เวินชิวเหนียงก็ถูกฆ่าไปอย่างง่ายดาย
จนตายนางก็ยังไม่เข้าใจว่าเรื่องมันเป็นไปได้ยังไง ทั้งที่ไม่ตายด้วยน้ำมือคนที่เอาชนะนางได้ กลับมาตายกับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่นางเคยชนะมาก่อน
ในที่เกิดเหตุเงียบกริบ
เนิ่นนานผ่านไป กว่าจะมีคนตั้งสติได้แล้วพูดขึ้นว่า "ผู้...ผู้จัดการของคุณหนูเย่...ถูก...ถูกฆ่า..."
"ถูกฆ่าไปแบบนั้นเลยหรือ?"
"นางเป็นยอดฝีมือวิถียุทธ์ระดับปรมาจารย์นะ ถูกฆ่าไปง่าย ๆ แบบนั้นเลยหรือ?"
"เอ่อ!"
"ซูเหยาไม่บ้าไปแล้วจริง ๆ หรือ?"
"แบบนี้ถ้าชิงล่วนปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เย่หนานเฉียวรู้เข้า เรื่องจะจบง่าย ๆ หรือ?"
"ใช่สิ! พวกเราที่อยู่ตรงนี้ทั้งหมด คงหนีความผิดไม่พ้น"
"ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? พวกเราต้องตายแน่ ต้องตายแน่เลย"
หลงอู่มองซูเหยาที่เปลี่ยนไปจนแทบไม่น่าเชื่อ ก็นึกกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ "ผู้หญิงคนนี้บ้าเลือดจริง ๆ ด้วยสิ!"
"ผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานแล้วสามีตาย หัวใจไม่แกร่งพอ จะไปได้ถึงทุกวันนี้หรือ" จักรพรรดิหญิงหัวเราะพลางพูดกับหลงอู่ว่า "ลุงหลง นายไม่ยอมแต่งงานสักที จะกลัวเจอผู้หญิงโหด ๆ แบบนี้เข้าหรือไงนะ!"
หลงอู่: เอ่อ...
เห็นทีว่าเวินชิวเหนียงจัดการไปเรียบร้อยแล้ว ซูเหยาก็เลยหันไปตามหากู้ซานเหมย
กู้ซานเหมยโดนเจียงฟานเตะเข้าไปหนึ่งที ถึงตอนนี้ก็ยังสลบไม่ฟื้นอยู่ที่พื้น
"เมิ่งเตี๋ย ไป ปลุกไอ้คนครึ่งหญิงครึ่งชายนั่นขึ้นมา"
"ได้ค่ะ" เหอเหมิงเตี๋ยเดินไปหยิบไวน์แดงขึ้นมาจากโต๊ะหนึ่งแก้ว แล้วราดหน้าของกู้ซานเหมยทันที
กู้ซานเหมยถูกน้ำเย็นจัดจนสะดุ้ง ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"อ๊า...อ๊า...ฉันเป็นอะไรไป?"
"แค๊ก ๆ! นายว่าตัวเองเป็นอะไรไปล่ะ?"
กู้ซานเหมยเห็นว่าซูเหยายืนอยู่ตรงหน้า ก็รีบพูดด้วยความดูถูกทันที "ซูเหยา นาย...นายยังไม่ตายอีกหรือไง"
"ยังไง? นายอยากให้ฉันตายนักหรือ?"
"อีแพศยา ฉันจะฆ่านาย"
เห็นได้ชัดว่ากู้ซานเหมยยังไม่รู้เรื่องราว