ฉินเฟิงจัดการซ่งเฟยอีกครั้ง
“เจ้าหมอนี่มีอายุขัยอยู่ไม่น้อยเลยนะ...”
ฉินเฟิงคำนวณ
ครั้งแรกที่จัดการซ่งเฟย ได้อายุขัยมาเกินพันวัน
ครั้งที่สองที่จัดการเขา ได้อายุขัยมาห้าร้อยกว่าๆ วัน
“หมายความว่า ไอ้หมอนี่มีอายุขัยอยู่ตั้งสองพันกว่าวัน!”
“แต่... พวกสาวๆ รอบๆ เนี่ย ทำไมไม่มีอายุขัยเลยสักวัน? นี่มีอายุขัยเท่าไหร่ก็ยกให้ซ่งเฟยหมดเลยเหรอ?”
ฉินเฟิงรู้สึกปวดหัว
พวกผู้หญิงพวกนี้ จะคิดว่าเกมเทพทอดทิ้งเนี่ยเป็นแค่เกมธรรมดาๆ จริงๆ เหรอ?
แน่นอน ต่อให้อายุขัยพวกนี้เป็นของจริง ฉินเฟิงก็ยังสงสัยว่า พวกเธอคงจะยกอายุขัยให้ซ่งเฟยหมดอยู่ดี
ถ้าไม่ใช่ว่าอายุขัยที่ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ของพวกเธอเองไม่สามารถให้ได้ พวกเธอคงจะยกอายุขัยของตัวเองให้หมดแล้ว
“คลั่งรักน่ากลัวจริงๆ”
ฉินเฟิงส่ายหัว
มองดูลูกกลมแสงอายุขัยเต็มพื้น พวกนี้เหลือแต่อายุขัยที่ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ รวมๆ กันก็เป็นหลายร้อยปี เสียดายที่เขาเก็บไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยให้พวกมอนสเตอร์แถวนั้นได้กำไรไป...
ในไม่ช้า เมื่อฉินเฟิงกลับมาที่จัตุรัสเมืองหิ่งห้อย ไม่เห็นเงาของซ่งเฟย
แม้แต่กลุ่มสาวๆ ก็ไม่เห็น
“พวกมันไปเมืองอื่นหรือเปล่า? หรือว่าลงเกมไปแล้ว?”
ไม่นาน เขาก็แฝงตัวอยู่ในเมืองสืบข่าว ก็รู้ว่าซ่งเฟยพาสาวๆ ไปตีเลเวลอีกทางหนึ่งของเมือง
“ถึงจะรู้ทิศทางที่พวกมันไป แต่ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ไหน...”
ฉินเฟิงรู้สึกว่ามันยุ่งยากเล็กน้อย