"เย่เซวียนเฉิน อย่านะ! อย่าฆ่าเจียงฟาน ข้า ข้าร้องขอแล้ว..."
ไป๋เจี๋ยร่ำไห้สะอึกสะอื้น ตะโกนอ้อนวอนสุดเสียง
เจียงฟานเป็นคนที่หล่อนเชิญมางานเลี้ยง แต่แรกคิดเพียงอยากให้เย่เซวียนเฉินรู้จักถอยห่าง ไม่ต้องการมีเรื่องยุ่งเกี่ยวกันอีก ใครจะไปคิดว่าเย่เซวียนเฉินจะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ หมายจะฆ่าเจียงฟานจริง ๆ เพื่อระบายความแค้น
ซูเหยาในตอนนี้น้ำตานองหน้าเช่นกัน นางมองไปทางเจียงฟานอย่างหมดหนทาง
ส่วนจักรพรรดิหญิงและหลงอู่ ต่างก็มีบาดแผล ไม่มีเรี่ยวแรงจะยับยั้งได้
"แย่แล้ว! หมอเจียงตกอยู่ในอันตราย" หลงอู่เอ่ยขึ้น
"ดูท่า นี่คงเป็นชะตากำหนด!"
จักรพรรดิหญิงอู่เจาหนิงส่งเสียงครวญครางด้วยความขมขื่น เจียงฟาน ชายสี่เสาหยางบริสุทธิ์ที่แทบจะช่วยชีวิตนางได้ วันนี้คงต้องมาตายที่นี่
เจียงฟานตายไป โอกาสที่นางจะได้แก้พิษและมีชีวิตอยู่รอดก็ถูกตัดขาดสิ้น แล้วนางตอนนี้ก็ไร้กำลังจะสู้กับเย่เซวียนเฉิน อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าเป็นนักยุทธ์ระดับปรมาจารย์ และยังแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ทั่วไป
สถานการณ์เช่นนี้ นางไม่มีปัญญาพลิกกลับได้!
จักรพรรดิหญิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ไม่ว่าอย่างไร เจียงฟานก็มีบุญคุณช่วยชีวิตข้า หากเขาตาย ความแค้นของเขาข้าไม่ชำระไม่ได้"
"เจาหนิง เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
"หากเจียงฟานตาย ข้าจะต้องเอาชีวิตเย่เซวียนเฉินให้ได้ สาบานว่าจะบดขยี้กระดูกให้แหลกเป็นผุยผง เพื่อชดใช้ให้หมอเจียง"
หลงอู่ตกใจสุดขีด
เขามองดูอู่เจาหนิงเติบโตมา ช่วยเหลือสนับสนุนให้นางก้าวขึ้นเป็นราชินีใต้ภพของชิงโจวทีละก้าว จักรพรรดิหญิงเป็นหญิงที่เห็นแก่ความกตัญญูและภักดีมาโดยตลอด เมื่อนางพูดเช่นนี้ ก็เท่ากับตั้งใจจะเอาชีวิตแลกชีวิตเป็นแน่