จักรพรรดินีหญิงรู้สึกสะเทือนใจ!
เมื่อได้เห็นตรานี้ นางจึงเข้าใจได้ว่าเหตุใดเย่เซวียนเฉินจึงหยิ่งผยองนัก ที่แท้เขาไม่เพียงพึ่งพาพี่สาวของเขาผู้เป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ชิงล่วนเท่านั้น แต่ยังมีขุนพลตระกูลเจิ้นกั๋วอยู่เบื้องหลังอีกด้วย
จักรพรรดินีหญิงรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที
"ป้าหวู ยังยืนงงอยู่อีกหรือ รีบ ฆ่าไอ้หนูนั่นเร็วเข้า!" เย่เซวียนเฉินสั่งการอีกครั้ง
"เจ้าค่ะ คุณชายน้อย!" ป้าหวูเริ่มรวบรวมพลัง แต่กำลังจะเตรียมยิงเข็มพิษสายฝนดอกพลัมออกไป จักรพรรดินีหญิงก็เอ่ยขัดขึ้นมา
"คุณชายใหญ่เย่ หากคืนนี้ข้าจะช่วยเขาให้ได้ เจ้าจะทำอย่างไรเล่า?"
"ฮึ่ม! หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง ข้าก็คงต้องสังหารเจ้าไปพร้อมกับเขาด้วย" เย่เซวียนเฉินในเวลานี้หยิ่งยโสถึงที่สุด สายตามองทุกสิ่งอย่างดูแคลน
สีหน้าของจักรพรรดินีหญิงเย็นชาลงทันที นางเก็บรอยยิ้ม ในชั่วพริบตา พลังกดดันอันแข็งแกร่งและอารมณ์ฆ่าฟันอันน่าสะพรึงก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งสนาม
อ้า!
จักรพรรดินีหญิงกำลังจะลงมือเข่นฆ่าครั้งใหญ่แล้ว
เย่เซวียนเฉินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ส่วนป้าหวูรีบหันกลับมาเตรียมท่าป้องกันจักรพรรดินีหญิงเป็นเชิงป้องกัน เกรงว่านางจะทำร้ายเย่เซวียนเฉิน
แม้จักรพรรดินีหญิงจะถูกพิษหนาวเล่นงาน ร่างกายไม่แข็งแรงดังก่อน แต่ท้ายที่สุดนางก็ยังเป็นหนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงระดับเก้า ตราบใดที่ลงมือ ในชั่วพริบตาเลือดก็จะท่วมสนาม
แต่ท่ามกลางความคาดหมายของทุกคนที่ว่าจักรพรรดินีหญิงกำลังจะลงมือ กลับกลายเป็นว่านางถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า "คุณชายใหญ่เย่ เจ้ากำลังท้าทายความอดทนของข้า"
เย่เซวียนเฉินหัวเราะ "อย่างไรเล่า อยากปกป้องเขาแต่ไม่กล้าปกป้อง รสชาติไม่ดีใช่ไหม? เจ้าจักรพรรดินีแห่งชิงโจวเพียงคนเดียว จะทำอะไรข้าได้? กล้าแตะข้า! พี่สาวข้ากับขุนพลตระกูลเจิ้นกั๋วจะบุกมาถล่มชิงโจวให้ราบคาบ"
"ฮ่าๆ..." จักรพรรดินีหญิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาทันใด เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูถูกและไม่แยแส จากนั้นนางจึงเอ่ยว่า "คุณหมอเจียงเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า วันนี้อู่เจาหนิงข้า แม้ต้องแหลกสลายเป็นผุยผงก็จะปกป้องให้เขาปลอดภัย"