เซวียจื้อเฉิงฟื้นขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวดแปลบที่แผ่นหลัง
เขาฝืนยกศีรษะขึ้น จึงพบว่าตัวเองถูกมัดติดกับเสารับน้ำหนักในโกดังของโรงงาน
เขาลองดิ้นดู
ไม่หลุด
ข้อมือกับข้อเท้าถูกรัดไว้ด้วยสายรัดสีเทาเข้ม สัมผัสเหมือนผ้า แต่ด้านในฝังเส้นลวดโลหะผสมเส้นเล็กละเอียดเอาไว้ ฐานเตรียมของพวกนี้มาโดยคำนึงถึงผู้มีพลังเสริมกำลังและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ทั้งทนไฟและทนคม ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่น สายรัดอีกหลายเส้นพาดผ่านไหล่ หน้าอก เอว และหน้าท้อง ตรึงเขาไว้กับเสาอย่างแน่นหนา
เซวียจื้อเฉิงกัดฟัน ออกแรงอีกครั้ง
ข้อมือถูกบีบรัดจนเจ็บทันที
เขายังคิดจะเรียกใช้พลังพิเศษ แต่ห่วงโลหะสีดำที่ลำคอกลับสั่นขึ้นมาเสียก่อน พลังที่เพิ่งรวบรวมได้เล็กน้อยนั้น อย่าว่าแต่เปลวไฟเลย แม้แต่ประกายไฟก็ยังไม่มี
สีหน้าของเซวียจื้อเฉิงเปลี่ยนไปในที่สุด
ของนั่นเป็นของเขา
ห่วงยับยั้งพลังพิเศษที่ฉางหลิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อจับผู้มีพลังพิเศษโดยเฉพาะ
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ชายที่เป็นหัวหน้าก่อนหน้านี้กำลังพิงกรอบประตู สายตาจับจ้องไปยังพื้นที่ว่างเบื้องหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ชายสวมแว่นนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ไขว่ห้าง มองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“ฟื้นแล้วเหรอ?” ชายสวมแว่นถาม “คุยกันหน่อยไหม?”
เซวียจื้อเฉิงอ้าปากด่าทันที
“ดูท่าจะยังมีแรงเหลือเฟือเลยนี่!” เจียงหลินชวนไม่ถือสาแม้แต่น้อย “งั้นก็มาเล่นกันให้สนุกเถอะ”
เซี่ยถิงหลานไม่ได้สนใจทางนี้เลย เขากำลังอ่านข้อมูลที่เว่ยหลานให้มาผ่านหน้าจอระบบ
มีเพียงตอนที่เซวียจื้อเฉิงส่งเสียงดังเกินไปเท่านั้น ที่เขาขมวดคิ้ว
“สำรวมหน่อย อย่าไปรบกวนเธอ”
เจียงหลินชวนรู้ดีว่าเจ้านายของตัวเองหมายถึงใคร จึงยิ้มรับว่าได้
เขาคว้าผ้าผืนหนึ่งที่ดูไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร แล้วยัดเข้าไปในปากเซวียจื้อเฉิง ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่เป็น ก็ไม่ต้องพูด