เจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลานถูกขัดจังหวะบทสนทนา ทั้งคู่จึงขยับห่างกันเล็กน้อย
เจียงสื่อหยูส่ายหน้าอย่างจนใจ เสินถิงหลานก็ยิ้มตาหยี
สองคนอดไม่ได้ที่จะสบตากัน ความเข้าอกเข้าใจกันในแววตาล้นจนแทบจะทะลักออกมา ก่อนจะก้มหน้าหัวเราะพร้อมกัน
รอยยิ้มนี้บังเอิญตกอยู่ในสายตาอันแหลมคมของหลินจือที่อยู่ข้างๆ พอดี
หลินจือแอบย่องไปใกล้เจียงลี่ แล้วกระซิบว่า
“เจียงลี่ นายว่า... ตอนนี้สองคนนั้น ดูมีเคมีคู่สามีภรรยากันมากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ นะ?”
พอได้ยินประโยคนี้ เจียงลี่ก็หันขวับ ดวงตาเป็นประกาย ราวกับได้เจอพวกพ้อง พยักหน้าอย่างแรง!
เธอตบไหล่หลินจือด้วยความยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปริ่มราวกับกำลังพูดว่า “สอนกันรู้เรื่อง” แล้วชมอย่างไม่หวงคำ
“ไม่ผิดที่เป็นลูกศิษย์รักของฉัน! ไหวพริบสูงส่งมาก! เรียกว่าเป็นยอดฝีมือที่เหนือกว่าอาจารย์ก็ว่าได้!”
“ไม่ต้องให้อาจารย์ลงมือสอนเอง นายก็เข้าใจเองได้โดยไม่ต้องมีใครบอก! ดีมากๆ อาจารย์ปลื้ม!”
หลินจือถูกท่าทางจริงจังเกินจริงของเจียงลี่ทำเอา “ขำ” ออกมาดังลั่น
แล้วก็รีบให้ความร่วมมือ ยกมือคารวะแบบนักยุทธ์สำนักบู๊โดยทันที
“ขอบคุณอาจารย์ที่ชม! ทั้งหมดนี้เพราะอาจารย์สอนดี ลูกศิษย์แค่ได้เรียนรู้แค่เศษเสี้ยวของอาจารย์เท่านั้นเอง!”