วิ่งตอนเช้ากลับมา เจียงสื่อหยูอารมณ์ดีสุดๆ เดินเข้าวิชาครัวลงมือทำอาหารเช้า
เพื่อฉลองการรอดตายจากหายนะครั้งนี้ อาหารเช้ามื้อนี้เขาจัดเต็มเป็นพิเศษ ถึงขั้นคิดการจัดจานไว้แล้ว
ไม่นาน เสินถิงหลานก็เก็บตัวลงมาข้างล่าง เดินเข้าครัวด้วยตัวเอง หยิบผักกาดหอมในตะกร้ามาล้าง
เจียงสื่อหยูทอดไข่ไปพลาง หันไปมองเธอพลาง ยิ้มถาม:
"ครูตะเกียงเขียวลงมือทำอาหารให้เอง วันนี้ต้องเพิ่มดาวให้หน่อยได้ไหม?"
เสินถิงหลานยื่นผักที่สะเด็ดน้ำแล้วให้เขา น้ำเสียงเรียบเฉย:
"เจียงสื่อหยูทำอาหาร เพิ่มได้"
"ครูตะเกียงเขียวไม่เพิ่ม"
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะครูตะเกียงเขียวเรียกฉันว่าหัวหมู"
เจียงสื่อหยู: "......."
ได้เลย เรื่องนี้ทั้งชาติคงข้ามไม่พ้นใช่ไหม!
กำลังพูดกันอยู่ หลินจือก็หัวยุ่งเหมือนรังนก หาวหวอด เดินโซซัดโซเซลงจากข้างบน
พอก้าวถึงปากครัว ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานแปลกๆ ข้างในทันที
หลินจือพิงกรอบประตู สายตากวาดไปมาระหว่างสองคน สงสัยถาม:
"เมื่อคืนพวกนายไปฟังคอนเสิร์ตมา ทำไมรู้สึกเหมือนแวะไปจดทะเบียนที่สำนักทะเบียนมาด้วยเลยล่ะ?"
เจียงสื่อหยูมือสั่น ทัพพีแทบปัดไข่ดาวปลิวออกจากกระทะ
"แค่กๆๆ!"
แต่เสินถิงหลานกลับนิ่งผิดปกติ มือที่หั่นมะเขือเทศไม่หยุดนิ่ง: