บทที่ 1 แสงดาวแห่งเมืองคานส์
เมืองคานส์ ประเทศฝรั่งเศส
แสงสนธยาละเลื่อนจากผิวทะเล อาบทับทั่วทั้งโถงภาพยนตร์ให้กลายเป็นสีทองละมุนระยับ
รถตู้เมอร์เซเดส-เบนซ์สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งสนิทตรงจุดเริ่มต้นของพรมแดง ประตูรถยังไม่ทันเปิด เสียงชัตเตอร์จากด้านนอกก็ดังระงมจนเป็นคลื่นอลเวง
สวีชิงอวีเอนกายพิงเบาะหลังอันกว้างขวาง ขาเรียวยาวไขว่ห้างตามสบาย ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอิดโรยแต่แฝงความออดอ้อน
ใบหน้างามเล็กได้สัดส่วน กระหม่อมศีรษะโหนกนูนได้รูปทรงสวย ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบที่เลนส์กล้องโปรดปราน
แสงอุ่นนวลตกลงบนเรือนร่างของเธอ ผิวพรรณเปล่งประกายขาวนวลดั่งหยกขาวมันแพะ
เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมซาตินสีขาวจากห้องเสื้อชั้นสูงของอิตาลี เนื้อผ้านุ่มลื่นราวกับผิวหนังชั้นที่สอง แนบทรวดทรงช่วงเอวพลิ้วไหวลงมา กระโปรงทิ้งตัวพักอยู่ที่ข้อเท้า ยามรถเคลื่อนตัวสะเทือนเล็กน้อยก็พลิ้วไหวสะท้อนแสงเป็นประกายระยิบ
คอเสื้อเปิดกว้างพอดี เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและหัวไหล่ เนื้องามสมส่วน ขาวผุดผาด
เธอยืดขา ส้นสูงจิมมี่ชูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันตรงข้อเท้าแตะเบาๆ ที่แป้นข้างประตูรถ
“ถึงแล้วเหรอ”
น้ำเสียงนุ่มนวล แฝงด้วยเสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นนอน
หลินเวยผู้จัดการส่วนตัวหันมาจากเบาะหน้า พอมองเธอก็ยิ้มออกมา “คุณหนูจ๋า ตื่นเต้นหน่อยได้มั้ย คืนนี้มีพิธีมอบรางวัล นักข่าวต่างประเทศต่างคาดการณ์ว่าคุณจะได้นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม”
สวีชิงอวีกะพริบตาปริบๆ ช้าๆ ขนตาหนางอนโค้งเหมือนพัดจิ๋วสองเล่ม
“จะคาดการณ์ก็ตามใจ”
“เต้นเดี่ยวใน ‘น็อคเทิร์นตะวันออก’ ออกอากาศปุ๊บ สื่อต่างประเทศขนานนามคุณว่าหน้าตาชาวตะวันออกที่งดงามที่สุดในรอบร้อยปีของเมืองคานส์” หลินเวยอดตื่นเต้นไม่ได้ น้ำเสียงเว่อร์วัง
“เมื่อกี้ตอนมาถึง ผู้กำกับฝรั่งเศสคนนั้นยังทวีตชมคุณบนทวิตเตอร์เลยนะ บอกว่าใบหน้าคุณคือ ‘ใบหน้าที่เลนส์ภาพยนตร์อยากจับภาพมากที่สุด’”
สวีชิงอวียกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก นิ้วมือลูบคลำสายนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์อย่างไม่ใส่ใจ ข้อมือขาวผ่องเรียวบางราวกับหักได้ด้วยการบีบเพียงครั้งเดียว
ประตูรถถูกเปิดออก ชั่วขณะนั้นลมทะเลพัดพาเสียงกรีดร้องดังสนั่นเข้ามา
“โรส! โรส!”
“สวี! มองทางนี้!”
แสงแฟลชถี่รวมตัวกันเป็นสีขาวโพลนแสบตา
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกกระโปรงขึ้นก้าวลงจากรถ กิริยานุ่มนวลราวกับก้อนเมฆลอยลงมาแตะพื้น
ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร บวกกับรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรอีก เดินบนพรมแดงกลับนิ่งยิ่งกว่าอะไร
เธอเดินช้าเชื่อง ก้าวย่างผ่อนคลาย
เอวคอดกิ่ว กระโปรงผ่าข้างสูงพลิ้วสะบัดเบาๆ ตามจังหวะก้าว เผยเรียวขายาวขาวผ่อง กล้ามเนื้อเรียวสวย ขาวจั๊วะสะดุดตา
ทุกครั้งที่หยุดยืน ก็กลายเป็นช่วงพีกที่สุดของแสงแฟลชทั่วงาน
มีนักข่าวสื่อต่างประเทศแหกปากร้องตะโกนภาษาอังกฤษสำเนียงกระท่อนกระแท่น “สวี! ยู อาร์ เดอะ เบสท์! ยู อาร์ เดอะ โมสท์ บิวตี้ฟูล!”
เธอเบือนหน้าไปมองเล็กน้อย หางตายกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ มุมปากคลี่ยิ้มน้อยๆ แบบยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
ชั่วขณะนั้นถูกเลนส์นับไม่ถ้วนจับภาพไว้ เสียงชัตเตอร์แทบจะพังทลายพรมแดงทั้งหมด
ระยะทางสั้นๆ แค่ไม่กี่สิบเมตร เธอใช้เวลาเดินเกือบห้านาที
หลินเวยยืนรอเธออยู่ที่ปลายทางพรมแดง ดวงตาวาววับราวกับเก็บเงินได้ “สุดยอด สุดยอดจริงๆ เมื่อกี้สตรีมสดในประเทศ คอมเมนต์เต็มจอเลยว่า ‘โฉมงามดุจเทพ’ พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งเทรนด์ทวิตเตอร์ทันที”
สวีชิงอวียกกระโปรงก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย ก้มลงมองข้อเท้าตัวเอง พูดเสียงเบา “ก็ไม่เลวนี่”
แล้วจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนละมุน “พี่เวย ส้นรองเท้ากัดจนข้อเท้าแดงหมดแล้ว”
เหมือนกำลังอ้อน
หลินเวยก้มลงมอง รอยแดงจางๆ บนข้อเท้าขาวนุ่มนั้นเด่นชัดมาก รู้สึกปวดใจ “คุณหนูจ๋า ทนอีกนิดนะ เดี๋ยวรับรางวัลเสร็จจะเปลี่ยนให้ทันที”
หยุดไปครู่หนึ่งแล้วลดเสียงลง “ทางผู้จัดส่งข่าวมาบอกว่า คืนนี้นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมของเราชัวร์แล้ว เตรียมกล่าวสุนทรพจน์ไว้เลย”
สวีชิงอวีตอบรับ “อือ” เบาๆ หางเสียงอ่อนละมุน แฝงทั้งความออดอ้อนและอิดโรย
ภายในงานพิธีมอบรางวัล ไฟหรี่ลง เหลือเพียงแสงสปอตไลท์บนเวทีที่เคลื่อนไหว
สวีชิงอวีนั่งอยู่ในแถวที่สองของที่นั่งแขกรับเชิญ กระโปรงแผ่พลิ้วดั่งสายน้ำ
กล้องตัดมาที่เธอเป็นระยะ บนจอใหญ่เห็นเพียงแนวกรอบหน้าสวยคมขาวซีด ราวกับหญิงสาวในภาพวาดยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
รอบด้านมีคนเหลียวหลังมามองอยู่เรื่อยๆ ผู้กำกับยุโรปหลายคนกระซิบกระซาบกัน จ้องมองเธออย่างไม่ปิดบัง
เธอราวกับไม่รู้สึกตัว ปลายนิ้วลูบไล้ที่เท้าแขนเก้าอี้เบาๆ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนนอก
กระทั่งบนเวทีอ่านชื่อนั้น—
“นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม—ชิงอวี สวี!”
ทั่วทั้งงานปรบมือดังกึกก้อง
สวีชิงอวียกกระโปรงลุกขึ้นยืน ก้าวขึ้นเวทีไปทีละขั้น
สปอตไลท์ส่องตามเธอ ผ้าไหมซาตินสีขาวทอแสงเงางามละมุนภายใต้แสงไฟ ทั่วทั้งร่างราวกับอาบด้วยรัศมีจันทร์บางเบา
ก่อนรับถ้วยรางวัล เธอหยุดไปเล็กน้อย
ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม จากนั้นภาษาฝรั่งเศสอันคล่องแคล่วก็ไหลรินจากปากของเธอ ถ้อยคำคมชัดสะอาด กล่าวสุนทรพจน์ถ่อมตนสองสามประโยค
ประโยคสุดท้าย เธอโค้งยิ้มตาหยี แล้วเปลี่ยนเป็นภาษาจีน “ขอบคุณแฟนๆ ทุกคนที่ชื่นชอบฉันนะคะ เร็วๆ นี้พบกันในประเทศ”
ด้านล่างเงียบกริบไปชั่วขณะ ต่อมาก็ปรบมือดังกว่าครั้งแรก
หลังเวที หลินเวยรีบปรี่เข้ามา ลดเสียงพูดด้วยความตื่นเต้น “ประโยคสุดท้าย ‘พบกันในประเทศ’ นี่จงใจใช่ไหม เธรนด์ทวิตเตอร์ระเบิดอีกแล้ว!”
สวีชิงอวียื่นถ้วยรางวัลให้ พูดด้วยน้ำเสียงแน่ใจ “ก็จริงนี่”
“แล้วงานเลี้ยงล่ะ ผู้จัดกับแบรนด์ส่งบัตรเชิญมาแล้วนะ”
“ไม่ไปแล้ว” เธอก้มลงนวดข้อเท้าตรงรอยแดงนั่น “ฉันจะกลับไปฝึกซ้อม”
หลินเวยอ้าปากค้าง ถอนหายใจ “ก็ได้ ส่งคุณหนูกลับคอนโด”
เธอชินแล้ว
เด็กคนนี้มีวินัยราวกับไม่เหมือนคนอายุยี่สิบต้นๆ บางครั้งถึงกับเหมือนไม่ใช่มนุษย์
กลับถึงคอนโด ปิดประตู สวีชิงอวีก็ดิ่งสติสัมปชัญญะลงไปในห้วงลึกของสมองทันที
จอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนแผ่นหนึ่ง ผุดขึ้นในจิตสำนึกของเธออย่างไร้สัญญาณเตือน—
อักษรหกตัว “ระบบเส้นทางดาราดัง” สว่างเรืองขึ้นอย่างนุ่มนวล
【โฮสต์: สวีชิงอวี, อายุ: 21 ปี】
หน้าตา: 95 (โครงหน้าผิวพรรณสมบูรณ์แบบขั้นสูงสุด ผิวขาวซีดระดับสูง ผิวละเอียดอ่อนโปร่งแสง)
รูปร่าง: 95 (เส้นข้อมือเลยเป้ากางเกง สัดส่วนเก้าช่วงศีรษะทองคำ หน้าอกคัพดีรูปร่างการ์ตูน เอวคอดดั่งมด สวยสมส่วน กระชับไร้ไขมันส่วนเกิน)
การเต้น: 95 (จบขั้นสูงสุดจากสถาบันการเต้นชั้นนำของยุโรป เชี่ยวชาญทั้งนาฏศิลป์โบราณ การเต้นร่วมสมัย บัลเลต์ แจ๊ส)
การแสดง: 97 (สั่งสมจากการเป็นตัวประกอบสิบปีในชาติก่อน + ฝึกพิเศษจากห้องซ้อมนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมของระบบ)
เครื่องดนตรี: 90 (เชี่ยวชาญเปียโน ไวโอลิน กู่เจิง ถึงระดับการแสดง)
นี่เป็นปีที่หกที่เธอผูกพันกับระบบ
ในชาติก่อน เธอก็ชื่อสวีชิงอวี เป็นตัวประกอบในกองถ่ายละคร
ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีเส้นสาย หน้าตาจัดได้ว่าแค่พอใช้ ในแวดวงบันเทิงที่ผู้หญิงสวยเป็นหาบไม่มีใครสนใจ
เธอเริ่มจากตัวประกอบพื้นหลัง ทำอยู่สิบสองปีเต็ม
ตอนอายุสามสิบ กว่าจะได้เสนอชื่อเข้าชิงนักแสดงสมทบหญิง แต่กลับเสียชีวิตกะทันหันด้วยความเหน็ดเหนื่อยเกินกำลังในห้องหลังเวทีงานประกาศรางวัล
ก่อนตายมีแต่ความคับแค้นใจ ความยึดติดนั้นเอง ได้กระตุ้นระบบนี้ให้ทำงาน
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
เธอกลายเป็นคุณหนูน้อยวัยสิบห้าปีของตระกูลสวีในเมืองหลวง—สวีชิงอวี (ร่างนี้เป็นร่างที่ระบบสร้างขึ้น เติบโตตามเวลา รอคอยการมาถึงของเธอ)
ระบบไม่ค่อยพูด แต่ให้ทุกสิ่งที่เธอในชาติก่อนไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง—
พื้นที่ห้องฝึกซ้อมการแสดง การเต้น เครื่องดนตรี ฯลฯ จำลองการสอนของอาจารย์ระดับแนวหน้าของโลกในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง
แล้วก็ตัวช่วยเสริมความงามมากมาย เช่น การแช่น้ำพุทิพย์ เครื่องเสริมความงาม ห้องปรับสัดส่วน...
ค่อยๆ หล่อหลอมให้เธอมีทรวดทรงที่งามเป็นเลิศดังเช่นทุกวันนี้
ระยะเวลาหกปีที่ไปเก็บตัวอยู่ต่างประเทศ เธอคว้าใบประกาศเกียรติคุณสูงสุดจากสถาบันการเต้นแห่งยุโรป
ระหว่างเรียนได้แสดงภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศสามเรื่อง ก็เก็บเกี่ยวรางวัลระดับนานาชาติมาได้ทุกรางวัล ชื่อเสียงโด่งดังในต่างประเทศนานแล้ว
......
ความคิดเพิ่งจบลง
จอแสงสีฟ้าอ่อนในหัวก็สว่างขึ้นอย่างเงียบเชียบ รายการภารกิจประจำวันปรากฏขึ้นทีละบรรทัด—
【ภารกิจประจำวัน: ฝึกเต้นพิเศษ 1 ชั่วโมง, ฟิตเนส 40 นาที, แช่น้ำพุทิพย์ 20 นาที】
ห้องเต้นโฮโลแกรมแผ่ขยายออกมาในพริบตา กระจกเต็มผนังสะท้อนทรวดทรงงามสง่าของเธอ ระบำแขนเสื้อพริ้วของนาฏศิลป์โบราณพลิ้วไหวในมือของเธอ ความอ่อนช้อยและพละกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เหงื่อไหลเปียกตามไรผม ติดอยู่บนผิวพรรณที่ขาววาว แต่งแต้มให้สีหน้าเธอแดงระเรื่ออมชมพู
เธอเดินเข้าไปในห้องฟิตเนสของระบบอีกครั้ง ต่อให้เหนื่อยจนหายใจกระชั้น ก็ไม่ย่อท้อแม้แต่น้อย
สุดท้ายเอนกายลงในอ่างอาบน้ำพุทิพย์ น้ำพุอุ่นเย็นโอบรัดทั่วร่าง...
เธอหลับตาพริ้มด้วยความสบาย ความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายไปในพริบตา ผิวพรรณภายใต้การบำรุงจากน้ำพุ ยิ่งนุ่มนวลขาวผ่องขึ้น เส้นผมเปล่งประกายเงางามละมุน
ในตอนนี้ เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเฉียบของระบบ ก็ดังขึ้นในหัวอย่างยากจะเกิดขึ้นได้
【ทักษะต่างๆ ของโฮสต์ถึงขั้นสูงสุดหมดแล้ว ค่าความงามคงที่ ชื่อเสียงในต่างประเทศมั่นคงแล้ว สามารถกลับประเทศเพื่อเริ่มต้นเส้นทางดาราในประเทศ】
สวีชิงอวีพิงอยู่ข้างขอบอ่าง ปลายนิ้วแตะเบาๆ บนผิวน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายเป็นวงๆ
เรียนจบแล้ว กลับไปได้จริงๆ
“เมืองหลวง”
เธอท่องสองคำนี้เบาๆ แววตาฉายประกายเฉียบคมบางอย่าง
ที่นั่นมีครอบครัวที่รักเธอในโลกนี้
แล้วก็... เส้นทางดาราของเธอ
---
ผู้เขียน: นางเอกคือผู้หญิงสวยที่สุดในโลกของนิยายเรื่องนี้ สวยอันดับหนึ่ง สวยเลอเลิศ สวยทิ้งห่างทุกคน!