ชายคนนั้นเหมือนได้ยินเรื่องตลก “คิดว่านี่หลินโจวหรือไง? ผู้หญิงคนเดียวก็กล้ามาเหยียบถึงหน้าฉางหลิ่ง...”
สีเฉียวหันหน้าหนีไปแล้ว ไม่สนใจพวกเขาอีก
มีเวลาขนาดนี้ เธอเอาไปดูดซับแก่นผลึกอีกเม็ดยังดีกว่า
พอครบสามนาที สีเฉียวก็ลืมตาขึ้น หยิบโทรโข่งสีแดงออกมาจากมิติส่วนตัว
“คนข้างในฟังให้ดี ถ้าไม่อยากตายก็ถอยออกไปให้ไกล”
รอยยิ้มบนใบหน้าของยามค่อย ๆ เลือนหาย “พวกคุณคิดจะทำอะไร?”
สีเฉียวไม่ตอบอีก เธอหยิบเครื่องยิงจรวดต่อต้านสิ่งกีดขวางสำหรับทหารราบออกมาจากมิติส่วนตัว
เหวินเซียวรับมันไปอย่างสงบนิ่ง โดยไม่สนใจสีหน้าตะลึงงันของเหลียงเซ่าผิงกับเว่ยหลาน ก่อนจะประทับมันบนบ่าอย่างมั่นคง
“นับถอยหลัง สิบวินาที” สีเฉียวหยิบโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มนับ “สิบ เก้า แปด...”
ยามเริ่มรู้ตัวว่าเธออาจไม่ได้แค่ขู่ จึงหันหลังวิ่งไปด้านข้างทันที
เมื่อสีเฉียวนับถอยหลัง พวกนั้นก็เริ่มด่าทอ แต่ไม่มีใครกล้าวางท่าอวดดีอีก
“...สาม สอง หนึ่ง”
ทันทีที่สีเฉียวเอ่ยตัวเลขสุดท้าย เหวินเซียวก็เหนี่ยวไก
จรวดลากควันขาวพุ่งชนกำแพงดิน
ตูม!
เสียงระเบิดกลบคำด่าทั้งหมด เศษดินเศษหินกระเด็นกระจาย กำแพงสูงกว่าสิบเมตรถูกระเบิดจนเป็นแอ่งขนาดใหญ่ รอยร้าวลากจากฐานกำแพงขึ้นไปด้านบน
จากนั้นก็เป็นลูกที่สอง
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
กำแพงครึ่งหนึ่งต้านไม่ไหวอีกต่อไป เศษดินหินถล่มครืนลงมาด้านใน ฝุ่นควันพวยพุ่งสูงหลายเมตร
กำแพงฐานฉางหลิ่งถูกสีเฉียวพังลงอย่างนั้นเอง
ยามหลายคนก้มหลบอยู่ไกล ๆ ใช้มือกุมหัว หูอื้อจนดังวิ้ง ไม่กล้าปริปากสักคำ
สีเฉียวก้าวเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าเรียบเฉย