภพส่วนใหญ่ไม่ใช่เด็กกำพร้า แล้วก็ผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็วหรอกหรือ?”
???
ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน หันขวับไปมองทางเดียวกัน
ก็เห็นเพียงตำรวจสาวสวยคนหนึ่ง ในชุดเครื่องแบบสง่างาม มีสีหน้าซื่อบื้อไร้เดียงสา...
เรียวขาของเธอเรียวยาวตรงสัดส่วน หุ่นอิ่มเอิบ ชวนมองอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตน ใบหน้างามของตำรวจสาวก็แดงซ่าน: “ที่ข้าพูดไม่ถูกหรือ?”
เจ้าหน้าที่ระดับรัฐมนตรีคนหนึ่งถอนหายใจ: “อันอวี่! ให้เจ้าอ่านนิยายน้อยลงหน่อย... สถานการณ์เคร่งเครียดเช่นนี้ อย่าล้อเล่นแบบนี้”
“โอ”
ตำรวจสาวแลบลิ้น แล้วเงียบไป
เหล่าเจ้าหน้าที่หารือเรื่อง ‘เงามืด’ กันต่อไป
“จากคำบอกเล่าของหวังเมิ่ง นิสัยของเงามืดนี่ดูไม่เลว”
“ใช่ ถึงแม้นิสัยจะดูประหลาดไปหน่อย แต่ที่ช่วยชีวิตหวังเมิ่งกับพวกได้ ก็แสดงว่าตัวคนไม่น่ามีปัญหา”