เจียงสื่อหยูยกหม้อโจ๊กร้อน ๆ ใบใหญ่ออกมาจากครัว วางลงบนที่รองหม้อบนโต๊ะอาหาร
จากนั้นเขาก็หันกลับเข้าไปในครัว หยิบถ้วยเปล่าออกมาหกใบ
สวีจือซินมองถ้วยที่เกินมาตรงหน้า แล้วถามขึ้นว่า "ยังมีใครมาอีกเหรอ?"
เจียงสื่อหยูยังไม่ทันได้อธิบาย ประตูใหญ่ของบ้านพักก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง
เฉินหรานพุ่งตัวเข้ามาพร้อมเหงื่อท่วมตัว
เขาสูดจมูกฟึดฟัดสองครั้ง แล้วอุทานด้วยความทึ่ง "ว้าว! หอมมาก!"
จากนั้นเขาก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตรงหน้าโต๊ะอาหาร
"เผื่อฉันไว้ใช่ไหม?"
เจียงสื่อหยูยื่นถ้วยให้เขา "นายนี่รู้จังหวะดีจริง ๆ"
"พี่ชาย กอดกันหน่อย พูดความในใจมาหน่อย~~"
เจียงสื่อหยูสีหน้าเรียบเฉย โยนทัพพีลงในหม้อ "เลิกงอแงได้แล้ว ตักเอง"
หกคนนั่งล้อมโต๊ะอาหาร เริ่มกินข้าวเช้า
โจ๊กหมูสับผักสดเคี่ยวได้นุ่มละมุน รสชาติกลมกล่อม พอดีกับท้องที่ว่างเปล่าหลังวิ่งตอนเช้า
เสินถิงหลานกินช้ามาก ท่าทางสง่างาม
เจียงสื่อหยูเห็นโจ๊กในชามเธอใกล้หมดแล้ว ก็ถามขึ้นลอย ๆ ว่า "เอาอีกไหม?"
เสินถิงหลานส่ายหน้า "พอแล้ว"
เฉินหรานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็ยื่นชามเปล่าของตัวเองไปทันที "ฉันเอา!"
เจียงสื่อหยูชี้ไปที่หม้อ "ตักเอง"
"ไม่เอาน่า นายเลือกปฏิบัติชัดเจนเกินไปแล้วนะ!"
"ไม่อยากกินก็เก็บชามแล้ว"
"อย่า ๆ ๆ! ขอฉันกินอีกชามเถอะ แค่ชามเดียว!"
เสินถิงหลานมองปฏิสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ อดขำเบา ๆ ไม่ได้
กินอาหารเช้าเสร็จ เพ่ยเหยียนโจว สวีจือซิน และซ่งจื้อหยวนต่างออกไปทำงานกันหมด
เฉินหรานกลับห้องไปอาบน้ำ แล้วเตรียมตัวออกไปซ้อม