ไม้จิ้มฟูที่สำหรับคนในกล่องแล้วสูงใหญ่ดุจเสาค้ำฟ้า ถูกชินอิงขว้างออกไปประหนึ่งปาลูกดอก ปักลึกลงไปในพื้นดิน
ตรอกแคบที่ใช้ทิ้งศพแห่งนี้เต็มไปด้วยโคลนเลนอยู่แล้ว ไม้จิ้มฟูจึงปักลงดินอย่างมั่นคง ตั้งตระหง่านไม่ล้ม
ใต้โคนไม้จิ้มฟูมีผู้ตรวจการตั้งหงวนนอนอยู่ ร่างกว่าครึ่งถูกบดขยี้จนแหลกเละ เหลือเพียงศีรษะกับขาข้างหนึ่งโผล่ออกมา
ขาของเขากระตุก ดวงตาเหลือกมองหานเลี่ย
ในยามเป็นตาย เขาอยากร้องขอชีวิตจากศัตรูผู้นี้ ทว่าพออ้าปาก ก้อนเลือดสีดำแดงปนเศษอวัยวะภายในก็ทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ดวงตาของเขาเบิกถลน ได้แต่มองเงาร่างยักษ์บนฟ้าอย่างไม่ยินยอม แล้วสิ้นใจลงเช่นนั้น
นอกกล่อง ชินอิงเพิ่งขว้างไม้จิ้มฟูได้แม่นยำเป้าหมาย ในใจกำลังลอบกระหยิ่มยิ้มย่อง ก็เร่งหานเลี่ยว่า “ตั้งสติหน่อย! รีบรวบรวมทหารเมืองพวกนี้ก่อน”
ยามนี้ทหารเมืองเหล่านี้กำลังเผชิญแรงสั่นสะเทือนต่อความเชื่อและความเข้าใจอย่างมหาศาล ใครออกคำสั่งในตอนนี้ พวกเขาก็ยอมฟังทั้งนั้น
ชินอิงหันสายตาไปทางสถานีรับรองแขกอีกครั้ง
เรื่องใหญ่โตที่นางก่อขึ้นได้ผลดีอย่างยิ่ง
ทั้งสองฝ่ายที่ก่อนหน้านี้กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ต่างหยุดมือไปหมดแล้ว
จะกล่าวให้ถูกคือ ทั่วทั้งเมืองอวิ๋นอู่ปั่นป่วนอลหม่าน เพราะเงาร่างของชินอิงที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
เมืองที่ก่อนหน้านี้ว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา ไม่รู้ว่าจู่ ๆ มีผู้คนมากมายโผล่มาจากที่ใด
ชินอิงเพิ่งตระหนักว่า ที่แท้ในเมืองแห่งนี้ยังมีคนเป็นอยู่อีกมากมาย
เพียงแต่สภาพของพวกเขาน่าเวทนายิ่งนัก