“ทุกคนห้ามเข้าไป!” เหลียงเซ่าผิงตะโกนห้ามคนด้านหลัง
เขาทำได้เพียงเร่งปล่อยพลังพิเศษของตัวเองออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่อาจผนึกมันไว้ได้ รากไม้ที่บวมปูดราวกับก้อนเนื้อฟาดใส่หน้าอกของเขาอย่างแรง
เหลียงเซ่าผิงถูกกระแทกจนชนเครื่องสื่อสารระยะไกล เลือดพุ่งจากลำคอไปเปื้อนเปลือกเครื่องที่บุบยุบ
เขาไม่มีเวลาสนใจเช็ดเลือด ยกมือแช่แข็งรากไม้อัปลักษณ์เส้นที่สองซึ่งไล่ตามมา แล้วคอยคุ้มกันคนที่เหลือให้ถอยไปทางบันได
“โฮสต์ กลับไป!” ระบบกระวนกระวายจนแทบกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวของสีเฉียว “ตอนนี้ทั้งเจ็ดคนอยู่ครบ เริ่มกลับทันที!”
สีเฉียวมองเหลียงเซ่าผิง
เขาบาดเจ็บสาหัส แต่ยังยืนขวางอยู่ด้านหน้าคนที่เหลือ กำแพงน้ำแข็งแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะปรากฏขึ้นใหม่อีกครั้ง
ทั้งที่เธอมีพลังมิติส่วนตัวระดับ 6 ต่อให้ตอนนี้ใช้พลังได้แค่ระดับ 5 แต่ก็ไม่น่าถือว่าอ่อนแอในที่นี่
ทว่าตั้งแต่เดินทางมาถึงมิตินี้ เซี่ยถิงหลานกับพวกพ้องก็คอยคุ้มกันเธอไว้ตรงกลางเสมอ เมื่อเจออันตราย คนที่ยืนอยู่แนวหน้าก็ไม่เคยเป็นเธอ
สีเฉียวกำกระบองยืดหดได้แน่น ชั่วขณะหนึ่ง เธออยากพุ่งออกไปจริง ๆ
แต่ไม่ได้!
เธอจะเอาความปลอดภัยของทุกคนมาเสี่ยง เพียงเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ต้องการให้ใครคุ้มกันและสามารถทำได้ทุกอย่างไม่ได้
ในมิติของเธอยังเก็บสิ่งของที่ช่วยทำให้ประเทศแข็งแกร่งขึ้นไว้อีกมาก เธอไม่กล้าและไม่อาจเสี่ยงได้
“ได้” สีเฉียวเบนสายตากลับมา “เสี่ยวถ่ง เตรียมกลับ”
ระบบกำลังจะตอบรับ แต่พื้นใต้เท้าของสีเฉียวและพวกพ้องกลับระเบิดตูมขึ้นมา
ไม่มีเวลาให้ใครตั้งตัว รากไม้เส้นหนึ่งที่หนากว่าเส้นอื่นหลายเท่าพุ่งทะลุพื้นขึ้นมา ผิวของมันเต็มไปด้วยปุ่มนูนขนาดต่าง ๆ ภายในรอยแยกยังมีหนามเรียงเป็นแถว อัปลักษณ์จนไม่อยากมองซ้ำเป็นครั้งที่สอง