ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารเดลิเวอรีก็ทยอยส่งมาถึง
โต๊ะอาหารถูกจัดวางเต็มไปด้วยของแคลอรีสูงนานาชนิด
หลินจือ, เจียงลี่ และเฉินหราน ต่างคนต่างถือชานมไข่มุกหนึ่งแก้ว พิซซ่าหนึ่งชิ้น แล้วเริ่มจัดการอย่างเอร็ดอร่อย
ทันใดนั้น เจียงลี่ก็ตื่นเต้นจนตบโต๊ะเสียงดัง
"เมื่อวานตอนพี่มือลั่นกับพี่ถิงหลานไปเดินเล่นที่ถนนข้าวปิ้งย่างของสถานสงเคราะห์น่ะ ฉันดูซ้ำสามรอบแล้ว!"
หลินจือกัดไก่ทอดกรุบกรอบอยู่ในปาก พยักหน้าเสริม "ฉันก็ดู!"
เพราะเจ้าของเรื่องไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ หลินจือจึงเริ่มซุบซิบกินแตงโมดูดราม่าได้อย่างไม่เกรงใจ
"ตอนที่คุณเสินเอามือไปแตะหลังมือเขาเองน่ะ โคตรจะฟิน!"
"ใช่เลย! การแตะแบบนั้นไม่ใช่แค่การจับมือธรรมดาๆ แต่คือการยอมจำนนต่างหาก!"
เฉินหรานที่อ้าปากเคี้ยวพิซซ่าชิ้นใหญ่ๆ พูดไม่ชัดนัก "ยอมจำนน? ยอมจำนนอะไร?"
เจียงลี่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา "พี่ถิงหลานยอมจำนนต่อความรักไง! ไอ้ไม้ท่อนนี้!"
"โอ้...... งั้นแปลว่าเจียงสื่อหยูเป็นฝ่ายชนะเหรอ?"
หลินจือปิดปากหัวเราะคิก "ไม่หรอก เขาอาจจะแพ้มานานแล้ว"
"ที่จริงแล้ว ความรู้สึกที่สองคนนั้นมอบให้ฉัน มันเหมือนกับเพลงประกอบตอนจบของหนังวัยรุ่นแนวๆ นั้นเลย"
เจียงลี่ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "เพลงแบบไหน?"
หลินจือคางยันมือ คิดอย่างจริงจัง
"แบบว่า...... ไม่ต้องระบายความเศร้าด้วยการตะโกนโหวกเหวกโวยวาย แต่หลายปีต่อมาเผลอนึกถึงมันขึ้นมาโดยบังเอิญ ใจมันจะเงียบสงบลงทันใดกับความเสียดายนั้น"
"ถ้ามีเพลงแบบนี้สักเพลง ฉันก็อยากจะลองร้องดูสักครั้ง"
ประโยคนี้ เจียงสื่อหยูซึ่งเพิ่งเดินลงมาจากชั้นสามเพื่อจะไปหยิบก๊กเหลียว ได้ยินเข้าพอดีถึงครึ่งหลัง