เก้าโมงเช้า
แฟนเพจทางการของ "บ้านพักหัวใจ 2026" โพสต์ตัวอย่างผู้เข้าร่วมรายการคนแรก
ภาพเงาแปดภาพเรียงกัน สองภาพสุดท้ายมีข้อความใต้ภาพว่า: นักเขียนอิสระเจียงสื่อหยู โปรดิวเซอร์เพลงเสินถิงหลาน
ช่องคอมเมนต์ครึกครื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
[เมื่อคืนไอ้แก่อีกาเพิ่งกวาดกระดานไป วันนี้รายการจับคู่ก็ประกาศนักเขียนอิสระ?เฮ้.......คงไม่บังเอิญขนาดนั้นใช่ไหม?]
[คนข้างบนคิดไปเองได้ ไอ้แก่อย่างอีกาจะมาหน้าตาแบบนี้ได้ยังไง?ถ้าอีกามีหน้าตาแบบนี้ ฉันยอมลดจำนวนวันที่ด่าเขาลงหนึ่งวัน]
[ใช่!อีกาควรเป็นก็อบลินหลืบมุม!]
[ประณามอย่างรุนแรง!อย่ามาดูถูกหนุ่มหล่อที่มาเข้ารายการเลย ไอ้แก่อีกาไม่คู่ควร!]
เจียงสื่อหยูตื่นขึ้นตอนเก้าโมงยี่สิบนาทีแล้ว
ขยี้ผมที่ยุ่งเหมือนรังไก่ เขาค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาจากใต้หมอน พอปลดล็อกก็เห็นข้อความจากเจียงวานหนิง
เจียงวานหนิง: [แฟนเพจลงแล้ว อย่าดูคอมเมนต์เยอะ อย่ามือบอน]
เจียงสื่อหยู: [พี่ครับ ผมเพิ่งตื่น]
เจียงวานหนิงตอบกลับแทบจะทันที: [ก็เลยเตือนไง]
เจียงสื่อหยูทำปากยู่ ไม่สนใจเธออีก
ในฐานะคนประเภทไม่หาทำก็ไม่ตาย เขาสลับออกจากแชทแล้วเข้าไปที่เพจแฟนเพจในเว่ยปั๋ว
ใต้ภาพเงาไม่กี่ภาพแรก คอมเมนต์ยังปกติอยู่
บ้างก็เดาว่าใครคือผู้บริหารบริษัทบันเทิง บ้างก็เดาว่าใครคือนักร้องนำวงเกิร์ลกรุ๊ป บ้างก็ชมว่าเงาของเสินถิงหลานดูดีมีระดับ
เขาปราศจากสีหน้า เลื่อนดูคอมเมนต์ลงมา สายตามุ่งตรงไปที่ข้อความ: [ถ้าอีกาหน้าตาแบบนี้ ฉันยอมลดวันด่าเขาลงหนึ่งวัน]
เขาจ้องข้อความนี้สามวินาที
เน็ตไอดอลคนนี้ถึงความตั้งใจจะไม่มาก แค่ยอมลดวันด่าแค่วันเดียว
แต่รสนิยมถือว่าใช้ได้!
เจียงสื่อหยูเลยกดไลก์ไปอย่างไม่ตั้งใจ หัวใจสีแดงเล็ก ๆ สว่างขึ้นทันที
วินาทีนั้น สมองของเจียงสื่อหยูดังอื้อไปหมด
เอ่อ!ผิดแล้ว!
นี่ไม่ใช่ไอ้แอคเคาท์เล็กที่เขาใช้แอบดูคนอื่นเป็นประจำ นี่คือแอคเคาท์ผู้เข้าแข่งขันที่เจียงวานหนิงให้เขายืนยันตัวตนเมื่อคืนนี้ไง!
เขาตกใจจนตัวสั่น รีบยกเลิกไลก์นั้นทันที
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงวินาที แต่เขายังประมาทความเร็วในการเล่นเน็ตของชาวเน็ตยุคนี้ไป
วินาทีถัดมา คอมเมนต์รีเฟรชอัตโนมัติ
[???พวกพ้อง เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า ฉันเห็นเจียงสื่อหยูกดไลก์?]
[บ้าเอ๊ย!เขายกเลิกซะอย่างรวดเร็ว! ไอ้นี่ต้องรู้สึกผิดแน่ ๆ!]
[ขำแทบตาย รายการยังไม่ทันออกอากาศ ผู้ชายคนนี้ก็มากินเมนต์ในเน็ตจนเจอเรื่องของตัวเองซะแล้ว]
[พี่มือลั่น สวัสดีครับ]
เจียงสื่อหยูมองคำว่า "พี่มือลั่น" ที่เต็มจอ รู้สึกเหมือนโลกมืดลง
พวกคุณไม่ต้องทำงานแต่เช้าแบบนี้กันหรือไง!
ทำไมต้องจ้องแต่ฉันคนเดียว!
ไม่กี่นาทีต่อมา เขายอมแพ้อย่างสิ้นเชิง
ช่างมันเถอะ~
บนอินเทอร์เน็ต การอธิบายคือการปิดบัง การปิดบังคือความจริง!
เจียงสื่อหยูเลยตัดสินใจเคารพความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองของอินเทอร์เน็ต
พูดง่าย ๆ คือทำเป็นตาย
เจียงสื่อหยูลุกไปล้างหน้า แปรงฟัน เพิ่งจะบ้วนฟองยาสีฟันออก โทรศัพท์บนอ่างล้างหน้าก็สั่น มีเบอร์แปลกเข้ามา
เขาเช็ดปาก กดรับสาย น้ำเสียงไร้ซึ่งความหวัง "ว่าไงครับ สวัสดีค่ะ"
"คุณเจียงสื่อหยู ฉันเถิงถัง ช่างรายการของ 'บ้านพักหัวใจ 2026' ค่ะ พรุ่งนี้บ่ายเป็นวันถ่ายทำแล้ว"
เจียงสื่อหยูมองหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองในกระจก นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วลองถาม "ขอถามหน่อย ตอนนี้จ่ายค่าปรับเพื่อถอนตัวยังทันไหมครับ?"
ปลายสายเถิงถังชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็หัวเราะ "คุณเจียงพูดเล่นได้น่าขำจัง"
"คือแบบนี้ค่ะคุณเจียง พรุ่งนี้บ่ายสองประมาณนั้น รบกวนคุณเดินทางไปที่สถานที่ถ่ายทำเองนะคะ ที่อยู่คือรีสอร์ทชานเมือง เจ้าหน้าที่เราจะรอคุณอยู่ที่ลานจอดรถของรีสอร์ท แล้วจะมีรถตู้รับคุณเข้าสู่บ้านหัวใจเต้นค่ะ"
เจียงสื่อหยูกลอกตาอย่างสิ้นหวัง "โอเค ฉันรู้แล้ว"
"ได้ค่ะคุณเจียง งั้นพรุ่งนี้บ่ายเจอกันนะคะ!" ก่อนวางสาย เถิงถังดูเหมือนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสริมด้วยเสียงเบา
"อ้อ คุณเจียง ถ้าสองวันนี้ว่าง ๆ อย่าเล่นเว่ยปั๋วเยอะนัก โดยเฉพาะ...อย่ากดไลก์อะไรอีก"
เจียงสื่อหยู: o.0
ฟังเสียงตัดสายในโทรศัพท์ เจียงสื่อหยูสูดหายใจลึก ๆ
เขาค่อย ๆ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อยืดสีพื้นสองตัวกับกางเกงขายาวลำลองอีกสองสามตัวโยนลงในกระเป๋าเดินทางที่เปิดไว้
มองกระเป๋าใบที่ยังว่าง เขาไม่แม้แต่จะขยันพับให้เรียบร้อย รูดซิปปิดเลย
ในเมื่อไปเป็นปลาหมึกแห้ง ก็ควรมีจิตสำนึกของปลาหมึกแห้ง
จะเอาของไปทำไมตั้งเยอะ แค่รอดไปจนถึงตอนจบก็เก่งมากแล้ว!
รูดซิปกระเป๋าเสร็จ เจียงสื่อหยูก็นุ่งกลับไปที่เตียงนุ่ม ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว
ไม่สนใจว่ารายการจับคู่อะไร จะนอนต่อก่อน
.......
สิบโมงครึ่ง
สตูดิโอเพลงถิงหลาน
เฉิงอานอันถือโทรศัพท์หัวเราะจนไหล่สั่น
"พี่ ดูสิ เจียงสื่อหยูกดไลก์คอมเมนต์ที่บอกว่าอีกาหน้าตาแบบนี้จะด่าน้อยวันหนึ่ง"
เสินถิงหลานกำลังปรับมิกซ์เสียงร้อง ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
เฉิงอานอันส่งภาพหน้าจอให้ดู
เสินถิงหลานมองสองวินาที มุมปากขยับเล็กน้อย
เฉิงอานอันจ้องเธออยู่ตลอด เธอไม่ได้พลาดรายละเอียดนี้ไปแน่นอน
เธอหรี่ตา เหมือนจับได้หลักฐาน "ยิ้มแล้ว"
เสินถิงหลานกลับมาเป็นสีหน้าเย็นชาตามปกติ มองกลับไปที่มิกเซอร์ "เปล่า"
"โอ้~"
เฉิงอานอันรู้จักเธอดี เสินถิงหลานจะขำง่ายไหมไม่รู้ แต่การควบคุมสีหน้าปกติจะคงที่มาก แค่ทำให้มุมปากขยับก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายใหญ่แล้ว
"เธอยิ้มจริง ๆ นั่นแหละ"
เสินถิงหลานคืนโทรศัพท์ให้ "เขาอาจจะแค่ลั่นมือก็ได้"
เฉิงอานอันยืดเสียง "พี่~ ดูเหมือนพี่จะใจดีกับเขาเกินไปหน่อยนะ"
"ฉันแค่พูดถึงความเป็นไปได้"
เฉิงอานอันพยักหน้า ทำหน้าอย่างกับเข้าใจ ทุกอย่างฉันเข้าใจ
เสินถิงหลานเงยหน้ามองเธอ สายตาไม่ได้ดุ ไม่มีอารมณ์ด้วยซ้ำ
แต่เฉิงอานอันอาศัยประสบการณ์ทำงานหลายปี อ่านความหมายในนั้นได้อย่างแม่นยำ:
พูดอีกที หักโบนัส!
เฉิงอานอันรีบยกมือปิดปาก ยิ้มหวานเยิ้มใส่เสินถิงหลาน