สายเกินไป!
อะไรสายเกินไป?
หลงอู่ร้อนใจขึ้นมาทันที เขาตวาดว่า “เจ้าหนู ขอให้เจ้ามาถอนพิษนะ ไม่ใช่พูดจาเหลวไหล ระวังชีวิตของเจ้าด้วย”
“ลุงหลง!” นางพญายิ้มบาง ๆ “ดูสิ ท่านใจร้อนอีกแล้ว”
จากนั้นนางหันไปปลอบเจียงฟานว่า “หมอเจียง อย่าถือสาเลย ท่านลุงหลงเฝ้าดูข้าเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นขอท่านจงเข้าใจท่านลุงด้วย ที่ท่านว่าทุกอย่างสายเกินไป หมายความว่าข้าไม่มีทางรักษาแล้วใช่หรือไม่?”
เจียงฟานพยักหน้า “ก็คงประมาณนั้นแหละ!”
“ประมาณนั้น?” หลงอู่ยิ่งเดือดดาล “เจ้าหนู นี่มันเรื่องเป็นเรื่องตาย แล้วเจ้ากลับบอกว่าประมาณนั้น? ข้าว่าเจ้าเอาแต่พูดพล่ามมากกว่า! แท้จริงแล้วเจ้าไม่รู้เลยว่านางพญาทรงถูกพิษอะไร ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่!” เจียงฟานสวนกลับเด็ดขาด “นางพญาทรงถูกคนลอบใส่พิษแมลงระหว่างการประลองกับผู้อื่น”
“พิษแมลง?” ทั้งหลงอู่และนางพญาต่างตกตะลึง
เพราะผู้ที่ประมือกับนางพญานั้นคือจอมเวทแห่งวังหิมะพุทธะคนหนึ่ง และจอมเวทพวกนี้ฝึกฝนวิชาที่ชั่วร้ายอย่างยิ่ง ฉะนั้นการวางพิษแมลงจึงสมเหตุสมผลมาก
“ใช่แล้ว พิษแมลงนั่นแหละ” เจียงฟานกล่าวต่อ “พิษแมลงนี้เป็นพิษเย็น สกัดจากพิษของแมงมุมชนิดหนึ่ง แมงมุมนั้นมีชื่อว่า แมงมุมหิมะหุบผาน้ำแข็ง”
“แมงมุมหิมะหุบผาน้ำแข็ง?” นางพญาตื่นเต้นขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ คลายใจลง
“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกต้อง! หลายปีมานี้ไม่มีใครรู้ว่าข้าถูกพิษอะไร แม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่แน่ใจ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะดูออก ข้าไม่ได้ดูคนผิดแววจริง ๆ!” นางพญาถามอย่างร้อนรน “เมื่อรู้ว่าข้าถูกพิษอะไรแล้ว จริงหรือที่ไม่อาจถอนพิษได้?”
“เรื่องนี้น่ะนะ…” เจียงฟานจมลงสู่ห้วงความคิด
ครู่ใหญ่เจียงฟานจึงเอ่ยว่า “นางพญา ข้ามีคำถามจะถามท่านสักสองสามข้อ ขอท่านตอบข้าตามความจริง นี่สำคัญอย่างยิ่งต่อการหาวิธีถอนพิษ”