เจียงหลินชวนเพิ่งพันผ้าพันแผลบริเวณซี่โครงเสร็จ พอได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองเธอ
“ทุกคนบาดเจ็บกันหมดแล้ว ต่อให้ไปแย่งตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะแย่งมาได้”
“แลกเปลี่ยน” สีเฉียวลุกขึ้นยืน “เสบียง ยา แผ่นชำระล้าง พวกเขาอยากได้อะไรก็คุยกันได้ ฉันต้องการแก่นผลึกชำระล้างระดับสูง”
เดิมทีเธอตั้งใจจะสืบสถานการณ์ของฉางหลิ่งให้แน่ชัดก่อน แล้วค่อยหาโอกาสชิงแก่นผลึกกับผู้มีพลังชำระล้างที่ถูกขังอยู่ออกมาพร้อมกัน
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว
ไม่มีเวลาเหลือมากขนาดนั้น
เว่ยหลานกล่าวว่า “ฉันไปกับเธอ”
ไม่รอให้สีเฉียวปฏิเสธ เธอก็พูดต่อว่า “คนฐานฉางหลิ่งทำอะไรไม่ยึดกฎ พวกเขาอาจไม่ยอมทำการค้าอย่างตรงไปตรงมา”
“ได้” คราวนี้สีเฉียวไม่ปฏิเสธ
เธอหันไปมองเสิ่นชิงเหอกับคนอื่น ๆ “พวกคุณอยู่ที่นี่ ดูแลแผลให้ดี”
หลัวจิ่งเผลอจะบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร เขาเพิ่งยันพื้นลุกขึ้น ขาข้างที่บาดเจ็บก็อ่อนยวบ เสิ่นชิงเหอรีบกดเขากลับลงไปนั่งบนก้อนหิน “อย่ามาสร้างปัญหา”
“ฉันก็แค่เป็นห่วงเฉียวเฉียวไม่ใช่หรือไง”
“ขากะเผลกแล้วยังจะสร้างปัญหาเปล่า ๆ”
หลัวจิ่งถูกสวนจนพูดไม่ออก แต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความกังวล
เหลียงเซ่าผิงจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้วก็เดินเข้ามา มือกุมหน้าอกไว้ “ทุกคนถอยลงไปที่เชิงเขาก่อน เรายังไม่รู้ว่ารากของต้นไม้กลายพันธุ์แผ่ไปไกลแค่ไหน ที่นี่ไม่ปลอดภัย ต้องรีบจัดการที่พักให้คนเจ็บด้วย”
“เดี๋ยวก่อน”
สีเฉียวหยิบกล่องยาใบเล็กออกมาจากมิติ เปิดฝาแล้วหยิบยาหกหลอดยื่นให้เสิ่นชิงเหอ