“หัวหน้าฟาง คุณปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้หรือเปล่า?”
ฟางหนิงหลับตาสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้ค่ะ”
นักวิจัยหนุ่มเผยแววเสียดายออกมาบนใบหน้าเพียงนิดเดียว ฟางหนิงก็สังเกตเห็นแล้ว
“ไม่ต้องมาเสียดายแทนฉันหรอกค่ะ” แม้เสียงของเธอยังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่กลับพูดอย่างเด็ดขาด “งานในกลุ่มเกษตรเยอะจนแทบจะทับฉันจมอยู่แล้ว ต่อให้มีพลังพิเศษขึ้นมาจริง ๆ ฉันก็ไม่มีเวลาฝึกหรอก”
ในที่สุดแววขบขันก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเหลียงเซ่าผิง “ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้วพอดีผมมีเรื่องหนึ่งจะบอก”
“เรื่องอะไรคะ?”
“เว่ยหลานเอาเมล็ดพืชมา 3 ชนิด คนที่ให้เมล็ดพันธุ์กับเธอบอกว่าเอาไปปลูกในดินปนเปื้อนได้ แถมยังงอกและออกผลได้ตามปกติ”
ฟางหนิงใช้มือยันเตียง เตรียมจะลุกนั่งจนเหล่านักวิจัยในห้องรีบเข้าไปพยุงด้วยความตกใจ
“เมล็ดพันธุ์อยู่ที่ไหนคะ?”
“ใจเย็นก่อน มันไม่หนีไปไหนหรอก” เหลียงเซ่าผิงตอบ “ยาที่ใช้ก็เป็นพวกเขาจัดหามาให้เหมือนกัน”
คราวนี้ฟางหนิงไม่ยอมนอนต่อแล้ว “ยังจะรออะไรอีกล่ะคะ? เอาเมล็ดพันธุ์ไปที่เขตทดลองเลย”
ยาสามารถพลิกสถานการณ์และดึงเธอกลับมาจากการกลายเป็นซอมบี้ได้ นั่นก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่ายาได้ผล แล้วเธอจะไม่เชื่อว่าเมล็ดพันธุ์พวกนี้เป็นของจริงได้อย่างไร
เหลียงเซ่าผิงยังไม่ทันพูด ฟางหนิงก็เปลี่ยนใจอีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน ห้ามส่งเข้าแล็บทั้งหมด”
เธอจับขอบเตียง ดวงตายิ่งเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ “แบ่งแต่ละชนิดเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งใส่แคปซูลเพาะเลี้ยง แล้วสังเกตตามขั้นตอนปกติ อีกส่วนหาที่ดินธรรมดาสักแปลง ไม่ต้องปรับสภาพดิน แล้วก็อย่าให้ผู้มีพลังพิเศษธาตุไม้เร่งการเติบโต ปลูกลงไปตรง ๆ เลย”