“ทางขวามีสองเส้น! ซ้ายบนอีกเส้น!”
พลังจิตของเจียงหลินชวนแผ่กระจายไปทั่ว ทุกครั้งที่รากไม้ตึงขึ้นหรือเปลี่ยนทิศทาง ล้วนอยู่ในการรับรู้ของเขา
เซี่ยถิงหลานพูดผ่านระบบสื่อสารว่า “หลินชวน หาต้นตอที่มันใช้แรง”
“กำลังหาอยู่” เจียงหลินชวนจ้องพื้นดินที่นูนขึ้นไม่หยุด “รากเยอะเกินไป ตำแหน่งเปลี่ยนตลอด”
สิ้นเสียงเตือนของเขา น้ำในมือเสิ่นชิงเหอก็กลายเป็นดาบน้ำ ฟันกิ่งใหญ่เส้นหน้าสุดทางขวาขาดสะบั้น
เขาเองก็เลื่อนขึ้นถึงระดับ 3 แล้ว ผลจากการดูดซับแก่นผลึกอย่างบ้าคลั่งคือทุกคนต่างเลื่อนขึ้นถึงระดับ 3
ถ้าได้เจอซอมบี้ระดับ 4 ตัวเมื่อคืนอีกครั้ง พวกเขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนั้นแล้ว ต่อให้ต้องออกแรงอยู่บ้าง แต่คนเดียวก็อาจฆ่ามันได้
กิ่งเส้นซ้ายบนกำลังจะฟาดลงมา ก็ถูกพายุหมุนของเซี่ยถิงหลานบดขยี้จนแหลกละเอียด พายุหมุนระดับ 4 แสดงพลังสมกับระดับของมันแล้ว
สีเฉียวฉวยจังหวะว่าง ยกมือกวาดผ่าน
เส้นสีดำบางเฉียบปรากฏขึ้นกลางกิ่งไม้ใหญ่
วินาทีถัดมา รอยตัดก็แยกออกจากกันอย่างเรียบกริบ ส่วนปลายที่หนักอึ้งร่วงกระแทกพื้น
เธอไม่หยุดแค่นั้น ฟาดกระบองยืดหดได้ ปัดกิ่งไม้อีกเส้นที่พุ่งเข้ามา
คมมีดมิติที่สองตามมาตัดกิ่งขาด น้ำเลี้ยงสีดำทะลักออกมา
ถุงดอกไม้หลายถุงพองขึ้นพร้อมกัน เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูระเบิดออกมาจากข้างใน จนแก้วหูแทบเจ็บปวด
“ดอกไม้นี่ยังกรีดร้องได้ด้วยเหรอ?” หลัวจิ่งสบถ “หน้าตาก็อัปลักษณ์ ยังจะอารมณ์ร้ายอีก!”
พื้นดินนูนขึ้นฉับพลัน
รากไม้จำนวนมากทะลุขึ้นมาจากใต้เครื่องหลักและพื้นดินที่แตกร้าว
เหวินเซียวกระชากหมวกกันน็อกที่เกะกะออก หูเสือดำพลันตั้งชัน
ก่อนรากไม้จะกวาดถึงปลายเท้าทุกคน เขาก็กระโจนขึ้นอย่างว่องไวแล้ว
หางยาวสีดำตวัดม้วน เขาเหวี่ยงตัวขึ้นไป เปลวไฟฟาดลงมาตามคมดาบ
“ระวังเท้า!”
เสิ่นชิงเหอยกมือปล่อยสายน้ำ ไหลแผ่ไปตามพื้นเปียกอย่างรวดเร็ว