เมืองเทียนเหมิน ร้านอาหารบลูโอเชียน
ซูเหยาชวนเจียงฟานมาร่วมมื้อค่ำ เพื่อชดเชยที่เมินนัดเขาไปทั้งบ่าย
ระหว่างมื้ออาหาร ซูเหยาแพรวพราวเสน่ห์ล้น คอยหยอกเย้าเจียงฟานด้วยคำพูดไม่หยุด
หลายครั้งเจียงฟานแทบจะเก็บอาการไม่อยู่
แต่เจียงฟานก็รู้ตัวดีว่าสถานะของตนเป็นเพียงที่ปรึกษาด้านสุขอนามัยที่เธอจ้างมาเท่านั้น งานกับชีวิตส่วนตัวต้องแยกให้ชัด เกิดอีกฝ่ายแค่อยากเล่นสนุกกับเขาล่ะก็ มีหวังอายจนแทรกแผ่นดินหนี
“เป็นไง? คนแบบฉัน คุณชอบไหม?” ซูเหยาแกว่งแก้วไวน์แดง ถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
ถามได้ก็ไม่รู้จักเปลี่ยนคำถามเลย!
เซ็กซี่ขนาดนี้ ยั่วยวนขนาดนี้ ขอแค่เป็นผู้ชายก็ต้องชอบอยู่แล้วน่า!
ในใจเจียงฟานอยากตอบตรง ๆ ว่าชอบ แต่ก็รู้สึกว่าแบบนั้นจะตกเป็นรองเกินไปหรือเปล่า?
ในฐานะผู้ชายต้องคุมสถานการณ์ให้อยู่หมัด จะปล่อยให้ผู้หญิงมานำไม่ได้
เขาเหลือบตามองซูเหยาอีกครั้ง ใบหน้าเรื่อระเรื่อดั่งดอกท้อ ดวงตาพร่าเลือน ทุกท่วงท่ามีแต่เสน่ห์เย้ายวน
งดงามเหลือเกิน!
เจียงฟานลังเลครู่หนึ่ง ก็ยังพยักหน้า “ชอบครับ”
“ถ้าชอบแล้ว ฉันแต่งงานกับคุณเลยดีไหม?” ซูเหยาถาม
“เอ่อ… เอ่อ…” เจียงฟานเริ่มอึกอัก
“โอ๊ะ! คุณคิดจริงจังเลยเหรอ? คิก ๆ…” ซูเหยาหัวเราะคิกคัก
บ้าจริง! โดนแกล้งอีกแล้ว
หลังจากนั้นซูเหยาก็ยังคงหยอกเย้าเจียงฟานต่อ ท่าทางเหมือนอยากให้เขาได้ แต่ก็ไม่ยอมให้ได้
พูดสั้น ๆ คือทรมานใจสุด ๆ
เวลาผ่านไปจนถึงสี่ทุ่ม
กว่าเจียงฟานจะส่งซูเหยากลับไปได้ ตอนก้าวออกจากร้านเขาก็ถอนหายใจยาว
“ผู้หญิงคนนี้เก่งเรื่องเกี้ยวผู้ชายเกินไปแล้ว มิน่าล่ะ ผู้ชายที่แต่งงานกับเธอถึงอายุสั้น”
พูดความในใจจบได้ไม่ทันไร จู่ ๆ ตาของเจียงฟานก็มืดวูบ
รู้สึกเหมือนถูกใครเอากระสอบมาครอบหัว