【ประกาศอันดับลำดับการเลือกเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้!】
【จัดอันดับลำดับการเลือกครั้งนี้ตามค่าโชคร้ายเฉลี่ย】
【ลำดับของต้าเซี่ย: 78!】
【เริ่มเลือกเผ่าพันธุ์จากลำดับที่ 78】
ก่อเกิดระลอกคลื่นใหญ่จากก้อนหินเพียงก้อนเดียว
ในฐานะมหาอำนาจ ต้าเซี่ยแทบไม่มีข้อมูลด้านใดที่ไม่ติดอันดับต้น ๆ ของโลก
การนำหน้าคู่แข่งไปไกลไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง ในสถานการณ์เช่นนี้ ลำดับการเลือกของพวกเขาจึงมักอยู่แถวหน้า ทำให้เลือกสิ่งมีชีวิตที่มีศักยภาพสูงได้
แต่ตอนนี้...
ลำดับการเลือกสำคัญอย่างยิ่ง หากไม่ได้เผ่าพันธุ์ที่ดี แล้วจะรับประกันความราบรื่นได้อย่างไร
ความหวาดกลัว ความกังวล และความกระวนกระวายแผ่ซ่านไปทั่วใจของประชาชน
“แย่แล้ว ถ้าไม่ได้แรดมหึมาจะทำยังไง! คงไม่ได้เหลือแค่วานรปฐมบรรพชนไว้ให้พวกเราหรอกนะ!”
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ไม่ถึงขั้นนั้น พวกเรายังเลือกสัตว์ระดับกลาง ๆ ได้อยู่ ฉันว่าม้าก็ไม่เลวนะ เกิดมาก็วิ่งได้เลย เหมาะกับการขยายเผ่าพันธุ์มาก!”
“สัตว์กินเนื้อไม่มีเหลือแล้วแน่ ๆ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ก็หมดแล้ว พวกเราจะทำยังไงดี!”
“ภาพความรุ่งเรืองที่เห็นอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ความได้เปรียบถึงไม่อยู่กับเราแล้วล่ะ!”
อารมณ์เช่นนี้ทำให้ทั้งประเทศหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ประเทศโสมเลือกแรดมหึมา
สิ่งมีชีวิตที่เดิมทีต้าเซี่ยหมายตาไว้ ตอนนี้ถูกประเทศโสมเลือกไปแล้ว
“ต้าเซี่ย! ถึงคราวให้พวกแกได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแล้ว!”
“ฮ่า ๆ! คราวนี้ต้าเซี่ยจะสูญเสียไปกี่มณฑลกันนะ น่าตื่นเต้นจริง ๆ!”
“ต้าเซี่ย ครั้งก่อนตอนจัดอันดับวัฒนธรรม พวกแกขโมยของจากเราไปตั้งเท่าไร คราวนี้จะได้รู้เสียทีว่าใครกันแน่ที่เป็นใหญ่!”
อินทรีครามเลือกเสือเขี้ยวดาบ!
ประเทศหลี่เถาฮวานเลือกแมวสยองขวัญ
หมาป่าที่สามัคคีและร่วมมือกันถูกประเทศเกาะเลือกไป
ตัวเลือกที่เหลือให้ต้าเซี่ยมีไม่มากแล้ว!
เมื่อดูจากรายชื่อสัตว์ที่อัปเดตแบบเรียลไทม์ เผ่าพันธุ์ที่มีคะแนนประเมินโดยรวมสูง ๆ แทบถูกเลือกไปหมดแล้ว
ชาวต้าเซี่ยทั้งประเทศแตกตื่นทันที
“จบแล้ว! พวกเราเลือกเผ่าพันธุ์ดี ๆ ไม่ได้แล้ว!”
“ตามลำดับปกติ ประเทศคงไม่เตรียมเผ่าพันธุ์ที่อยู่ท้ายขนาดนี้ไว้หรอก ดูเหมือนต้าเซี่ยของพวกเราจะจบเห่แล้ว!”
“ต้องฝากความหวังไว้กับกู้ผิงเซิงแล้ว เขาจะกลายเป็นยอดฝีมือผู้ผงาดขึ้นมาอีกคนของต้าเซี่ยได้ไหม ทั้งที่ได้เผ่าพันธุ์ที่ไม่คุ้นเคยแบบนั้น”
“สวรรค์โปรดคุ้มครอง! โปรดคุ้มครองต้าเซี่ยของพวกเราด้วย!”
“ไม่เป็นไร ขอแค่อย่าเลือกวานรปฐมบรรพชนก็ยังได้เปรียบอยู่”
ในที่สุดก็ถึงต้าเซี่ย!
ชาวเน็ตต้าเซี่ยเริ่มสิ้นหวังลงทีละน้อย!
อย่าว่าแต่เสือเลย แม้แต่แมลงสาบก็ถูกเลือกไปแล้ว
กระทั่งกระต่ายก็ไม่เหลือ
ตัวเลือกที่ดีที่สุดซึ่งเหลืออยู่มีแค่กวางป่าหัวทึ่ม!
สัตว์สติปัญญาต่ำชนิดนี้ไม่สูญพันธุ์ไปก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
จบแล้ว!
จบสิ้นแล้วจริง ๆ!
ท่ามกลางบรรยากาศสิ้นหวัง ชาวต้าเซี่ยเห็นกู้ผิงเซิงตัดสินใจเลือก
“สิ่งมีชีวิตในทะเล เลือกวานรปฐมบรรพชน
สิ่งมีชีวิตบนฟ้า ก็เลือกวานรปฐมบรรพชน
ทุ่มหมดหน้าตักให้เทพวานร!
ผมเชื่อว่ามันจะเป็นจ้าวแห่งผืนดิน ท้องทะเล และท้องฟ้าได้!”
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งโลกก็เดือดพล่าน
ชาวเน็ตต้าเซี่ยอ้าปากค้าง ความหวาดกลัวและโกรธแค้นปะทุขึ้น
“หมายความว่าลิงก็เป็นจ้าวแห่งท้องฟ้ากับท้องทะเลได้งั้นเหรอ? นี่มันจงใจแก้แค้นสังคมชัด ๆ!”
“วานรปฐมบรรพชนไม่ใช่สัตว์ที่ยกมาเป็นตัวอย่างในห้องเรียนโดยเฉพาะว่าไม่เหมาะจะเลือกหรอกหรือ!”
“รีบตรวจดูเร็วว่าเขามีแฟนเก่าหรืออะไรทำนองนั้นไหม!”
“กู้ผิงเซิง ฉัน***!”
อินทรีคราม ประเทศเกาะ และประเทศอื่น ๆ ต่างเริ่มเฉลิมฉลองกันอย่างยินดี
“ทิ้งข้อดีเรื่องการเดินสี่ขาที่มั่นคง ทิ้งข้อได้เปรียบจากการอาศัยอยู่บนต้นไม้ แถมยังไม่ว่องไวอีก ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกแกจะชนะได้ยังไง”
“สิ่งมีชีวิตที่มีช่วงเติบโตคล้ายมนุษย์ จะเอาชีวิตรอดในแดนรกร้างได้หรือ!”
“ต้าเซี่ย ประเทศเกาะของพวกเราจะไปล่าพวกแกเดี๋ยวนี้แหละ”
ไม่ว่ามนุษย์เจ็ดพันล้านคนจะคิดอย่างไร เกมก็ยังดำเนินต่อไปอย่างเย็นชา