เปิดอีเมล เจียงสื่อหยูดาวน์โหลดไฟล์เดโมที่เจียงวานหนิงส่งมา ใส่หูฟัง กดเล่น
สองนาทีต่อมา เจียงสื่อหยูขมวดคิ้วเล็กน้อย กดปุ่มหยุด
พูดตามตรง โจวเหนียนเว่ยไม่ได้ชื่อว่าเป็นนักร้องสายฝีมือจริงอันดับหนึ่งของวงการบันเทิงในประเทศโดยไม่มีเหตุผล ฝีมือการร้องไม่มีที่ติจริง ๆ
ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนเสียงจริงเสียงหลอกที่ลื่นไหล การควบคุมลมหายใจที่นิ่งสนิท หรือความทะลุทะลวงของท่อนเสียงสูง ล้วนได้ระดับตำราเรียนทุกอย่าง
แต่ปัญหามันอยู่ที่ความ "แม่นยำ" ในระดับสัมบูรณ์นี่แหละ
มันสมบูรณ์แบบเกินไป
มันง่ายดายเกินไป
เพลง "ปีนั้นที่รีบเร่ง" เพลงนี้ ในตัวมันมีความรู้สึกเสียดาย คิดถึง ของวัยเยาว์ และความเจ็บปวดที่เกือบจะแตกสลาย
เสียงของโจวเหนียนเว่ยยิ่งใหญ่เกินไป เป็นผู้ใหญ่เกินไป เหมือนคนที่ผ่านโลกมามากมาย กำลังเล่าเรื่องของคนอื่นอย่างสบายอารมณ์
ขาดเพียงความรู้สึกที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ ซึ่งสำคัญที่สุด นั่นคือ "ความรู้สึกแตกสลาย"!
เจียงสื่อหยูนึกถึงหลินจืออีกครั้ง
น้ำเสียงของเธอมีความสดใสร่าเริงตามธรรมชาติ และมีเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
เหมือนเด็กสาวหัวดื้อที่บาดเจ็บในช่วงวัยรุ่นแต่ยังกัดฟันสู้
"หาทางหน่อยสิ...ให้หลินจือลองร้องดู"