“อ้วก”
หลัวจิ่งฝืนกลืนเสียงครึ่งหลังกลับลงคอ ใบหน้าเขาเขียวคล้ำเพราะกลั้นเอาไว้
เมื่อครู่ระหว่างพูด เขากินไปแล้วสองชุด ส่วนกล่องที่สามยังไม่ทันเปิด ท้องก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นซัด ความแน่นอึดอัดนั้นไม่เหมือนกินจนอิ่มเกินไป แต่เหมือนร่างกายถูกยัดจนเต็ม ไม่มีที่เหลือให้รับอะไรเพิ่มอีกแล้ว
เจียงหลินชวนเห็นก็เข้าใจทันที “อย่าฝืนยัด นายถึงขีดจำกัดแล้ว”
“เหมือนพวกเราเป๊ะ” เสิ่นชิงเหอยื่นมือไปหยิบกล่องที่สามตรงหน้าหลัวจิ่ง “ร่างกายเริ่มต่อต้านพลังคุณสมบัติแล้ว กินเข้าไปก็ดูดซึมไม่ได้”
ระบบยืนยันอย่างรวดเร็ว “ขีดจำกัดการรับพลังสูงสุดของหลัวจิ่งคือ 18 แต้ม”
หลัวจิ่งกุมท้อง มองหานเฉิงเยว่ที เหวินเซียวที สีหน้ายิ่งดูแย่ลง
“พวกเขาได้ 24 แต้มแล้วยังไม่ถึงขีดจำกัด ส่วนฉันได้แค่ 18 แต้มก็จบแล้วเนี่ยนะ?”
หานเฉิงเยว่ก้มหน้าซดโจ๊ก ส่วนเหวินเซียวหยิบไข่ขึ้นมาฟองหนึ่ง ไม่มีใครรับคำพูดนั้น
หลัวจิ่งขมวดหน้าจนยับ “เดี๋ยวนะ พวกนายทำหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง? เทียบกันแล้ว ของฉันหมดเร็วไปหน่อยหรือเปล่า?”
เซี่ยถิงหลานตอบว่า “อืม เร็วไปจริง ๆ”
เจียงหลินชวนดันแว่น “สถิติก็ต้องมีคนรั้งท้ายบ้าง”
“หุบปากไปเลย” หลัวจิ่งเลื่อนอาหารที่เหลือกลับไปตรงหน้าสีเฉียว แล้วรีบกู้หน้าตัวเอง “ฉันเอา 18 แต้มไปเพิ่มพลังจิตทั้งหมด เน้นอัปด้านเดียว ผลลัพธ์ต้องไม่เหมือนกันแน่”
“นี่กำลังหันคมหอกมาแทงฉันหรือไง?” เสิ่นชิงเหอเหลือบมองเขา