ระหว่างทางผ่านโซนขนมอบ ฝีเท้าของเสินถิงหลานชะงักไปเล็กน้อย
สายตาของเธอทะลุผ่านตู้โชว์กระจก ตกค้างอยู่ที่เค้กมูสช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งที่ดูประณีต
เสินถิงหลานชอบของหวานเป็นพิเศษจริง ๆ และมูสช็อกโกแลตของร้านนี้ดูเข้มข้นเป็นพิเศษ
ด้านบนยังตกแต่งด้วยสตรอว์เบอร์รีสดลูกหนึ่ง ทำให้เธออดมองซ้ำสองครั้งไม่ได้
แต่.....
กินตอนดึก ๆ แบบนี้มันจะผิดต่อความรู้สึกตัวเองเกินไปไหมนะ?
เจียงสื่อหยูสังเกตเห็นความคิดในใจของเธอได้อย่างเฉียบไว
เขาไม่พูดพล่ามทำอะไรเลย ดึงประตูตู้แช่เปิดออก คว้ามูสช็อกโกแลตชิ้นนั้นออกมา แล้วใส่ลงในรถเข็น
"งบประมาณพอไหม?"
"วางใจได้"
เจียงสื่อหยูยิ้ม
"เมื่อกี้ฉันคิดไว้แล้ว ซื้อของทำหม้อไฟเสร็จเหลืออยู่ห้าสิบหยวน มูสชิ้นนี้สี่สิบแปด พอดีเป๊ะ"
อันที่จริง เพื่อจะซื้อเค้กชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นนี้ให้เสินถิงหลาน เมื่อกี้เขาแอบเอากล่องเนื้อหมูแปรรูปที่ตัวเองอยากกินในรถเข็นออกไปวางคืนบนชั้นเสียบเรียบร้อยแล้ว
เหล่าเซียนรักบริสุทธิ์ในห้องสตรีมต่างทรุดฮวบกันระนาว:
[อ๊ากกกกกก เจียงสื่อหยู นายเข้าใจเธอสุด ๆ เลย! อาจารย์เสินแค่เหลือบมองเพิ่มอีกครั้งเดียว เขาก็หยิบให้เลย!]
[คนอื่นเขาเล่นเกมวางแผนหัวรอต่อรอ กัน มีแต่เจียงสื่อหยูที่เล่นเกมแต่งตัวสุดหรูในเวอร์ชันจ่ายตลาดให้เสินถิงหลาน!]
[เขายังยอมคืนเนื้อหมูที่ตัวเองชอบกิน เพื่อซื้อเค้กชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นนี้ให้เธอ เขารักเธอเกินไปแล้ว!!!]
[พระเจ้าช่วย! แฟนแบบนี้ที่สายตามองแต่เธอ อยากกินอะไรก็ซื้อให้อย่างนั้น ไปขอรับได้ที่ไหน? รัฐแจกฟรีไหมเนี่ย?!]
"หมดเวลา! ขอเชิญแขกรับเชิญทุกท่านไปรวมตัวที่เคาน์เตอร์คิดเงินทันทีเพื่อชำระเงิน!"
โทรโข่งของหวังเจิ้นอวี้ดังขึ้นอย่างตรงเวลา
ทั้งสี่กลุ่มเข็นรถเข็นมารวมกันหน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน
หวังเจิ้นอวี้สวมถุงมือสีขาว ทำตัวเหมือนตุลาการผู้ไร้หัวใจ เริ่มไล่ตรวจทีละรายการ