ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องอัดเสียง บ้านหลังเล็กก็เงียบสงบลงแล้ว
เจียงสื่อหยูเดินตามหลังเสินถิงหลานไปครึ่งก้าว
ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
ราวกับว่าทำนองเพลงในห้องอัดเสียงเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู ยังไม่จางหายไปไหน
เดินมาถึงทางเดินชั้นสอง เสินถิงหลานหยุดเท้าที่หน้าห้อง 203
นางหันกลับมามองเจียงสื่อหยูที่อยู่ด้านหลัง แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า "ราตรีสวัสดิ์"
"ราตรีสวัสดิ์"
เสินถิงหลานผลักประตูเดินเข้าไป แต่เจียงสื่อหยูยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองประตูห้อง 203 ที่ปิดสนิทอยู่สองสามวินาที ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้อง 201
[สองคำว่า "ราตรีสวัสดิ์" พูดออกมาราวกับมีความอาลัยอาวรณ์สุดจะห้ามใจ!]
[ไม่กี่วินาทีที่เจียงสื่อหยูหยุดอยู่ตรงนั้นเขาคิดอะไรอยู่? กำลังรำลึกความหลังอยู่หรือเปล่า?]
[พี่มือลั่นคราวนี้จบเห่แน่ ๆ ตกหลุมรักเต็มเปา!]
เจียงสื่อหยูผลักประตูห้อง 201 เข้าไป
เสียงน้ำไหลซู่ ๆ ดังมาจากห้องน้ำ เฉินหรานกำลังอาบน้ำอยู่
เจียงสื่อหยูเดินไปนั่งลงที่เตียงตัวเอง เพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า จอไฟก็สว่างขึ้น
เป็นข้อความแจ้งเตือนจากทีมงานรายการ:
[กรุณาส่งข้อความแทนใจถึงแขกรับเชิญที่คุณชอบในคืนนี้ ผ่านแอปพลิเคชันเฉพาะของรายการ เนื้อหาข้อความไม่จำกัด]
เจียงสื่อหยูเปิดแอป ในรายชื่อผู้รับ มีชื่อแขกรับเชิญหญิงทั้งสี่คนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
เขากดเข้าไปที่หน้าต่างแชทกับเสินถิงหลานได้อย่างแม่นยำ
แต่นิ้วกลับลังเลไม่ยอมกดลงไปสักที
เขาคิดหนัก
ถ้าตัวเองส่งข้อความไปหาเธอก่อน มันจะทำให้เธอรู้สึกกดดันไหมนะ?
ถ้าแสดงออกชัดเจนเกินไป ดูร้อนแรงเกินไป จะเป็นการทำลายจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังพอดีและสบายใจแบบนี้หรือเปล่า?
แต่ถ้าไม่ส่ง หรือส่งอะไรลวก ๆ ไปส่งเดช ก็เหมือนกับตั้งใจเมินเฉยเธอ
เจียงสื่อหยูถอนหายใจ
ชาตินี้ เขาเขียนนิยายมาแล้วหลายล้านตัวอักษร อะไรใหญ่โตแค่ไหนก็เคยผ่านมาแล้วทั้งนั้น
แต่ตอนนี้ กลับรู้สึกว่าการต้องตรึกตรองเค้นเนื้อเรื่องซักตอนหนึ่ง ยังง่ายกว่าการจะพิมพ์ข้อความสองสามประโยคตรงหน้าเสียอีก!