หา?
เจียงฟานตกใจจนเกือบทรุดลงไปนั่งกับพื้น
“คิก ๆ…” ซูเหยาเห็นได้ชัดว่าแค่ล้อเล่น เธอหัวเราะลั่นแล้วปิดประตูไป
เจียงฟานรู้ว่าซูเหยากำลังแกล้งตัวเองอีกแล้ว แต่พอเข้าใจแล้วก็ยังรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ก็หญิงงามขนาดนี้ชวนอาบน้ำด้วยกัน ผู้ชายคนไหนจะไม่อยากกันเล่า!
น่าเสียดายที่เจียงฟานยังมีความถือตัวอยู่หน่อย ๆ ระหว่างกำลังปลุกใจตัวเองอยู่ ซูเหยาก็ปิดประตูห้องน้ำเสียแล้ว
เฮ้อ! ดีใจเก้อเสียเปล่า
แต่พอเจียงฟานเงยหน้าขึ้น หัวใจก็แทบหลุดออกมาจากปาก
เพราะประตูห้องน้ำเป็นกระจกฝ้า เมื่อรวมกับแสงไฟ ก็ฉายเงาร่างอรชรของซูเหยาขณะอาบน้ำออกมา
เว้าโค้งได้รูป งดงามเกินบรรยาย
เจียงฟานนึกเสียใจขึ้นมาในใจ
เมื่อครู่พี่ซูเหยาพูดขนาดนั้นแล้ว ผมจะลังเลอะไรอีก น่าจะพุ่งเข้าไปอาบด้วยกันเลย
ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ได้แต่นั่งมองเงางามนั้นตาละห้อยเพื่อคลายความอยาก
ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลซ่าในห้องน้ำ พอเสียงน้ำดังขึ้น เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วยามเต็ม ๆ
เจียงฟานใจลอย พร้อมกับรู้สึกกระสับกระส่ายไม่สงบ
มีอยู่สองสามชั่วขณะที่เขาอยากไปเคาะประตูแล้วบอกว่าอาบด้วยกันเถอะ! แต่ถ้าทำแบบนั้น ตัวเองก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการในใจเท่านั้น
ยิ่งเวลาผ่านไปนาน เจียงฟานก็ยิ่งคิดมาก คิดไปคิดมา ก็ถามตัวเองในใจ
คืนนี้ จะต้องนอนกับพี่ซูเหยาจริง ๆ หรือ?
เขากังวลใจมาก
เพราะเรื่องนั้น เขาไม่ค่อยมีประสบการณ์ ส่วนอีกฝ่ายเป็นสาวใหญ่ผ่านศึกมาโชกโชน เธอจะรังเกียจเขาไหม?
พอคิดอย่างนี้ ความคิดก็ยิ่งมากขึ้น ยิ่งสับสน สรุปแล้วจะนอนด้วยกันดีไหม?
นอน?
หรือไม่นอน?
นอนก็กังวลกลัว ไม่นอน ก็เท่ากับพลาดวาสนาที่ฟ้าประทานไม่ใช่หรือ?
ขณะที่เจียงฟานกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น——
แกร๊ก!
ล็อกประตูห้องน้ำเปิดออก ซูเหยาพันผ้าขนหนู ผมเปียกชื้น เดินออกมา