ปั้ง!
กระสุนเฉียดหนังศีรษะของเย่เซวียนเฉินไป ลมหายใจเดียวเลือดก็ไหลลงมาจากกลางกระหม่อม
“บัดซบ!”
เย่เซวียนเฉินยกมือกุมหนังศีรษะที่ถูกเฉียด พริตตี้เบ้อเริ่มเทิ่งขึ้น มองด้วยความไม่อยากเชื่อ
เย่เซวียนเฉินผู้หยิ่งทรนงมาโดยตลอด พึ่งพาอาว์ของตัวเองที่เป็นชิงล่วนปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ แถมยังมีขุนนางค้ำฟ้าเป็นผู้หนุนหลัง ไม่เคยเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมาก่อน แต่เมื่อครู่ซูเหยายิงกระสุนเฉียดหัวไป เกือบเอาชีวิตเขา จนเขาสัมผัสได้ถึงความกลัวความตายเป็นครั้งแรก
ทุกคนตกตะลึง!
แขกที่มางานเลี้ยงต่างรู้สึกว่าเหลือเชื่อเกินไป
เพราะนั่นคือปืนจริง ๆ ยิงใส่หัวสักนัด ต่อให้เป็นระดับปรมาจารย์ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงก็ต้องตาย
เมื่อทุกคนตั้งสติได้ ก็เริ่มสาปแช่งเสียงเบา:
“ซูเหยานี่บ้าไปแล้วหรือไง! กล้ายิงเย่เซวียนเฉินได้ลงคอ”
“นี่มันหาความตายใส่ตัวชัด ๆ! ถ้าฆ่าเย่เซวียนเฉินจริง พวกเราที่อยู่ที่นี่คงต้องตายตามไปด้วยหมด”
“ใช่! ถ้าฆ่าน้องชายของชิงล่วนปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราคงรอดไม่ถึงเช้า”
“ดีที่ยังดี ยิงพลาดไป……” แขกคนหนึ่งตบหน้าอกตัวเองกลั้นความตกใจไว้ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียง “ปั้ง” ดังขึ้นมาอีก
ยังไม่ทันจบ ก็มีเสียง “ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง” ยิงตามมาอีกสี่นัด
หูทั้งสองข้างของเย่เซวียนเฉิน แขนทั้งสองข้างถูกยิงคนละนัด
“อ๊า——!”
เย่เซวียนเฉินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
อีกด้านหนึ่ง ซูเหยากลับเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก แล้วพูดเยาะเย้ย: “แหม ๆ ๆ ที่แท้คุณก็รู้จักเจ็บรู้จักร้องเป็นด้วยนี่นา คุณชายใหญ่เย่ นี่คือบทเรียนให้คุณ ต่อไปนี้ใช้ชีวิตให้ถ่อมตัวหน่อย อย่าปากไวจะฆ่านั่นฆ่านี่นัก ระวังสุดท้ายคนที่ถูกฆ่าจะเป็นตัวเอง”
เย่เซวียนเฉินตะโกนด่าอย่างบ้าคลั่ง: “ซูเหยา อีแพศยา! ข้าจะฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้าให้ได้!”