ซ่งเฟยพาน้องสาวทั้งแก๊งของเขาออกเดินทางกันอย่างเอิกเกริก โอ่อ่า
ผู้เล่นรอบข้างหลายคนเห็นขบวนขนาดนี้ ต่างพากันหลบห่าง
"เว้ย ดาราน้อยนี่จะออกไปทำไมอีกเนี่ย?"
"ฮี่ๆ ยังไม่รู้อีกเหรอ? เมื่อกี้ไอ้นี่เพิ่งโดนคนฆ่ากลับมาจากข้างนอก สมน้ำหน้า!"
"หา? คนที่มีเด็กผู้หญิงคุ้มกันตั้งเยอะตั้งแยะ จะโดนฆ่าได้ยังไง?"
"อีกฝ่ายเป็นเงามืดนะ จะว่าไงล่ะ?"
"โว้ย! เงามืดสุดยอด! แต่เงามืดนี่กล้าดียิ่งนักที่จะไปยุ่งกับแก๊งนี้ ฉันว่าพวกผู้หญิงพวกนี้สมองไม่ปกตินะ..."
......
ผู้เล่นหลายคนได้ยินเข้า ต่างตกใจมาก
บางคนเห็นขบวนทีมของซ่งเฟย ก็ส่ายหน้าถอนหายใจ
"เงามืดจบเห่แน่ ฉันเห็นในทีมของซ่งเฟย มีพรานหนุ่มคนนึงที่แกะรอยล่องหนได้"
"ใช่ เมื่อก่อนฉันล่องหนจะไปโจมตีลับ โดนสายตานักล่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเข้าเป๊ะ..."
"ถ้าเงามืดล่องหนแล้วไร้ประโยชน์ ก็เป็นแค่มือสังหารกระบอกเนื้อบาง ๆ"
"แล้วอีกอย่าง พ่อมดในทีมพวกเขา เท่าที่ฉันจำได้ สกิลคุมค่อนข้างเยอะ เงามืดนี่ซวยแน่..."
หลายคนทำท่าเหมือนจะเสียดาย
แต่ก็ยังแอบตามหลังไปไกล ๆ อยากดูว่า เรื่องดี ๆ เรื่องนี้สุดท้ายจะจบยังไง...
ซ่งเฟยพาน้องสาวทั้งแก๊ง ตอนนี้ก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
มีผู้เล่นตามอยู่ด้านหลังไม่น้อย แต่เขาไม่สนใจ
"ดีมาก"
ซ่งเฟยหัวเราะเยาะในใจ "มีคนเป็นพยานตั้งมาก รอฉันจัดการเงามืดได้ ผู้คนจะได้รู้ว่า ต่อให้เก่งคนเดียวแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ โดยเฉพาะมือสังหาร!"