จี๊ด ๆ ๆ!
เมื่อกู้ผิงเซิงออกคำสั่ง วานรปฐมบรรพชนก็เริ่มร้องเรียกอย่างแตกตื่น!
ในเกมจำลองวิวัฒนาการเผ่าพันธุ์ อารยธรรมระดับสูงได้สร้างระบบภาษาที่เรียบง่ายขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อให้ผู้เล่นจำลองวิวัฒนาการเผ่าพันธุ์สามารถผลักดันวิวัฒนาการได้ดียิ่งขึ้น
ระบบนี้ทำให้ผู้เล่นเข้าใจความคิดในใจของสิ่งมีชีวิตได้อย่างคร่าว ๆ
ยิ่งเผ่าพันธุ์มีสติปัญญาสูง ก็ยิ่งได้รับข้อมูลมาก
เวลานี้ เหนือหัวเหล่าวานรพลันปรากฏกรอบบทสนทนาขึ้นทีละอัน
“อันตราย! อันตราย!”
“รังปลอดภัย! รังปลอดภัย!”
สัญชาตญาณจากพันธุกรรมกับตรรกะของเผ่าพันธุ์กำลังต่อต้านคำสั่งของกู้ผิงเซิง
ทุกอย่างล้วนให้สัญชาตญาณมาก่อน
คำสั่งของกู้ผิงเซิงเข้าใจได้ว่าเป็นความคิดที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจ
หากไม่มีพันธุกรรมมาขัดขวาง เมื่อนึกอยากทำสิ่งใดก็ย่อมลงมือทำสิ่งนั้น
แต่ตอนนี้คำสั่งขัดกับพันธุกรรม เหล่าวานรจึงเริ่มลังเล!
กู้ผิงเซิงปรับเปลี่ยนคำสั่งเล็กน้อย
“ข้าจะกิน! ข้าจะลงจากต้นไม้!”
อาหารคือสิ่งสำคัญที่สุด เหล่าวานรส่งเสียงจี๊ด ๆ กันอย่างบ้าคลั่ง!
“อาหาร! อาหาร!”
“ลงจากต้นไม้! ลงจากต้นไม้!”
วานรปฐมบรรพชนลังเลพลางมองพื้นดิน เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา
กู้ผิงเซิงมั่นใจมาก เช่นเดียวกับที่มนุษย์ไม่อาจต้านทานแผงปิ้งย่างในตลาดกลางคืน บรรพบุรุษของเขาก็ไม่มีทางปฏิเสธการลงจากต้นไม้แน่นอน!
แค่รอเท่านั้น!
สัญชาตญาณพันธุกรรมกับตรรกะของเผ่าพันธุ์ขัดขวางพัฒนาการอย่างนั้นหรือ?
ไม่!
นี่มันเหมือนเปิดสูตรโกงเพิ่มอีกแล้วชัด ๆ!
แม้วานรปฐมบรรพชนจะยังทำตามคำสั่งได้ไม่ดั่งใจ กู้ผิงเซิงก็ไม่ได้ผิดหวัง ตรงกันข้าม เขากลับประหลาดใจยินดีอย่างยิ่ง
ไม่มีอะไรหรอก!
ถึงจะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่ข้อดีกลับมีมากกว่า
ถ้าสั่งการสัตว์ได้ตามใจ สัตว์ชนิดอื่นก็จะได้รับสติปัญญาเพิ่มขึ้นด้วย
เสือเขี้ยวดาบที่มีสติปัญญาเท่ามนุษย์จะน่ากลัวขนาดไหนกัน?
แค่คิดก็ไม่กล้าแล้ว!
ถ้าเสือเขี้ยวดาบยี่สิบกว่าตัวทำตามคำสั่งได้อย่างพร้อมเพรียง แนะนำให้ทุกคนออกจากเกมไปเลย ยกเกมให้พวกมันเถอะ!
แต่ตอนนี้ สัญชาตญาณทางพันธุกรรมยังเป็นบรรทัดฐานสูงสุดในการกระทำของพวกมัน พวกมันเป็นเพียงโค้ดชุดหนึ่ง เป็นแค่คำสั่ง “ถ้า...ก็...”
ผู้สังเกตการณ์มนุษย์ควบคุมได้เพียงเรื่องง่าย ๆ ส่วนสัตว์ยังคงทำตามสัญชาตญาณ
แต่พวกเทพวานรต่างออกไป!
พวกมันมีสมอง คิดได้
เมื่อคำสั่งของกู้ผิงเซิงแปรเปลี่ยนเป็นความคิดในใจ เทพวานรก็เข้าใจได้อย่างง่ายดาย จากนั้นยังลงมือทำได้ด้วยความกระตือรือร้นมากกว่าเดิม
มันก็เหมือนสติปัญญาของมนุษย์ทั่วโลกลดลงหนึ่งพันเท่า แต่ของฉันลดลงแค่หนึ่งร้อยเท่า ความได้เปรียบก็ยังอยู่ที่ฉัน
จี๊ด!
เครื่องหมายอัศเจรีย์เด้งขึ้นเหนือหัววานร
“ของกิน! ของกิน!”
มันหันไปมองป่าที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร ที่นั่นมีผลไม้สุกเต็มไปหมด
“อันตราย! อันตราย!”
มันก้มมองพื้นราบ ที่นั่นอาจมีสัตว์ดุร้ายซุ่มอยู่
บรรพบุรุษของมันบอกต่อกันมาว่า ห้ามลงไปบนพื้น
วานรกำลังลังเล ความคิดสองสายกำลังต่อสู้กันในใจ
“ลงไปแล้วจะตาย!”
“หิวแล้วก็จะตาย!”
วานรห้อยหัวอยู่บนกิ่งไม้ สัญชาตญาณสองอย่างปะทะกันจนมันลังเลไม่รู้จบ
วานรไม่อาจคิดได้อย่างครบถ้วน การปะทะกันของสัญชาตญาณเช่นนี้อาจต้องใช้เวลานับหมื่นปี กว่าจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ทำให้พวกมันลงจากต้นไม้แล้ววิ่งข้ามไปได้จริง ๆ
วิวัฒนาการต้องอาศัยความบังเอิญ และความบังเอิญนี้อาจต้องใช้เวลาหลายหมื่นปี!
จากนั้นยังต้องวิวัฒนาการต่อไปอีกหลายแสนปี จึงจะเกิดการยืนตัวตรงเป็นกลุ่ม
แต่ตอนนี้ กู้ผิงเซิงในฐานะผู้จำลองวิวัฒนาการเผ่าพันธุ์ เพียงสะกิดนิดเดียวก็เปิดฉากวิวัฒนาการได้แล้ว
มนุษยชาติจะก้าวขึ้นสู่เวทีสูงสุดเร็วกว่ากำหนดหลายล้านปี
กู้ผิงเซิงเอ่ยขึ้น
“วิ่งข้ามไป อาจรอด!”
“อยู่ต่อไป ตายแน่!”
จี๊ด!
เป็นอย่างที่กู้ผิงเซิงพูด วานรปฐมบรรพชนคิดได้!
“วิ่งข้ามไป อาจรอด!”
แววตาของมันแน่วแน่ขึ้น
“ขอแค่ข้าวิ่งข้ามไปได้ ก็จะรอด!”
มือทั้งสองข้างของวานรแตะพื้น
บรรพบุรุษมนุษย์ไม่เคยหวาดกลัวการเดิมพันด้วยชีวิต และไม่เคยขาดความกล้าที่จะสู้สุดกำลัง
เพียงแต่ก่อนจะมีความสามารถในการคิด พวกมันส่วนใหญ่ถูกพันธนาการด้วยสัญชาตญาณทางพันธุกรรม
ตอนนี้พวกมันตัดสินใจแล้วว่าจะกุมชะตาชีวิตไว้ในมือของตนเอง แล้ววิ่งข้ามไป
วานรตัวหนึ่งกระโจนจากต้นไม้ลงสู่พื้น แทบจะทันทีที่เท้าแตะพื้น มันก็ส่งเสียงร้องจี๊ด ๆ อย่างหวาดกลัวอีกครั้ง ราวกับมีสัตว์ดุร้ายที่ไม่มีใครมองเห็นกำลังเข้ามาใกล้
กู้ผิงเซิงเริ่มตะโกน
“วิ่งเข้าไว้! วิ่งแล้วจะปลอดภัย!”
จี๊ด!
วานรเริ่มวิ่ง
พันธุกรรมทำให้วานรที่กำลังสั่นเทากระโจนพุ่งออกไป มือและเท้าทั้งสองข้างยันพื้น วิ่งต่อเนื่องไม่หยุด
แต่พวกมันยังไม่ยืนตัวตรง
จริงด้วย!
ตอนนี้กู้ผิงเซิงที่ไม่เคยเป็นสุนัขถึงเพิ่งตระหนักว่า วิ่งสี่ขาเร็วกว่าวิ่งสองขาจริง ๆ
วานรยังคงไม่ยืนเดิน
มีเพียงการยืนตัวตรงเท่านั้นที่ทำให้มือทั้งสองข้างเป็นอิสระ และเมื่อมือเป็นอิสระแล้วจึงจะปลดล็อกเทคโนโลยีได้
กู้ผิงเซิงจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ยืนขึ้น! ยืนขึ้นแล้วจะมองเห็นได้ไกลกว่า!”
“มองเห็นอันตรายที่อยู่ไกลออกไป พอเห็นอันตรายแล้วก็จะไม่กลัว!”
“อันตราย! อันตราย! ต้องมองอันตรายให้ชัด!”
สัญชาตญาณทำให้มือทั้งสองข้างของวานรปฐมบรรพชนยกพ้นพื้น
แผ่นหลังที่ค้อมงอเริ่มเหยียดตรง
จากคลาน เป็นกระโดด จากนั้นเดินหลังค่อม แล้วจึงวิ่ง
ฝูงวานรวิ่งด้วยสองขาเป็นครั้งแรกบนทุ่งหญ้า ภายใต้แสงสีทองจาง ๆ
แม้ท่าทางจะแข็งทื่อ ไร้ร่องรอยการวิ่งแบบมนุษย์อย่างสิ้นเชิง
แม้การยืนตัวตรงนี้จะเป็นเพียงการปลดปล่อยมือทั้งสองข้างชั่วคราว
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า
ในวินาทีนี้
วานรยืนตรงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มยืนหยัดบนผืนพิภพอย่างแท้จริง
ฮ่า!
กู้ผิงเซิงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น
จากนี้ไป พวกเราจะกลายเป็นวานรยืนตรงอันน่าสะพรึงกลัวอย่างเป็นทางการ ปลดล็อกช่องอุปกรณ์ได้สองช่อง
ปลดล็อกการขว้างปา ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
ราชาของพวกเจ้า กลับมาแล้วจริง ๆ!
ความตื่นเต้นของกู้ผิงเซิงถ่ายทอดตรงไปยังห้องถ่ายทอดสดทางการ
แต่ผู้ชมส่วนใหญ่กลับทำหน้างุนงง
เขากำลังฮึกเหิมเรื่องอะไรกันแน่!
จุดที่ทำให้ฮึกเหิมต่ำขนาดนี้เลยหรือ
ส่วนเสี่ยวซ่า พิธีกรของทางการ ย่อมต้องรู้จักชี้นำอารมณ์ของชาวต้าเซี่ยไปในทางบวก
“ศาสตราจารย์หลี่ มีข่าวดีหรือเปล่าครับ? กู้ผิงเซิงตื่นเต้นขนาดนั้น แสดงว่าในที่สุดพวกเราก็ก้าวหน้าอย่างมีนัยสำคัญแล้วใช่ไหมครับ!”
เอ่อ...
คำพูดประโยคเดียวทำให้หลี่ผิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง
ก้าวหน้าอย่างมีนัยสำคัญหรือ?
แค่ยืนขึ้นจะนับเป็นความก้าวหน้าอะไรได้
แต่ที่นี่คือห้องถ่ายทอดสดของต้าเซี่ย ชัยชนะต่างหากคือสิ่งที่ถูกต้องเพียงหนึ่งเดียว เขาจึงเริ่มแต่งเรื่องขึ้นมาทันทีเพื่อปลุกขวัญชาวต้าเซี่ย
“ใช่แล้ว!”
“ตอนนี้ทุกคนอาจยังมองไม่ออกว่าการที่วานรปฐมบรรพชนยืนขึ้นจะก่อให้เกิดผลต่อเนื่องอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แต่เมื่อย้อนกลับมามองในภายหลัง ทุกคนจะพบว่าจุดเริ่มต้นของตำนานทั้งปวงอยู่ที่การยืนขึ้นครั้งนี้”
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การยืนขึ้นก็ต้องปลดล็อกความสามารถอีกหลายอย่าง และเพิ่มโอกาสรอดชีวิตแล้ว”
“อย่างเช่น มองเห็นอันตรายที่อยู่ไกลออกไปได้ หรือเดินสองขาแล้วประหยัดพลังงานกว่าสี่ขา อะไรทำนองนั้น”
เสี่ยวซ่าพูดไม่ออก
ยังไม่ทันได้เดินไปไหน ก็หันกลับมาทบทวนจุดเริ่มต้นของตำนานเสียแล้ว
แต่งขึ้นมาแน่นอน
ขณะที่เขากำลังจะรีบเปลี่ยนหัวข้อ เสียงแจ้งข่าวด่วนก็ดังมาจากโต๊ะควบคุมการถ่ายทอดสด!
【อันตราย!】
【อันตราย!】
อดัมส์จากประเทศอินทรีกำลังควบคุมเสือเขี้ยวดาบให้เข้าใกล้แหล่งอาศัยของวานรของกู้ผิงเซิง
แต่ในขณะนี้ กู้ผิงเซิงยังไม่รู้เรื่องเลย
เขากำลังมองวานรปฐมบรรพชนที่เหลืออีกสิบกว่าตัว ซึ่งหลังจากลังเลแล้วก็เลือกอพยพจากพื้นดิน และเคลื่อนที่ด้วยการยืนตัวตรงเช่นกัน!
สำหรับมนุษย์ พลังของแบบอย่างนั้นไร้ขีดจำกัด
วานรก็เช่นกัน
หลังจากวานรตัวแรกเคลื่อนที่ข้ามไปได้สำเร็จ
วานรที่เหลือก็เริ่มทำตามเพื่อความอยู่รอด
เมื่อพวกมันข้ามทุ่งหญ้าไปได้ เครื่องหมายอัศเจรีย์ก็ผุดขึ้นเหนือหัว
“ยืนขึ้น! ยืนขึ้นแล้วข้ามทุ่งหญ้าได้”
“ถ้าจะข้ามทุ่งหญ้า ต้องยืนขึ้น”
แม้วานรจะพูดไม่ได้ แต่พวกมันมีสติปัญญาสูงและกำลังเรียนรู้ พวกมันเริ่มเข้าใจประโยชน์ของการยืนตัวตรงแล้ว!
แน่นอนว่า คำว่า ‘สติปัญญาสูง’ นี้ใช้เทียบกับสิ่งมีชีวิตอย่างเสือเขี้ยวดาบที่มีแต่โค้ดไร้คุณภาพเท่านั้น
ฉันบอกแล้วไงว่าเทพวานรเจ๋งแค่ไหน!
กู้ผิงเซิงหัวเราะเสียงดังอย่างไม่ยั้ง
สัตว์ชนิดอื่นต้องบันทึกประสบการณ์ลงในดีเอ็นเอ ซึ่งเป็นเรื่องยากมากสำหรับลูก ๆ
แต่เทพวานรของพวกเราไม่เหมือนกัน ขอแค่ยังอยู่ในเผ่าพันธุ์เดียวกัน ประสบการณ์ก็ถ่ายทอดไปยังคนรุ่นต่อไปได้ทันที ทั้งยังแทบไม่สูญหายเลย
ประสิทธิภาพในการถ่ายทอดข้อมูลแบบนี้ทิ้งห่างสัตว์อื่นไปหลายร้อยเท่า!
ลูก ๆ เทพวานรของเราพัฒนาเร็วเกินไปแล้ว
ถ้าพวกเจ้ายังปล่อยให้วานรปฐมบรรพชนพัฒนาไปอีกสักไม่กี่ปี เทพวานรก็จะขับรถถังไทเกอร์ไปปะทะกับเสือเขี้ยวดาบของพวกเจ้าแบบซึ่งหน้าแล้วนะ!
เป็นเสือเหมือนกัน แบบนี้ยุติธรรมดี!
เริ่มยืนตัวตรงได้แล้ว ปลดปล่อยมือทั้งสองข้างได้แล้ว ขั้นต่อไปก็คือใช้มือทั้งสองข้าง
กู้ผิงเซิงเล็งเป้าไปที่ก้อนหิน
วานรยืนตรง มาเลย!
จงทำให้โลกหวาดกลัว!
แต่ในเวลาเดียวกับที่กู้ผิงเซิงกำลังสบายใจอย่างยิ่ง ห้องประชุมปฏิบัติการสูงสุดของต้าเซี่ยกลับกำลังวุ่นวายโกลาหล