จริงๆ แล้ว ซ่งเฟยยังมีทางเลือกอยู่อีกทาง
นั่นคือการเทเลพอร์ตไปยังเมืองอื่นเพื่อฟาร์มมอนสเตอร์ ถ้าทำแบบนั้น ฉินเฟิงก็อาจจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน...
แต่ซ่งเฟยทนกับความอับอายแบบนี้ไม่ได้!
เขาฝึกฝนมาถึงสองปีครึ่งกว่าจะมีวันนี้ จะให้มัวแต่อายใครในเกมได้ยังไง?
"สาวๆ เราลงเกมก่อน ฉันจะไปซื้ออายุขัยในโลกจริง แล้วกลับมาแลกเป็นอุปกรณ์!"
"เดี๋ยวพอเราเตรียมตัวเต็มที่ พลังสู้เพิ่มขึ้น แล้วค่อยไปหามันอีกที!"
ซ่งเฟยพูดจบกับเหล่าน้องสาวแฟนคลับของเขา แล้วก็ลงเกมในเมืองหิ่งห้อย!
หลังจากได้ยินคำพูดของซ่งเฟย เหล่าสาวๆ นับสิบที่วนเวียนอยู่รอบตัวเขาก็ลงเกมพร้อมกันทั้งหมด
ตอนลงเกม พวกเธอทั้งเจ็บปวดและมีความสุข
ที่มีความสุขก็คือ พวกเธอได้ใกล้ชิดกับไอดอลซ่งเฟยจริงๆ
ที่เจ็บปวดก็คือ พวกเธอถูกป่วนในเกมเทพทอดทิ้งพร้อมกับไอดอล โดนเงามืดฆ่าอย่างไม่เลือกหน้า!
"แม่เจ้า ฉันโชคดีมาก ได้อยู่ใกล้พี่ซ่งเฟยขนาดนี้ในเกม..."
"อือๆ พี่ซ่งเฟยตอนใช้สกิลหล่อมาก~"
"ถึงจะอยู่ในเกมนะ แต่ได้ตามพี่ซ่งเฟยก็สุดยอดไปแล้ว!"
"ทุกอย่างมันดีไปหมด จนกระทั่งเงามืดนั่นโผล่มาฆ่าคนเหมือนหมาบ้า..."
"เงามืดนั่นมันบ้าแน่ๆ! ต้องอิจฉาพี่ชายเราแน่นอน!"
"ไม่เป็นไร เหมือนเงินสดจะซื้ออายุขัยได้ เรารวมเงินกันซื้อให้พี่ชายเยอะๆ!"