“หรือเขตสวรรค์สายพืชจะไม่เหมาะกับการบำเพ็ญเซียนจริง ๆ?”
“จอมอสัตว์ระดับหมอกวิญญาณขั้นสามตัวเดียวก็เกือบเอาชีวิตฉันแล้ว”
“ฉันจะต้องมาตายที่นี่จริง ๆ เหรอ? ฉันไม่ยอม!”
หนึ่งในเจ็ดสิบสองเขตสวรรค์ระดับล่าง เขตสวรรค์ของเผ่ามาร
เจียงเซี่ยเพิ่งลืมตาขึ้นจากอาการหมดสติ ก็เห็นจอมอสัตว์ตัวหนึ่งกำลังค่อย ๆ ย่างเข้ามาจากที่ไกล
ตัวเขาพิงต้นไม้ใหญ่ มือถือดาบหู่จู แผ่นหลังกับท้ายทอยปวดแปลบไปหมด
อ้อ ที่แท้ก็ถูกตบจนสลบไปนี่เอง
นึกว่ากำลังเห็นภาพชีวิตย้อนผ่านตาเสียอีก
แต่จอมอสัตว์ตรงหน้าเป็นของจริง
มันอ้าปากเปื้อนเลือดอย่างน่าสยดสยอง ค่อย ๆ คืบเข้ามา น้ำลายหยดจากซอกเขี้ยวสีขาวซีด!
เจียงเซี่ยกำดาบหู่จูซึ่งเป็นพืชประจำตัวของเขตสวรรค์แน่น
“ไอ้สมองทึบ คิดสิว่าจะทำยังไง!”
“สไลด์แท็กเกิลได้ผลไหม?”
【ตรวจพบเขตสวรรค์สายพืช!】
【ปลุกความสามารถ: ทวีคูณเร่งเวลา!】
【ทวีคูณเร่งเวลา: ในแต่ละวัน คุณสามารถใช้ความสามารถทวีคูณเร่งเวลากับพืชหนึ่งต้นในเขตสวรรค์ อัตราทวีคูณและโอกาสสำเร็จขึ้นอยู่กับระดับการบำเพ็ญของคุณ!】
“ทวีคูณเร่งเวลา?”
ทันทีที่เห็นความสามารถนี้ เจียงเซี่ยก็ลองใช้โดยไม่ลังเล
“เร่งเวลาของดาบหู่จูในเขตสวรรค์ฉัน เล่มที่อยู่ในมือนี่แหละ”
ดาบหู่จูในมือเจียงเซี่ยเป็นหนึ่งในดาบที่อยู่ในป่าดาบหู่จู ผูกพันกับเขา เรียกออกมาหรือเก็บกลับได้ทุกเมื่อ
【เร่งเวลาสำเร็จ!】
【ทวีคูณหนึ่งหมื่นปี!】
【ดาบหู่จู】ทวีคูณเป็น【ดาบเทพจูเหลืองหมื่นปี】!
“ซี่ ๆ ๆ~~~!”
วินาทีถัดมา ดาบหู่จูในมือเจียงเซี่ยก็เริ่มวิวัฒนาการ
จากดาบหู่จูสีเขียวธรรมดา มันวิวัฒนาการเป็นดาบเทพจูเหลืองที่มีสายฟ้าสีทองแผ่ประกายโอบล้อม!
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่คลุมตัวดาบและมือของเจียงเซี่ย ราวกับจะทำลายทุกสิ่งให้สิ้นซาก!
แต่กลับเชื่อฟังเจ้าของอย่างเขาอย่างยิ่ง ราวกับเป็นสัญชาตญาณ!
นี่คืออำนาจควบคุมของเจ้าเขตสวรรค์!
“ดาบเทพจูเหลืองหมื่นปี!?”
เจียงเซี่ยเพิ่งอุทานออกมา
ก็เห็นจอมอสัตว์ถูกประกายสายฟ้าของไผ่สายฟ้าทองกระตุ้นจนคลุ้มคลั่ง
มันพุ่งเข้ามาทันที!
เขาถีบต้นไม้ใหญ่ตามสัญชาตญาณ
ฝืนความเจ็บปวดจนร่างดีดตัวขึ้น หลบการโจมตี
พร้อมกับฟันดาบใส่หัวหมาป่าเต็มแรง!
ฉึก!
เจียงเซี่ยคุกเข่าข้างหนึ่ง ไถลไปหลายเมตร
ส่วนหัวหมาป่าถูกผ่าออกทันที ร่างทั้งร่างกระแทกลงพื้น เลือดกับสมองไหลทะลัก
“ฆ่าได้ในดาบเดียวเลยเหรอ?”
เจียงเซี่ยมองดาบเทพจูเหลืองในมือ
นี่มันค่าสถานะอะไรกันเนี่ย?
การวิวัฒนาการของดาบหู่จูเริ่มจากหู่จูอายุสิบปี ต่อด้วยหู่จูราชพฤกษ์ฟ้าคำรนอายุร้อยปี หู่จูสีม่วงอายุพันปี และไผ่สายฟ้าทองอายุหมื่นปี! ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีดาบหู่จูระดับสูงกว่านี้อีก!
ระหว่างทางต้องทุ่มทรัพยากรลงไปไม่รู้เท่าไร
ถึงจะเลี้ยงดาบไผ่สายฟ้าทองขึ้นมาได้สักเล่ม!
ในขั้นหมอกวิญญาณ ระยะเวลาทวีคูณสูงสุดคือหนึ่งหมื่นปี
แถมโอกาสสำเร็จยังต่ำมาก
นี่มันรางวัลสำหรับมือใหม่ชัด ๆ ใช่ไหม?
“กำไรสุด ๆ!”
เจียงเซี่ยเก็บซากหมาป่ากลับเข้าเขตสวรรค์ก่อนเป็นอันดับแรก
เขากวาดตามองสภาพแวดล้อมอันมืดสลัวรอบตัว
ยกมือคลำศีรษะที่ยังปวดอยู่เล็กน้อย
“ฉันกำลังจะทำอะไรนะ?”
เมื่อกี้เหมือนถูกกระแทกจนสมองขาดช่วงไปนิดหน่อย
“นึกออกแล้ว!”
เจียงเซี่ยนึกขึ้นมาได้ทันที
เขากำลังเข้าร่วมการสอบสนามสอบเขตสวรรค์!
สถานที่สอบคือเขตสวรรค์ระดับล่างของเผ่ามาร ศัตรูคู่แค้นของเขตสวรรค์เผ่ามนุษย์!
เนื้อหาการสอบคือบุกเข้าไปเผา สังหาร และปล้นชิงในเขตสวรรค์ของคนอื่น!
สังหารเผ่ามารหรือสัตว์ร้ายก็จะได้คะแนน
คะแนนนั้นก็คือคะแนนสอบ
มันเป็นตัวตัดสินว่าคุณจะได้เข้าสำนักเรียนไหน!
นับตั้งแต่ยุคเขตสวรรค์เริ่มต้นขึ้น
มนุษย์ตื่นขึ้นพร้อมเขตสวรรค์ และใช้เขตสวรรค์เพื่อบำเพ็ญ
เข้าร่วมสมรภูมิมหาสงครามนับพันเผ่า ต่อสู้เพื่อแย่งชิงทรัพยากรของเขตสวรรค์!
ทุกปีมีมนุษย์นับร้อยล้านคนถูกส่งลงไปต่อสู้ในเขตสวรรค์เหล่านี้ ทั้งหมดก็เพื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
พวกเขาต้องเลือกระหว่างสละสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัย หรือเข้าสู่สนามรบเขตสวรรค์!
ที่นี่ไม่ดูพรสวรรค์ของคุณ
ดูแค่เขตสวรรค์กับความสามารถของคุณเท่านั้น!
โหดร้ายสุด ๆ!
เขตสวรรค์ของคนอื่นเลี้ยงดาบกระบี่ สัตว์อสูร ธาตุทั้งห้า และสิ่งอื่น ๆ อีกมากมาย
แต่เขากลับไม่ยอมแพ้
ถือดาบหู่จูอายุสามปีมาเข้าร่วมการสอบสนามสอบเขตสวรรค์!
“ฉันนี่ใจกล้าจริง ๆ”
เจียงเซี่ยเก็บดาบเทพจูเหลือง
แล้วเริ่มเดินไปทางค่ายพักชั่วคราวของมนุษย์ตามความทรงจำ
“เจียงเซี่ย? เจียงเซี่ย? คุณอยู่ไหน?”
ตอนนั้นเอง เสียงเรียกที่เจือเสียงสะอื้นก็ดังมาจากที่ไม่ไกล
เจียงเซี่ยหันไปมอง
เด็กสาวผมสั้นที่ทรงผมคล้ายซาลาเปา แถมยังมีขายาวเรียวสวย วิ่งตรงเข้ามา
เธอกำลังตามหาเขาด้วยสีหน้าร้อนใจ
พอเห็นเจียงเซี่ยยืนอยู่ตรงนั้น เธอก็วิ่งเข้ามาหาอย่างดีใจ
“คุณยังไม่ตายเหรอ!? เป็นยังไงบ้าง?”
“ฉันไม่เป็นไร” เจียงเซี่ยส่ายหน้า
เจียงเซี่ยลองตรวจดูแล้ว ตัวเองไม่ได้บาดเจ็บมากจริง ๆ
ส่วนเด็กสาวคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ
และยังเป็น...เพื่อนซี้ของเขาด้วย
เซียวอวี่ตรวจดูเจียงเซี่ยแล้วค่อยถอนหายใจโล่งอก
เมื่อเห็นว่าเจียงเซี่ยไม่เป็นไร เธอถึงค่อยพูดติดตลก
“คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันได้ยินพวกเขาบอกว่าคุณไปหาจอมอสัตว์ ฉันตกใจแทบตาย”
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ถอนตัวเถอะ”
“ฉันฆ่ามันได้แล้ว ถอนตัวก็ได้ศูนย์คะแนนน่ะสิ” เจียงเซี่ยส่ายหน้า
“อย่างน้อยก็ดีกว่าตาย” เซียวอวี่พูด “ตอนนี้คุณได้กี่คะแนนแล้ว สำนักเรียนที่แย่ที่สุดยังต้องใช้ห้าร้อยถึงเจ็ดร้อยคะแนนถึงจะเข้าได้ ส่วนสามสำนักเรียนใหญ่ต้องใช้มากกว่าสองพันคะแนน”
“เหลืออีกหกวันก็จะจบแล้ว คุณจะทำทันเหรอ?”
คำโกหกไม่ทำร้ายคน ความจริงต่างหากที่คมยิ่งกว่ามีด
เจียงเซี่ยฟังจนเงียบไป พูดแก้ตัวไม่ออก
เขาหยิบเครื่องปลายทางออกมาดู พบว่าตัวเองมีแค่สามสิบคะแนน
การสอบสนามสอบเขตสวรรค์มีเวลาทั้งหมดเจ็ดวัน
ถ้าอยากเข้าสำนักเรียน อย่างน้อยแต่ละวันก็ต้องทำคะแนนให้ได้กว่าร้อยคะแนน
เผ่ามารและสัตว์ร้ายที่อยู่ในขั้นหมอกวิญญาณระดับหนึ่งถึงเก้า มีค่าระดับละสิบคะแนน ยี่สิบคะแนน สามสิบคะแนน...ไล่ขึ้นไปตามลำดับ
นับจากวันที่ปลุกเขตสวรรค์ขึ้นมา ก็ต้องบำเพ็ญในสถานศึกษาระดับสูงเป็นเวลาสามปี
ระดับการบำเพ็ญเฉลี่ยของคนทั่วไปอยู่ที่หมอกวิญญาณขั้นสองถึงสี่ ซึ่งเทียบได้กับช่วงต้นและช่วงกลาง ความแตกต่างกันมากทีเดียว!
“ไปกันก่อนเถอะ อย่ามัวพูดอยู่ตรงนี้ กลับถ้ำไปหาอะไรกิน”
เซียวอวี่ดึงเจียงเซี่ยให้ลุกขึ้น
ทั้งสองคนเดินไปยังค่ายพักชั่วคราว
ค่ายพักชั่วคราวสร้างขึ้นโดยมนุษย์ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง
อย่างไรเสียก็ต้องสู้กันถึงเจ็ดวัน หากไม่มีที่พักและเสบียงเติมกำลัง ผู้บำเพ็ญขั้นหมอกวิญญาณคงทนต่อการต่อสู้ต่อเนื่องไม่ไหว
ค่ายพักชั่วคราวเป็นถ้ำขนาดใหญ่
มีคนหลายสิบคนพักผ่อน พูดคุย และปรับลมหายใจอยู่ข้างใน
ทุกคนสวม “ชุดนักเรียน” สำหรับบำเพ็ญของสำนักเรียน เป็นแบบเดียวกันหมด นับเป็นวิญญาณภัณฑ์ขั้นต้นของหมอกวิญญาณ มีคุณสมบัติป้องกันและขจัดฝุ่นอยู่บ้าง
ในถ้ำมีไฟกองหนึ่งลุกโชน
“นายยังไม่ตายอีกเหรอ เจียงเซี่ย”
พอมีคนเห็นเจียงเซี่ยเดินเข้ามา ก็อุทานด้วยความประหลาดใจทันที
“ฉันเห็นนายไปหาจอมอสัตว์มา เขตสวรรค์สายพืชแล้วยังกล้าขนาดนั้นอีกเหรอ? ไม่ตายก็นับว่าโชคดีแล้ว”
เซียวอวี่ได้ยินเพื่อนซี้ถูกเยาะเย้ย
ก็ชูนิ้วกลางใส่ชายคนนั้นทันที
“ถ้าไม่พูดแล้วจะตายหรือไง หวังเหลย!”
“อีกอย่าง เจียงเซี่ยฆ่าจอมอสัตว์ได้แล้ว!”
“วันนี้นายได้กี่คะแนนล่ะ หา!”
“แปดสิบ ฮี่ ๆ” หวังเหลยพูดอย่างภาคภูมิใจ พลางโยกตัวไปมาสองที
จากนั้นก็ส่ายหัวไปมา พูดต่อ
“เขตสวรรค์สายพืชก็อย่าเข้าสำนักเรียนเลย เข้าแล็บวิจัยไปดี ๆ ทำงานสนับสนุนไม่ดีกว่าเหรอ เป็นชาวสวน ปลูกพืชวิญญาณก็ไม่เลว เอาวัตถุดิบไปทำยาได้ด้วย”
“ถึงเขตสวรรค์ของนายจะมีดาบหู่จูมาด้วย แต่สายฟ้านั่นอย่างมากก็แค่สองร้อยยี่สิบโวลต์ ช็อตเผ่ามารไม่ตายหรอก”
“ฉันไม่ได้จงใจหาเรื่องนะ ฉันก็ไม่อยากเห็นนายตายเหมือนกัน”
ถึงเขาจะพูดแบบนั้น
แต่สีหน้าและท่าทางกลับชัดเจนว่าไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย
ภายใต้ความกดดันสูง ทุกคนต่างอดปลดปล่อยความเครียดออกมาไม่ได้
การเยาะเย้ยและพูดจาเสียดสีก็เป็นวิธีหนึ่ง
“เกี่ยวอะไรกับนาย!”
“อย่าให้มาเจอกันข้างนอกก็แล้วกัน ระวังฉันจะฟันนายให้ตาย!”
เซียวอวี่ชูนิ้วกลางสองนิ้วตอบ
“วันนี้ฉันได้ร้อยสี่สิบคะแนน! ไอ้ขยะ!”
เธอก้าวขายาว ๆ ลากเจียงเซี่ยกลับไปพักข้างกองไฟ
“ถุย ไอ้คู่รักหมา ๆ”
หวังเหลยแค่นเสียง
เข้าข้างพวกเดียวกัน ไม่สนเหตุผลสินะ
“รีบปรับลมหายใจ ฟื้นพลังวิญญาณก่อน” เซียวอวี่ยื่นยาฟื้นพลังวิญญาณให้เจียงเซี่ยเม็ดหนึ่ง
เจียงเซี่ยส่ายหน้า “พลังวิญญาณฉันยังพออยู่ พรุ่งนี้ก็น่าจะฟื้นเต็ม”
“งั้นพรุ่งนี้เราไปด้วยกันเถอะ” เซียวอวี่ใช้ไหล่กระแทกเขา “วันนี้คุณบอกว่าลองแยกกันไปดู สุดท้ายเกือบตาย ทำเอาฉันต้องออกไปตามหาคุณตั้งนาน”
“อย่าทำแบบนี้อีกเลย ถ้าคุณตาย ฉันยังต้องไปสร้างหลุมฝังศพให้คุณด้วย”
“ถึงตอนนั้นฉันจะเอาของกินไปให้ทุกปี แล้วแอบกินเครื่องเซ่นบนหลุมศพคุณจนเกลี้ยง!”
เจียงเซี่ย: ......
“คุณนี่ห่างไกลจากคำว่าคนขึ้นทุกทีแล้วนะ”
“หืม?” เซียวอวี่ทำหน้าสงสัย
“แต่เข้าใกล้คำว่าคนประหลาดขึ้นทุกที”
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว~” เซียวอวี่เลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจก่อน
ผ่านไปครู่หนึ่งเธอถึงค่อยนึกขึ้นได้ “คนประหลาดแปลว่าอะไร?”