ตอนที่เจียงสื่อหยูผลักประตูห้อง 201 เข้าไป เฉินหรานกำลังหยิบดัมเบลล์สองสามตัวออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
สีดำสนิท ตัวละยี่สิบกิโล วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบไว้ที่หัวเตียง
เจียงสื่อหยูยืนอยู่ที่ประตู นิ่งเงียบไปสองวินาที
ไอ้หมอนี่...เป็นพวกบ้าพลังชัด ๆ
เฉินหรานเงยหน้ามาเห็นเจียงสื่อหยู ก็ยิ้มกว้าง แล้วตบดัมเบลล์ข้างตัวเบา ๆ: "กลับมาแล้วเหรอ? ของฉันไม่เยอะหรอก แค่เสื้อผ้าสองสามตัว กับอุปกรณ์ออกกำลังกายนิดหน่อย"
เจียงสื่อหยูก้มมองดัมเบลล์เรียงแถว แล้วหันไปมองสีหน้าจริงใจของเฉินหราน ก่อนจะค่อย ๆ ลากกระเป๋าเดินทางเข้าไป
"นายคงเข้าใจคำว่า 'นิดหน่อย' ผิดไปหน่อย"
เฉินหรานไม่ทันได้ยินน้ำเสียงประชดประชัน ยังตั้งใจอธิบาย: "ก็โอเคนะ ฉันกลัวมันกินที่ เลยไม่ได้เอาบาร์เบลมาด้วย"
เจียงสื่อหยู: o.0
เจียงสื่อหยูนั่งลงที่ขอบเตียง ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ เฉินหรานก็เปลี่ยนเรื่องกลับมา: "นายออกกำลังกายเป็นประจำไหม?"
เจียงสื่อหยูเงยหน้ามองเขา สีหน้าเรียบเฉย: "ออก"
"วิ่ง? ฟิตเนส? หรือว่าบอล?"
"วิ่งในหัว"
เฉินหราน: "......"
[วิ่งในหัว 555555]
[เฉินหราน: ออกกำลังกายไหม? เจียงสื่อหยู: สมองฉันขยับเยอะอยู่]
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปเร็วมาก
เจียงสื่อหยูเก็บห้องเสร็จ ดูเวลา แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เฉินหรานยังคงเก็บกระเป๋าออกกำลังกายอยู่ โบกมือ: "นายลงไปก่อนเลย ฉันตามมา"
"อือ"
เจียงสื่อหยูดึงประตูเปิด ก้าวออกไป ประตูห้อง 203 ฝั่งตรงข้ามก็เปิดพอดี
เสินถิงหลานออกจากห้อง มือถือหนังยางรัดผมเส้นหนึ่ง กำลังก้มหน้ารวบผมยาวสยายไปด้านหลังอย่างหลวม ๆ