“ฉันอยากปล้นพวกเขา”
หลัวจิ่งหันขวับ “หา?”
“แก่นผลึกของพวกเขา” สีเฉียวเสริมอย่างจริงจัง “แล้วก็ผู้มีพลังพิเศษสายชำระล้างที่พวกเขาจับขังไว้ด้วย ยังไงของพวกนั้นก็เป็นของที่ปล้นมาเหมือนกัน เราปล้นกลับมาอีกที คงไม่ถือว่าปล้นโจรซ้ำหรอกมั้ง?”
“ถือสิ” เจียงหลินชวนตอบ
สีเฉียวหันไปมองเขา
“แต่ที่นี่ไม่มีกฎหมายห้ามปล้นโจร” เจียงหลินชวนดันแว่น “ไม่มีกฎข้อไหนห้ามปล้นพวกโจรสักหน่อย”
สีเฉียวพอใจ “งั้นก็ปล้น”
เซี่ยถิงหลานมองเธออยู่สองวินาที “คิดดีแล้วหรือ?”
“คิดดีแล้ว” สีเฉียวเท้าคาง “แก่นผลึกช่วยเพิ่มพลังให้เราได้ แถมยังเอากลับไปวิจัยได้ด้วย มองยังไงเรื่องนี้ก็คุ้ม”
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งคิดว่าแผนนี้เป็นไปได้ จึงเอื้อมมือไปแตะตำแหน่งของฉางหลิ่งบนแผนที่
“อีกอย่าง เราจับพี่ชายของหัวหน้าพวกเขาไว้แล้ว พวกนั้นต้องกลับมาแน่ ฉันไม่ชอบนั่งรอให้คนอื่นบุกถึงหน้าประตู”
“ตั้งฉางหลิ่งเป็นเป้าหมายได้” เซี่ยถิงหลานกล่าว “แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”
สีเฉียวรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขามีกำลังแค่ไหน จึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “รู้แล้ว ๆ เพิ่มความแข็งแกร่งก่อน ค่อยไปปล้น ฉันเข้าใจแล้ว”
“เรายังต้องการข้อมูลภายในฉางหลิ่งที่ละเอียดกว่านี้” เจียงหลินชวนเคาะโต๊ะ “เซวียจื้อเฉิงเป็นคนสมองทึบ มีตั้งหลายเรื่องที่ไม่รู้ แล้วคำพูดของเขาก็เชื่อทั้งหมดไม่ได้อยู่ดี”
หลัวจิ่งโยนเปลือกเมล็ดแตงลงบนโต๊ะ “เดี๋ยวฉันไปถามอีกรอบ เรื่องที่เจียงหลินชวนถามไม่ออก บางทีฉันอาจถามออกก็ได้”
“จะไปด่ากับเขาหรือไง?” เสิ่นชิงเหอลุกขึ้น หยิบกล่องยา “ให้ฉันไปดีกว่า”